Blogs van Tessa

We dragen allemaal ons steentje bij, ieder op onze eigen manier. Toch heb ik mijn hele leven lang een sterke drive gevoeld om het altijd beter te doen. Vooral als medium dacht ik vaak dat ik tekort schoot. Ik vond mezelf niet goed genoeg. Ik wilde méér details zien, méér doorgeven aan nabestaanden. Mijn indrukken waren vaak niet alleen feitelijk, maar ook emotioneel. Ik maakte eerst de emotionele connectie en daarna kwamen de beelden of woorden die ik mocht ontvangen. Soms ho

Afgelopen week voelde ik mij intens blij en dankbaar dat ik dit werk mag doen. Dat ik elke dag opnieuw mensen mag ontmoeten, begeleiden en een stukje met hen mag meelopen op hun levenspad. Ik keek terug op de vele sessies die ik de afgelopen jaren heb mogen doen. Het vertrouwen dat mensen in mij stelden, raakt me nog steeds. En tegelijk zie ik ook mijn eigen ontwikkeling: hoe mijn vertrouwen steeds verder is gegroeid dat we elkaar altijd op het juiste moment en op de juiste p

Mariska kwam bij me voor een paranormaal consult. Haar vraag leek eenvoudig: "Moet ik voor Henk kiezen of voor Sjors?" Ze had eerder een relatie gehad met Henk, nu was ze met Sjors. Beide mannen hadden eigenschappen die ze aantrekkelijk vond… en eigenschappen waar ze moeite mee had. Ze legde foto’s op tafel en vroeg me: "Kun jij vertellen wie wie is, en met wie ik verder moet?" En hoewel ik veel kan waarnemen, is er één ding dat ik niet voor iemand doe: die keuze maken. Ik le

De afgelopen weken had ik méér vrije dagen dan in de afgelopen vijfentwintig jaar! Dagen waarin er niets hoefde, behalve volgen wat de natuur me influisterde. Het ritme van de dag werd mijn gids. Ik liep tussen de dieren, keek hoe het licht zich langzaam over de velden uitstrekte en voelde hoe stilte en eenvoud zich als balsem in mijn systeem nestelden. En midden in die eenvoud gebeurde er iets groots: mijn innerlijke weten, dat diepe voelen dat me altijd al heeft begeleid, w

Vertrekken is zelden makkelijk. Of het nu om een liefdesrelatie gaat, een baan of zelfs je familie. Loslaten doet pijn. Niet alleen om wat er was, maar vaak nog meer om wat er niet was. We rouwen. Om de verbinding die verbroken wordt. Om het beeld dat we moesten loslaten. Om de hoop, de inspanning, het verlangen. We vergeten vaak dat rouw een natuurlijk onderdeel is van ieder afscheid. Niet alleen bij overlijden, maar ook na een scheiding of het verlaten van een werkomgeving.

Ken je dat gevoel? "Schuld" Mij bekruipt het wel eens zomaar onverwachts. alsof je wordt gegrepen en spanning wordt op je geleden. het voelt letterlijk alsof je ingeperkt wordt. bewegen is moeilijk en je verkrampt! Herken je dit? Ik had een paar extra dagen vrij genomen. Heerlijk, zou je denken. Maar in plaats van alleen maar te genieten, voelde ik me schuldig. Schuldig naar de mensen die ik laat wachten – terwijl ik al een enorme wachtlijst heb. (Schuld zegt dan: Asociale Sl

Ik zei het eerder al in een andere blog: Sommige dingen kun je gewoon niet in een format gieten. Niet in lijstjes. Niet in methodes die je snel uitlegt bij het koffiezetapparaat. Dat geldt ook voor systemisch werk. Voor representanten. Voor wat er werkelijk gebeurt in het veld. Want wat ik daar zie, gaat verder dan woorden. Ik zie hoe representanten hun kanaal openen. Of juist sluiten. Hoe sterk het hoofd zich ermee bemoeit. Of hoe zuiver iemand de energie door zich heen laat

Stel je voor: je begint net als stagiair in een organisatie. Vol goede moed, enthousiasme, frisse blik. En je ziet van alles gebeuren. Dingen die anders kunnen, efficiënter, misschien zelfs beter. Je deelt je ideeën met de directeur. Goedbedoeld geef je hem jouw mening en adviezen. Maar wat je krijgt is… ongemak. Of weerstand. Of gewoonweg: niets. Waarom? Omdat je niet op je plek staat, maar binnen het systeem. Ieder systeem, of het nu een familie of een organisatie is, heef

Soms weet je dat het anders mag. Dat het anders móét. Je voelt het in je lijf, in de stiltes tussen gesprekken door, in de momenten waarop je jezelf hoort zeggen: “Het gaat wel.”  Terwijl diep vanbinnen iets anders roept. Zo kwam Saskia op de Zielsmissie-dag. Niet met de bedoeling om haar hele leven om te gooien. Ze wilde alleen wat helderheid. Begrijpen waar haar kracht lag. Welke keuzes echt bij haar pasten. Of het leven dat ze leidde nog wel klopte met wie ze diep vanbinne

Er is een verschil in voelen. Dat wist ik al als kind, al kon ik er toen nog geen woorden aan geven. Mijn gevoelsbeleving is diep en intens. Soms zo intens dat ik mezelf er niet altijd serieus in nam. Want niet iedereen voelt hetzelfde. Niet iedereen ervaart de wereld op diezelfde subtiele, energetische manier. Als helderziende zie ik energetische verbindingen tussen mensen. Niet alleen zie ik ze, ik voel ze ook. Het is alsof ik naar een fijnmazig spinnenweb kijk, dat alles e

