Blogs van Tessa

Ken je dat gevoel? Dat het leven van je vraagt om ‘in je kracht te gaan staan’? De beste versie van jezelf te worden, doelen te behalen, actie te ondernemen? Die woorden klinken vaak krachtig – En het helpt om te manifesteren, je aandacht te focussen, gericht bezig te zijn. In je kracht staan kan betekenen dat je je moet wapenen, strijden, jezelf moet bewijzen. Manifesteren, tonen, actie. Dat zijn termen die je daar bij zou kunnen plaatsen. In ons kracht staan leren we al sne

Soms zit je zo vast in een patroon dat je niet eens merkt dat het een patroon is. Je denkt dat je communiceert, dat je iets probeert op te lossen. Maar in werkelijkheid herhaal je steeds hetzelfde script — een oud verhaal, dat weinig oplost en vooral veel oude pijn opnieuw oproept. Ik sprak laatst een stel dat in zo’n script verstrikt zat. Twee mensen die duidelijk veel om elkaar gaven, maar die steeds weer in eenzelfde spiraal belandden. Een ruzie over een afspraak. Een disc

Soms is het er ineens. Dat vage gevoel van leegte. Je wordt wakker, pakt je telefoon, scrollt gedachteloos langs andermans perfecte leven, en probeert jezelf bij elkaar te rapen voor wéér een dag vol verwachtingen — vaak niet eens van jouzelf. En dan… die stilte. Geen verdriet. Geen paniek. Maar iets tussen de regels. Een zacht, slepend gevoel dat het leven zoals het nu is, je niet echt voedt. Alsof je ziel ergens stilletjes het huis heeft verlaten, terwijl je lichaam nog ste

Lena had het jarenlang geprobeerd. Zich klein gemaakt, haar toon verzacht, haar woorden gewikt en gewogen. Ze wilde hem niet tot last zijn. Ze wilde hem helpen, dragen, begrijpen. Altijd afgestemd op wat híj nodig had. Altijd cirkelend om zijn gevoeligheden, zijn tempo, zijn ruimte. Tot ze zichzelf kwijt was. Op een dag gebeurde het. Niet in stilte. Niet in een rustig gesprek aan de keukentafel. Nee. Het brak eruit. Een oerkracht. “Ik ben gevoelig! Ik heb een harde stem! En i

Heel af en toe voel ik me een beetje… bleh . Misschien herken je dat wel. Zo’n moment waarop je even je bedding kwijt bent. Waarop alles wat normaal vanzelf stroomt, stil lijkt te vallen. Onlangs had ik zo’n dag. Er zat niets dramatisch achter, het was er gewoon. Een soort stil leegtegevoel. Ik merkte dat ik me – juist door de enorme hype die er nu rondom spiritualiteit gaande is – wat terugtrok van de massa. Soms is stilte goed. Even geen inspiratiebommen, geen podcasts, gee

Het blijft moeilijk uit te leggen wat ik precies doe. Ik focus me op mensen, op hun verhalen, hun struggles, hun kracht – en dan gebeurt er iets. Informatie, adviezen, inzichten – het stroomt vanzelf. Alsof ik even mag intunen op een diepere laag, een veld van weten. Soms als ik mijzelf overstijg voel ik een honger in mensen. Het lijkt niet voor niets dat er een hele beweging lijkt te zijn opgestaan. Het is alsof de hele wereld, of in ieder geval een groot deel, op zoek is n

Vandaag hing er een spin aan mijn beeldscherm. Niet een grote, harige, je-doet-de-lampen-aan-en-slaat-hem-met-een-krant spin. Nee, een piepklein exemplaar. Zo klein dat ik hem eigenlijk niet eng kon vinden, al ben ik normaal gesproken geen fan van wezens met acht poten die webben weven boven hoofden van nietsvermoedende mensen. Spinnen horen in mijn beleving thuis in tropische oerwouden, verlaten schuurtjes, of ergens in het hoekje van mijn tuin – niet aan mijn beeldscherm. N

Ken je dat gevoel? Dat alles om je heen zo snel gaat, dat het bijna eng is? Dat je in een flits van de ene dag naar de andere lijkt te schieten – maandag, vrijdag, zondag – en voordat je het weet, is het alweer maandag. De weken, maanden, jaren... ze glippen door je vingers als zand dat je niet kunt vasthouden. Vakanties die ver weg leken, zijn er plotseling, en als je even knippert, zijn ze alweer voorbij. Herinneringen die gisteren nog zo levendig voelden, beginnen te verva

Enige tijd geleden, tijdens een workshop, sprak ik met een deelneemster over vergeving. Ze zei: “Misschien moet ze gewoon vergeven. Dat zou de oplossing zijn.” We hadden maar kort de tijd, en ik voelde dat er veel meer te zeggen viel. Haar opmerking bleef bij me. En de afgelopen weken kwam dit thema opnieuw op mijn pad. Laat ik het maar meteen zeggen: ik ben niet tegen vergeving. Maar ik kijk er wel anders naar. Vergeven wordt vaak gezien als iets groots, iets edels. Alsof je

Op een oude krachtplek, ergens tussen stenen en stilte, stond ik een tijdlang te voelen. De plek ademde geschiedenis. Je kon het bijna horen – een zachte trilling in de lucht, alsof duizenden jaren hun energie nog steeds fluisterden. Ik wilde een foto maken. Maar ik kon het geheel niet goed in beeld krijgen. Mijn blik viel op een prachtige boom. Zijn takken reikten omhoog, stevig en uitnodigend. “Mag ik op je klimmen?” vroeg ik zacht, terwijl ik mijn hand op zijn stam legde.

