Blogs van Tessa

Tika voelde zich al haar hele leven een beetje anders. Niet beter, niet slechter — gewoon… anders. Alsof ze nét naast de wereld leefde, alsof ze overal doorheen keek maar nergens echt in stond. Op haar werk zat ze tussen mensen die lachten, mopperden, druk waren, plannen maakten. En toch voelde ze zich er niet thuis. Alsof ze via glazen muren leefde: ze zag de wereld wel, maar hoorde hem niet zoals anderen. In vriendschappen voelde ze hetzelfde. Ze was warm, zorgzaam, betrokk

Mike kwam binnen met een rustige blik, zoals veel mannen dat doen wanneer ze al zo lang sterk móeten zijn. Maar achter die blik school een kleine jongen, die ooit – onbewust- had besloten dat hij zijn moeder moest redden. Tijdens de opstelling zag hij – bijna fysiek voelbaar – hoe zijn moeder met al haar liefde naar hem reikte. Niet vanuit kwaadheid. Niet vanuit manipulatie. Maar vanuit een overweldigende angst. “Ik heb je nodig,”  was de boodschap die hij zijn hele jeugd had

Soms zie je het ineens gebeuren. Je kind reageert op een manier die je herkent, niet van hem — maar van jezelf. Of je moeder. Of je grootvader.   Je ziet een blik, een angst, een boosheid, een kramp, een manier van zorgen, pleasen of terugtrekken die je al kent uit jouw eigen geschiedenis.   En dan schrikt er iets in je wakker. “Nee… niet dit. Niet voor mijn kind. Ik wil niet dat zij doet wat ik deed.” Je zou willen ingrijpen, sturen, opvoeden, praten, corrigeren. Je zou will

Soms, wanneer ik naar mijn kinderen kijk, voel ik zo duidelijk dat zij hun eigen weg moeten zoeken. Zoals jullie misschien weten heb ik zes (stief)zoons — en dat betekent dat er al schoondochters in mijn leven zijn, en dat er in de toekomst nog meer vrouwen zullen toetreden in ons familiesysteem. Dat is mooi, liefdevol, verrijkend… en soms ook confronterend. En precies daarom schreef ik dit gedicht. Over het loslaten van een zoon, over het verwelkomen van een schoondochter,

Soms erger ik me aan mooie verhalen. Je kent ze wel: mensen die als een soort magische unicorn door het leven zweven, altijd liefdevol, altijd vergevingsgezind, altijd vol compassie. Mensen die zwembaden en auto's manifesteren en gouden eieren leggen. Ik gun het ze — echt — maar soms denk ik ook: Leven jullie wel in dezelfde wereld als ik? Is dit echt? Poepen jullie niet, of op een gouden toilet? Geen stank, geen pijn, geen verdriet, alleen maar bliss? Want ja, ik kan dat sti

Vanmorgen werd ik wakker met het gevoel alsof ik die nacht was overreden door een trein. Alsof mijn lichaam ergens onder lag, terwijl mijn hoofd nog probeerde de brokstukken van een droom bijeen te rapen. Ik moedigde mezelf zachtjes aan om op te staan — iets tussen fluisteren en bidden in. Toen gebeurde het. Een klein handje zocht zijn weg over het dekbed. Het gleed langzaam naar mijn haar, friemelde met mijn vlecht alsof het wilde zeggen: Mama, ik ben er ook nog. Even later

Er was eens een boom... Niet perfect recht of symmetrisch, maar prachtig. Zijn wortels zitten diep in de aarde, kronkelig, sterk, ergens nog zoekend. Zijn stam draagt littekens: oude wonden, herstelde kneuzingen, krassen van een jaar met veel wind. Op een dag komt er een storm. Geen lichte bries, maar een echte, die je ramen laat trillen en je adem doet stokken. De boom zegt niet: “Ik bén de storm.” Nee. Hij ervaart de storm. Hij buigt. Hij kraakt een beetje. Hij houdt stand

Afgelopen week keek ik om me heen en viel het me op hoeveel vrede er eigenlijk is, zelfs in een wereld die soms zo onrustig lijkt. De natuur ademt een stille zachtheid. Alsof zij langzaam haar winterslaap voorbereidt. De vogels bewegen rustiger, dieren bereiden zich voor, en ook in ons lichaam voelen we de natuurlijke roep om te vertragen. We steken vaker een kaarsje aan, we zoeken de warmte van vuur. Iets in ons weet: na de winter komt altijd weer de lente. Dat gevoel van vr

Er bestaat een vorm van hypnose waar we allemaal – vaak zonder dat we het doorhebben – voortdurend in leven. Niet de klassieke hypnose met een slinger en een diepe trance, maar de dagelijkse hypnose van herhaling, woorden en prikkels. Wanneer iemand naast je opeens begint te roepen: “Brand! Brand! Brand!” dan kun je, zelfs zonder vlam te zien, een golf van onrust voelen. Alleen al de herhaling, de toon, en de boodschap zetten iets in je systeem aan. Zo werkt het ook met de be

Soms denken we dat we iets groots moeten doen om van betekenis te zijn. Dat we pas iets bijdragen wanneer we iets uitzonderlijks neerzetten — een missie, een boodschap, een zichtbaar resultaat. Maar betekenis schuilt niet alleen in de grootse dingen. Het leeft in het subtiele, in het gewone, in het menselijke. Ik moest laatst denken aan een kraamverzorgster die bij een bevalling aanwezig was. Ze sprak zacht, bewoog langzaam, en had een warme, rustige energie. Ze legde een han

