Blogs van Tessa

Laatst vertelde iemand mij een verhaal waar ik later nog vaak aan terug heb gedacht. Ze had een week op het huis van een vriendin gepast. Toen haar vriendin thuiskwam, stond er ineens een enorm cadeau voor de deur. Geen bos bloemen, geen doosje chocolade, maar iets dat zoveel waard was dat ze zich er ongemakkelijk door voelde. Ze zei: "Ik durfde het eigenlijk niet aan te nemen." Dat begreep ik meteen. Want diep van binnen weten we allemaal dat sommige cadeaus niet meer voelen

Ik werk al heel lang met voelen. En toch ontdek ik er nog steeds nieuwe lagen in. De laatste tijd realiseer ik me steeds meer hoe subtiel voelen eigenlijk kan zijn. Wanneer mensen een Place It doen en op een van hun opties gaan staan, verwachten ze soms dat er iets groots gebeurt. Een enorme emotie. Een duidelijk 'ja!' of 'nee!'. Kippenvel. Tranen. Een lichamelijke reactie die niet te missen is. Maar zo werkt voelen lang niet altijd. Soms is het verschil tussen twee plekken b

"Ik begrijp het gewoon niet." Sandra zat tegenover me met een kop koffie in haar handen. Haar ogen stonden vermoeid en verdrietig. Ze vertelde dat haar relatie na twaalf jaar was stukgelopen. Er was geen sprake geweest van grote ruzies of ontrouw. Haar partner had op een dag gezegd dat hij afstand voelde en niet meer wist wie hij was binnen hun relatie. Sandra snapte er niets van. "Ik heb toch alles voor hem gedaan," zei ze. "Ik stond altijd voor hem klaar. Ik dacht met hem m

"Ik wil gewoon dat het goed met haar gaat." Die zin hoor ik regelmatig in mijn praktijk. Hij wordt uitgesproken door moeders, partners, vrienden, collega's en kinderen. Door mensen met een groot hart. Mensen die zich verantwoordelijk voelen voor het geluk van de ander en het liefst iedere hobbel uit de weg ruimen voordat die pijn kan doen. Dat klinkt liefdevol. En dat is het ook. Toch zie ik dat juist die liefde soms onbedoeld een valkuil wordt. Laatst zat Marieke tegenover m

Ik zie het zo vaak in mijn praktijk. Mensen die ontzettend hun best doen. Ze zijn lief, behulpzaam en werken hard. Ze denken aan iedereen, voelen haarfijn aan wat een ander nodig heeft en proberen ruzies of teleurstellingen zoveel mogelijk te voorkomen. Ze zijn de collega die altijd inspringt, de vriendin die altijd luistert, de partner die zich voortdurend aanpast en de moeder die iedereen op de eerste plaats zet. En ergens onderweg... zijn ze zichzelf kwijtgeraakt. Laatst z

Ik zie het bijna dagelijks in mijn praktijk. Mensen die al jaren een enorm schuldgevoel met zich meedragen. Soms omdat ze iets hebben gedaan waar ze achteraf spijt van hebben, maar veel vaker omdat ze zichzelf verantwoordelijk houden voor iets waar ze helemaal geen controle over hadden. Dat vind ik altijd ontzettend verdrietig om te zien. Schuldgevoel heeft namelijk een belangrijke functie. Het is een boodschapper. Het vertelt je dat er iets is gebeurd waar je naar mag kijken

Soms denk je dat je een oud patroon allang achter je hebt gelaten. Dat je ervan hebt geleerd, het hebt verwerkt en dat het nooit meer terug zal komen. Zo voelde dat voor mij ook. Meer dan twintig jaar geleden leerde ik een belangrijke les over mezelf. Een les die me hielp om dichter bij mezelf te blijven. Ik dacht eerlijk gezegd dat ik dat hoofdstuk had afgesloten. Tot ik op een dag merkte dat ik, al was het maar heel even, toch weer in dezelfde valkuil was gestapt. Het gebeu

We leven in een wereld waarin alles direct lijkt te moeten gebeuren. We bestellen iets bij de Chinees of via Takeaway en kijken na vijf minuten al op de app waar de bezorger blijft. Terwijl we heel goed weten dat het eten niet binnen één minuut op tafel kan staan. Er moeten eerst ingrediënten worden verzameld, er moet worden gekookt, ingepakt en vervolgens moet iemand het ook nog bij je thuis bezorgen. Dat vinden we heel normaal. Waarom vinden we het dan zo moeilijk om ook ge