Onlangs zat ik tussen honderden mensen bij de uitvaart van een dierbare cliënt. Ik kende hem al jaren. Tijdens zijn ziekteproces en rondom zijn sterven ben ik nauw betrokken geweest bij hem en zijn familie. Ergens onderweg waren ze voor mij meer geworden dan mensen die ik vanuit mijn werk kende. Ik was van hen gaan houden. Tijdens de uitvaart luisterde ik naar de verhalen over zijn leven. Over de ondernemer die hij was geweest, over zijn gezin, zijn vrienden, collega's en zak

"Maar dat is toch normaal?" Die zin hoor ik regelmatig wanneer twee partners tegenover me zitten. De één zegt het over geld. De ander over het huishouden, de opvoeding, familiebezoek, vakanties, intimiteit of de manier waarop ze met ruzie omgaan. Opvallend genoeg hebben ze allebei gelijk. Tenminste, vanuit hun eigen wereld. Wat voor de één heel vanzelfsprekend voelt, kan voor de ander juist heel vreemd zijn. Dat maakt relaties soms ingewikkeld. Niet omdat mensen niet van elka

"Ik wil gewoon zeker weten dat het goed gaat." Die zin hoor ik regelmatig. Van ouders die hun kinderen willen beschermen. Van partners die bang zijn dat de ander een verkeerde keuze maakt. Van mensen die alles tot in de puntjes proberen te controleren, omdat ze hopen daarmee pijn te voorkomen. Ik begrijp dat verlangen heel goed. Als je van iemand houdt, wil je het liefst alle kuilen in de weg alvast dichtgooien. Je wilt voorkomen dat iemand teleurgesteld raakt, verdriet krijg

De laatste tijd is het druk geweest. En met druk bedoel ik niet de gewone drukte van boodschappen doen, werken, het huis schoonmaken en zorgen dat iedereen op tijd ergens verschijnt. Hoewel dat met een groot gezin op zichzelf soms al een volledige dagtaak is. Naast mijn werk, mijn gezin en de bedrijven had ik een audit voor het Inspiratiecollege. Het Inspiratiecollege had ik de afgelopen tijd wat meer op een laag pitje gezet, omdat bijna al mijn aandacht naar andere werkzaamh

"Waarom doe ik dit nou weer?" Die vraag hoor ik bijna dagelijks in mijn praktijk. Mensen weten vaak heel goed dat een patroon hen geen goed doet. Ze herkennen het inmiddels feilloos. Ze weten dat ze weer te veel geven, opnieuw voor dezelfde soort partner kiezen, zichzelf wegcijferen of blijven hangen in een baan die hen al jaren ongelukkig maakt. Ze zien het gebeuren terwijl ze het doen. Toch voelt het bijna onmogelijk om een andere keuze te maken. Dat is iets waar veel mense

Laatst vertelde iemand mij een verhaal waar ik later nog vaak aan terug heb gedacht. Ze had een week op het huis van een vriendin gepast. Toen haar vriendin thuiskwam, stond er ineens een enorm cadeau voor de deur. Geen bos bloemen, geen doosje chocolade, maar iets dat zoveel waard was dat ze zich er ongemakkelijk door voelde. Ze zei: "Ik durfde het eigenlijk niet aan te nemen." Dat begreep ik meteen. Want diep van binnen weten we allemaal dat sommige cadeaus niet meer voelen

Ik werk al heel lang met voelen. En toch ontdek ik er nog steeds nieuwe lagen in. De laatste tijd realiseer ik me steeds meer hoe subtiel voelen eigenlijk kan zijn. Wanneer mensen een Place It doen en op een van hun opties gaan staan, verwachten ze soms dat er iets groots gebeurt. Een enorme emotie. Een duidelijk 'ja!' of 'nee!'. Kippenvel. Tranen. Een lichamelijke reactie die niet te missen is. Maar zo werkt voelen lang niet altijd. Soms is het verschil tussen twee plekken b

"Ik begrijp het gewoon niet." Sandra zat tegenover me met een kop koffie in haar handen. Haar ogen stonden vermoeid en verdrietig. Ze vertelde dat haar relatie na twaalf jaar was stukgelopen. Er was geen sprake geweest van grote ruzies of ontrouw. Haar partner had op een dag gezegd dat hij afstand voelde en niet meer wist wie hij was binnen hun relatie. Sandra snapte er niets van. "Ik heb toch alles voor hem gedaan," zei ze. "Ik stond altijd voor hem klaar. Ik dacht met hem m