Blogs van Tessa

Onlangs zat er een vrouw tegenover mij in de praktijk die worstelde met haar nieuwe leidinggevende. Ze vertelde dat er sinds zijn komst iets was veranderd op haar werk. Niet in haar werk zelf, want dat deed ze nog steeds met plezier. Het zat hem vooral in de manier waarop haar leidinggevende communiceerde, beslissingen nam en naar situaties keek. Ze begreep hem niet altijd. Soms ergerde ze zich aan hem. Soms voelde ze weerstand. En steeds vaker vroeg ze zich af of zij misschi

Wauw, wat ben ik dankbaar voor de lieve collega's met wie ik samenwerk. De afgelopen week hebben we opnieuw prachtige opstellingen mogen begeleiden. We mochten getuige zijn van inzichten die mensen op een diep niveau raakten. Inzichten waarvan ik geloof dat ze levens kunnen veranderen! Soms vragen mensen mij waar mijn drive vandaan komt. Waarom ik zoveel tijd besteed aan mijn werk. Waarom ik bijeenkomsten organiseer, therapie geef, readings doe en opstellingen begeleid. Het a

Het is stil in de praktijk als de avond valt. Soms, op van die momenten dat de hectiek van de dag naar de achtergrond verdwijnt, dwalen mijn gedachten af naar de onzichtbare lijnen van het leven. Afgelopen week veranderde er iets in mij. Ik was in gesprek met een bijzonder stel, en tijdens onze uitwisseling voelde ik het weer zo helder: de diepe, bijna tastbare fascinatie die we als mensen hebben voor die andere wereld. De wereld van de overledenen. We willen zo graag weten o

Een tijdje geleden was ik bij een concert. Ik weet nog precies hoe het ging. Halverwege de avond sloot er een zangeres aan. Ze begon te zingen en vanaf de eerste noten gebeurde er iets. Ken je dat? Dat muziek niet alleen mooi klinkt, maar iets in je opent? Alsof het rechtstreeks langs alle lagen van je hoofd glijdt en je ergens diep van binnen raakt. Dat gebeurde bij mij. Haar stem, de woorden, de sfeer… het raakte iets wat ik niet goed onder woorden kon brengen. Alsof de muz

Ze kwam binnen met een vraag. Hoe kon ze voelen wat goed voor haar was. Fieke leek wat ik noem: een "hoofd op pootjes". Althans, zo presenteerde ze zichzelf. Fieke vertelde me dat ze moeite had met voelen. Maar terwijl ik me op haar afstemde, voelde ik precies het tegenovergestelde: Fieke was geen 'niet-voeler', ze was juist een extreem goede voeler. Alleen had ze dat vroeger, als kind, hardhandig afgeleerd. Als kind deed het simpelweg te veel pijn om alles zo intens te voele

Ze zat tegenover me, haar vingers onrustig friemelend aan de zoom van haar jasje. Op het eerste gezicht was er niets aan de hand—een succesvolle vrouw, moeder, iemand die de touwtjes strak in handen leek te hebben. Maar in haar ogen zag ik de vermoeidheid van iemand die al heel lang een zware last draagt zonder deze ooit neer te leggen. "Ik begrijp het niet, Tessa," zei ze zacht. "Ik heb alles op orde, maar bij elke stap die ik zet, voelt het alsof ik door stroop loop. Alsof

"Soms vragen mensen me: 'Tessa, hoe doe je dat toch, dat voelen!?' Het antwoord is eigenlijk heel simpel, maar tegelijkertijd allesomvattend: ik kan niet anders. Ik kan niet om het voelen heen. Voor mij is de wereld geen optelsom van feiten of een logische agenda. Voor mij is álles gevoel. Het begint al bij de kleinste dingen. Ik kies niet wat ik eet omdat het 'tijd' is, maar omdat mijn lichaam aangeeft waar het trek in heeft. Ik bepaal niet wie ik app omdat het op een lijstj

Soms vraag ik me af hoe andere mensen naar de wereld kijken. Of zij ook verbindingen zien tussen mensen. Of zij ook voelen hoe relaties bewegen, veranderen, sterker worden of juist langzaam uitdoven. Wanneer ik naar mensen kijk zie ik vaak verbindingen tussen hen. Niet met mijn ogen zoals je een stoel of een boom ziet, maar op een andere manier. Alsof er lijnen lopen tussen mensen waarlangs informatie stroomt. Die lijnen vertellen vaak iets over de aard van de verbinding. Tus