Het leven is soms onvoorspelbaar zwaar. Wonderlijk eigenlijk, hoe voelbaar de op- en neergaande beweging van energie kan zijn. Alsof je wordt meegevoerd op een golf die steeds weer van richting verandert: soms stijg je omhoog, vol licht en kracht — en soms daalt je energie, zonder duidelijke reden. Er zijn dagen waarop alles stroomt, en dagen waarop niets lijkt te lukken. Dagen waarop je diep verbonden bent met het leven, en dagen waarop het voelt alsof je ernaast staat. Wann

Soms legt het leven keuzes op je pad die je liever niet zou willen maken. Keuzes die schuren, die pijn doen, die iets van je vragen wat je nog niet wist te bezitten. Toch dienen ze zich aan — niet om je te straffen, maar om je te vormen. De kunst is om het leven te beleven in zijn geheel: de fijne momenten én de moeilijke. Niet alleen de zon, maar ook de storm. Niet alleen het antwoord, maar ook de twijfel. Wanneer je durft te voelen — diep, eerlijk en compleet vanuit je hart

Er is nog een diepere laag aan dat ‘te druk zijn’. Alsof het niet alleen een gewoonte is, maar een oud, collectief patroon. Een archetype dat in onze cultuur is ingebakken: het calvinistische dogma van hard werken, niet klagen, niet voelen. Alsof rust een zonde is en succes onze waarde bepaalt. We dragen het onbewust met ons mee. De overtuiging dat méér beter is: meer werk, meer geld, meer spullen, meer doelen. Maar hoe meer we doen, hoe minder we zijn. Ik herinner me een ken

Soms heb ik het gevoel dat we met z’n allen te druk zijn geraakt om echt te leven. We rennen van werk naar afspraken, kijken ’s avonds gedachteloos naar een scherm, en scrollen op onze telefoons alsof daar iets te vinden is wat we missen. Maar intussen glipt het leven zelf tussen onze vingers door. Alsof we vergeten zijn waar het eigenlijk om draait. Familie. Liefde. Gezondheid. Rust. Verbinding. De dingen die geen likes krijgen, maar wel echt voelen. Het lijkt wel alsof de w

Hij kwam wat gehaast binnen, met dat halfschuldbewuste lachje van iemand die liever niet te laat komt, maar het leven nu eenmaal zijn eigen planning heeft. Hij vertelde iets over zichzelf in algemene zin en een paar minuten later veranderde de toon. Zijn ogen gingen naar binnen. “Mijn moeder is vorig jaar overleden,” begon hij. “En mijn vader… daar heb ik sinds ik acht jaar was geen contact meer mee. En dat is… vreemd. Want hij woont in hetzelfde dorp.” Er viel een stilte. Ee

De laatste tijd valt het me op hoeveel moeite mensen doen om alles bij te benen. Alle taken, verantwoordelijkheden, verplichtingen — het lijkt soms alsof het leven een onophoudelijke to-do-lijst is geworden. Net zoals Roosje , waar ik afgelopen week over schreef, voel jij misschien ook wel eens de druk van het vele moeten. Altijd in de hoogste versnelling. Altijd iets dat nog af moet, geregeld moet, opgelost moet worden. Ik vind daarom het woord ont-moeten zo mooi. Het gaat

Traumaverwerking wordt vaak gezien als iets dat je “doet” om pijn los te laten. Maar dat is maar het begin. Echte heling opent een deur naar iets veel groters. Naar je eigen essentie. Wanneer de lagen van pijn, schuld en afwijzing oplossen, komt iets tevoorschijn dat daar altijd onder aanwezig was: je ware kern. Je oergrond. Dat stille veld van bewustzijn, liefde en kracht dat nooit stuk is geweest. In dat veld hoef je niet meer te overleven. Je hoeft niet meer te vechten, te

Roosje kwam binnen met dat vertrouwde mengsel van kracht en vermoeidheid. Een glimlach die standhield, ook al lag er iets zachts achter — iets wat rust zocht. Terwijl ze vertelde over haar werk, haar gezin, haar dagen vol afspraken, voelde ik direct het beeld opkomen: zij stond in het midden van een brandstapel. Het vuur laaide hoog op. De vlammen stonden voor alles wat ze moest — werk, gezin, verwachtingen, verantwoordelijkheden. Ze probeerde de vlammen van zich af te duwen,

Soms hoor ik tijdens een sessie een stem. Geen stem zoals jij of ik spreken, maar een zachte, gedragen klank die zich vormt in mijn hoofd en mijn mond beweegt voordat ik er zelf woorden aan geef. Het voelt alsof ik in twee werelden tegelijk ben: hier, met mijn cliënt, en daar – in een ruimte waar stemmen samenkomen om door mij heen iets te vertellen. De eerste keren vond ik dat spannend. Lastig zelfs. Hoe kan ik iets doorgeven dat ik niet kan bewijzen? Hoe kan ik woorden spre

Stel je voor: het is een stille ochtend en je loopt door het bos. Het zonlicht valt in gouden stralen door de bladeren, vogels zingen, je voelt de aarde onder je voeten. En dan… ineens… struikel je. Een scherpe pijn schiet door je voet. Je strompelt het bos door, vind je weg weer terug naar je auto. Je kruipt achter het stuur, en rijdt – tanden op elkaar – naar de eerste hulp. De arts kijkt je aan met een frons. “Je middenvoetsbeen én je teen zijn gebroken.” Er volgt gips, ve