Felicia keek me aan, haar ogen vol moed en kwetsbaarheid tegelijk. "Ik wil mijn gezin opstellen," zei ze. "Nu de scheiding definitief is… wil ik alles doen wat ik kan om mijn dochter te blijven voelen. Maar het is moeilijk. Soms voel ik me ver weg, zelfs van mezelf." Ze vertelde me over Emma, haar dochtertje van zes. Een gevoelig, oplettend meisje. "Ze voelt alles," zei Felicia. "En ik… ik wil er voor haar zijn. Maar ik weet ook van mezelf dat ik een hechtingsprobleem heb. Ik

Ik leer mijn kinderen praten met de natuur. Niet met woorden, maar met iets dat veel ouder is dan taal: voelen. In een wereld waarin denken vaak de hoofdrol speelt, wil ik ze laten ervaren dat ons lichaam een wonderlijk instrument is. Geen machine, maar een fijngevoelig kompas dat precies weet wat goed voor ons is – als we tenminste durven luisteren. Vaak herkennen we ons lichaam pas wanneer het ‘lastig’ wordt. Bij pijn, ongemak, vermoeidheid. Dan wordt het iets wat opgelost

Tim had al twee keer eerder meegedaan aan een opstelling. En iedere keer gebeurde er iets. Een kleine verschuiving. Een diepe ademhaling. Een moment van stilte waarin iets ouds loskwam. Maar deze keer wilde hij eigenlijk niet komen. "Ik voel zoveel weerstand," zei hij aan de telefoon. "Ik wil niet. Ik weet niet eens waarom." Ik glimlachte, zacht. Want in opstellingen weet ik: weerstand is een richtingaanwijzer. Een signaal dat het veld zich klaarmaakt. "Juist dat," zei ik teg

De afgelopen weken waren enerverend voor mij. Hoe was het voor jou? De energie nodigde uit tot verdieping. Tot thuiskomen in jezelf. Niet in een abstract gevoel van ‘hogere sferen’, maar juist in het concrete, het rauwe, het aardse. In de eenvoud van het hier en nu. Alles draaide om het luisteren naar mijn lichaam, mijn innerlijke bewegingen. Om te voelen wat waar is voor mij. Wat stroomt – en wat juist schuurt. Die subtiele fluistering van binnen: een stem die vertelt of iet

Ze kwam terug, haar ogen licht en open. "Na het Inspiratie event van laatst wist ik het zeker," zei Kathy. "Die opstelling… die heeft echt iets veranderd in mijn leven." Ze had het gevoeld in haar lijf, haar adem, haar manier van kijken. Alsof er iets was losgekomen wat al heel lang vastzat. "En nu wil ik nóg iets aankijken," zei ze. "De relatie met mijn dochter. Het lijkt alsof er iets tussen ons staat. Ik weet dat ze van me houdt, maar ik voel haar niet echt. Alsof ze… ver

Ze was slim, krachtig en zichtbaar. Op papier leek alles te kloppen. Mooie opdrachten, waardevolle connecties, veelbelovende projecten. "En toch," zei ze met een mengeling van frustratie en verdriet, "vlak voor het lukt… zakt het weg. Alsof succes net niet durft te landen." Elke keer als het geld begon te stromen, elke keer als haar werk de wereld in mocht, gebeurde er iets. Een klant trok zich terug. Een project werd geannuleerd. Of zijzelf voelde ineens weerstand, uitputtin

Hij zat tegenover me. Een gedreven ondernemer, hardwerkend, met een helder doel voor ogen. En toch… het ging niet vanzelf. Zijn onderneming leek tegen een onzichtbare grens aan te lopen. Er was stagnatie, alsof er iets in de basis niet klopte. "Ik doe alles wat nodig is. Maar het lijkt alsof mijn bedrijf niet écht wil groeien," zei hij. We besloten om het op te stellen. De representanten namen hun plek in. Eén voor hemzelf, één voor zijn onderneming. En al snel werd er iets z

Ze kwam binnen met een stille, haast verlegen energie. Lieve ogen, een zachte stem. En een diepe, haast onzichtbare eenzaamheid. "Ik weet niet wat het is,"  zei ze. "Maar het lukt me maar niet om echt verbinding te maken. Ik voel me altijd op afstand. Alsof ik er net niet bij hoor." We spraken even. Ze had het geprobeerd, echt. Vriendschappen, relaties, groepen.Maar telkens weer ontstond er afstand. Stilte. Een muur. Alsof haar hart niet open durfde. We besloten haar verlange

Leven met de dood aan je zijde We vermijden hem, duwen hem weg uit onze gedachten, leven alsof hij niet bestaat. En toch is hij er. Altijd. Soms als een schaduw in de verte, soms als een plotselinge dreun die alles op scherp zet. Maar wat als we hem niet langer als vijand zien? Wat als de dood geen einde is, maar een metgezel—een stille raadgever die ons helpt ons leven écht te leven? De dood als spiegel We denken vaak dat we eindeloos de tijd hebben. Dat we later  wel dat en

De longen van Jessica – wat een symptoom wilde vertellen Jessica kwam binnen met een mengeling van hoop en twijfel in haar ogen. "Ik weet niet of dit werkt voor zoiets als dit,"  zei ze zacht. "Maar ik wil het proberen." Al maanden leefde ze met een brandende pijn in haar longen. Restklachten na een pittig ziekbed, gediagnosticeerd als ‘longcovid’ — maar wat ze voelde, paste niet bij het bekende beeld. De artsen konden haar niet verder helpen. "Je zult ermee moeten leren leve