Een onvergetelijke familievakantie, een eenzame dolfijn en een bijzondere ontmoeting op zee. Een persoonlijk verhaal over liefde, verbondenheid en intens geluk.

Hoe is het om helderziend te zijn in een wereld waarin normaal zijn de norm is? Een persoonlijk verhaal over intuïtie, de angst voor afwijzing, acceptatie en steeds meer jezelf durven zijn.

Wanneer de herfst zijn intrede doet, moet ik dan ook altijd even slikken. Dag zonlicht, hallo gezelligheid! We kruipen als marmotjes weer wat meer naar binnen, steken de kaarsjes aan en maken het warm en knus. En voor je het weet staan de feestdagen alweer voor de deur. Toch realiseer ik me ieder jaar opnieuw dat deze periode voor veel mensen helemaal niet zo gezellig is. Er zijn mensen die alleen zijn, een dierbare moeten missen of weinig warmte ervaren binnen hun gezin of f

Soms heb je een ontmoeting die misschien maar een paar minuten duurt en die toch veel langer bij je blijft dan gebeurtenissen waar je weken naar hebt uitgekeken. Je kunt van tevoren onmogelijk bedenken wanneer zoiets gebeurt. Je loopt ergens rond, bent met je kinderen op pad, kijkt op je horloge omdat je eigenlijk alweer door moet en ineens lijkt de wereld heel even stil te vallen. Dat gebeurde deze zomer bij Neeltje Jans. Ik was er tijdens de vakantie met mijn kinderen en ee

“Wanneer wordt het minder?” Die vraag wordt mij regelmatig gesteld door mensen die iemand zijn verloren van wie ze intens hielden. Een vader, een moeder, een partner of een kind. Soms is het overlijden pas kort geleden. Soms zijn er jaren verstreken en kan het gemis ineens weer zo sterk aanwezig zijn dat iemand zich afvraagt hoe het mogelijk is dat het nog zoveel pijn doet. Rouw kan in het begin bijna je hele leven vullen. Je wordt wakker en binnen een paar seconden weet je h

"Tessa, ik wil graag een keer naar je toe komen. En dan wil ik eigenlijk dat je zegt wie je bij mij ziet. Het liefst ook met informatie die mij en mijn vriendin overtuigt dat wat je zegt echt is." Ze keek me verwachtingsvol aan. Ik begrijp die vraag. Sterker nog, ik begrijp hem ontzettend goed. Want als iemand beweert informatie te kunnen ontvangen die niet direct zichtbaar is, dan wil je graag weten of dat klopt. Je wilt zekerheid. Je wilt bewijs. Je wilt voelen dat je niet

“Waarom raakt dit me zó?” Die vraag hoor ik regelmatig wanneer iemand vertelt over een afwijzing. Een vriendin die ineens afstandelijk doet, collega’s die samen iets hebben afgesproken, een familielid dat weinig contact zoekt of een partner die zich terugtrekt. Soms weet iemand met zijn verstand best dat er allerlei redenen kunnen zijn voor het gedrag van de ander. Vanbinnen gebeurt er ondertussen veel meer. Buitensluiting raakt aan iets ouds in ons. Mensen hebben elkaar alti

Hoeveel tijd geef je aan de mensen die er echt toe doen?