De laatste tijd ben ik me weer zo bewust van de subtiele energetische bewegingen die we allemaal kunnen voelen — als we er tenminste even bij stilstaan. Energie is iets wat we dagelijks ervaren, ook al hebben we er niet altijd woorden voor. Onlangs zat ik met een vriendin in gesprek over een aantal onderwerpen die, voor mijn hoofd, best interessant leken. Maar terwijl mijn hoofd luisterde, voelde ik in mijn lichaam iets heel anders. Mijn energiesysteem trok zich langzaam teru

De laatste dagen voelt de energie boven me wat onrustig. Het is drukkig, alsof er een constante ruis in de lucht hangt die mijn systeem niet kan negeren. Ik merk dat ik me dat automatisch terugtrek in mezelf. Minder buiten de wereld, meer naar binnen. En ik ben niet de enige. Veel gevoelige mensen vertellen me dat ze zich angstiger voelen. Dat ze piekeren. Meer zorgen maken. Somberder zijn dan anders. Terwijl de lente nog maar net achter ons ligt en de zomer in volle bloei is

Er zijn van die momenten waarop de wereld eindelijk stilvalt. Wanneer de lichten doven, de drukte verstomt, de kinderen slapen en de energie van de dag langzaam wegebt. Voor mij is dat meestal ’s avonds. Soms diep in de nacht. Niet omdat ik dan nog van alles wil doen — integendeel. Maar omdat het dan eindelijk rustig genoeg is om weer thuis te komen. In mijzelf. Overdag ben ik in beweging. Mensen, vragen, emoties, gesprekken, indrukken. Ze dwarrelen om me heen, als stuifmeel

Soms zie ik het letterlijk. Met mijn helderziende ogen. Hoe iemand een kanaal is van energie. Hoe het openstaat, stroomt, pulseert — of juist dichtknijpt, verkleurt, vertraagt. En ik zie ook waardoor dat komt. Wanneer iemand zich overgeeft aan wat er is, opent dat kanaal zich. Wanneer er vertrouwen is, ontspanning, mildheid — dan stroomt de energie helder en ruim. Maar zodra er een oordeel binnensluipt, of twijfel, of onzekerheid, vernauwt het kanaal zich. Dan krijgt de energ

Je plek innemen — niet zweverig, maar zó wezenlijk We zeggen het steeds vaker: “Neem je plek in.” Of: “Je staat niet op je plek.” Het klinkt misschien als een vage uitdrukking, maar veel mensen voelen inmiddels aan dat het klopt. Want ergens weten we: we hebben allemaal een plek. In ons gezin van herkomst. In het systeem waarin we opgroeiden. In het leven. En als je op je plek staat, stroomt het. Je voelt meer rust, helderheid, stevigheid. Je kunt je kinderen ontlasten. Je ei

Waarom ik doe wat ik doe — de kracht van samen bewegen Een paar jaar geleden sprak ik het voor het eerst hardop uit. Tegen vriendinnen. Tegen cliënten soms. Tegen iedereen die het horen wilde. Die innerlijke drive in mij — om bij te dragen aan meer bewustzijn. Om zichtbaar te maken wat zoveel mensen intuïtief allang voelen. Om het voelbare, dat wat stroomt tussen mensen, serieus te nemen. Mijn vriendinnen herkenden dat niet. Wat wil je toch bereiken. Ga zitten en doe rustig.

Mike kwam bij me met een heldere wens: “Ik wil doorgroeien. Ik voel dat het tijd is voor de volgende stap. Ik wil directeur worden.” Hij sprak het uit met een mengeling van ambitie en zelfreflectie. Hij wist wat hij kon. Hij had al veel gedaan aan persoonlijke ontwikkeling. Boeken gelezen, coaching gevolgd, trainingen doorlopen. Maar toch liep hij vast. In lastige gesprekken. In situaties waarin iets schuurt, waar emoties spelen, waar eerlijkheid nodig is, maar het spannend w

De events die ik organiseer zijn niet zomaar bijeenkomsten. Ze zijn ontstaan vanuit een diep innerlijk weten. En misschien nog wel meer: vanuit een kinderlijke verwondering over wie wij eigenlijk zijn als mens. Want eerlijk? Wij mensen… we zijn bijzondere wezens. We denken, voelen, creëren, helen, spiegelen, groeien. We zijn zoveel meer dan ons brein, ons lichaam, of onze woorden. En als je mij al iets langer kent, weet je dat ik een enorme fascinatie heb voor de momenten waa

Soms vraagt iemand het me recht op de man af: Tessa, waarom doe jij eigenlijk dit werk? Je hoort zoveel ellende. Zoveel verdriet. Wat is daar nou leuk aan? Mensen komen bij je als ze vastlopen, zich rot voelen, gebroken zelfs. En als het weer beter gaat… dan gaan ze weer. Wat haal jij daaruit? Het is een begrijpelijke vraag. En ja, er ís een kant van mijn werk die rauw is. Ik hoor verhalen die anderen liever wegduwen. Ik voel pijn die jarenlang stil is gebleven. Ik zie hoe me

We denken vaak dat dingen toeval zijn. Dat het ‘gewoon zo loopt’. Maar onder de oppervlakte van veel worstelingen, moeheid of gedoe ligt een dieper patroon. Een onbewust systeem. En heel vaak heeft het met dit ene te maken: Je staat niet op je plek. Joanna en haar dochter Joanna groeide op met een moeder die er fysiek wel was, maar emotioneel vaak afwezig. Alcohol vervulde de rol van troost. Joanna nam de zorg op zich. Als kind. Ze hield alles draaiende, zorgde dat het goed k