Vandaag zag ik Wilma in mijn praktijk. Te midden van onze EMDR-sessie, waarin zij pijnlijke gebeurtenissen verwerkte rondom een vreselijke verkrachting die zij had moeten meemaken, opende zich ineens een toekomstbeeld. Terwijl Wilma huilde en haar ogen heen en weer bewogen, keek ik naar haar en stelde ik de vragen die haar hielpen door het proces heen te bewegen. Ik bleef met haar in verbinding en merkte dat die verbinding steeds groter werd. Soms gebeurt er tijdens zo'n sess

Niet omdat ze dat willen, maar omdat de omstandigheden daarom vragen. Ze voelen haarfijn aan wat anderen nodig hebben. Ze zorgen, bemiddelen, nemen verantwoordelijkheid en proberen de rust te bewaren. Van buiten lijken ze sterk, zelfstandig en volwassen. Van binnen zijn het nog steeds kinderen die verlangen naar veiligheid, bescherming en iemand die ook eens naar hén kijkt. Het bijzondere is dat deze kinderen vaak prachtige kwaliteiten ontwikkelen. Ze worden betrokken, zorgza

Een oordeel is eigenlijk net een cadeau. Iemand kan het aan je geven, maar jij bepaalt of je het aanneemt. Wanneer iemand zegt dat je niet goed genoeg bent, te gevoelig bent of het nooit zult kunnen, hoef je dat oordeel niet van hem over te nemen. Je kunt het ook laten waar het hoort: bij degene die het uitspreekt. Ik vergelijk een oordeel weleens met een hoopje poep. Je kunt het oppakken en de hele dag met je meedragen. Je kunt erin gaan staan, eraan ruiken en geloven dat he

Zoals ik in een andere blog schreef, bestaat er zoiets als verborgen leed. Vaak denken we daarbij aan grote gebeurtenissen. Aan kinderen die worden mishandeld, mensen die worden misbruikt of vrouwen die worden overheerst. Verhalen waarvan je hoopt dat ze niet meer bestaan, maar die zich nog steeds afspelen. Kinderen hebben daarin weinig keuze. Ze zijn afhankelijk van de volwassenen om hen heen. Ze moeten luisteren, aanpassen en ondergaan. Tegelijkertijd zie ik dat verborgen l

Soms vragen mensen mij waarom ik zoveel bezig ben met voelen. Waarom ik blogs schrijf, video's maak, een event organiseer, een methode ontwikkel en nu zelfs een wetenschappelijk onderzoek wil starten. Het antwoord is eigenlijk heel eenvoudig. Ik geloof dat voelen één van de meest onderschatte menselijke kwaliteiten is die we bezitten. Dat klinkt misschien bijzonder uit de mond van iemand die werkt als medium, toch gaat mijn missie over mensen helpen om weer te leren vertrouwe

Veel mensen willen van hun angst af. Ze proberen haar weg te redeneren, te onderdrukken of te negeren. Toch lijkt angst zich daar weinig van aan te trekken. Ze komt steeds terug en klopt soms steeds harder op de deur. Misschien komt dat omdat angst eigenlijk iets heel anders is dan we denken. Stel je voor dat angst een klein kind is. Een kind dat ooit iets heeft meegemaakt waardoor het zich onveilig voelde. Dat kind staat voor je deur. Eerst klopt het zachtjes. Als er niemand

Mijn hele leven ben ik al een voeler. Ik voel wanneer ik een ruimte binnenkom hoe de sfeer is. Ik voel soms lichamelijke klachten van anderen in mijn eigen lichaam. Ik maak via mijn voelen contact met levenden en overledenen. Voor mij is dat nooit iets bijzonders geweest. Het was er gewoon. Pas later ontdekte ik dat veel mensen hun gevoel nauwelijks meer vertrouwen of zelfs geleerd hebben het volledig te negeren. Misschien is dat ook niet zo vreemd. We groeien op in een werel

Iedereen heeft er een. Dat stemmetje dat op de meest onhandige momenten in je oor begint te fluisteren. "Je kunt het niet," zegt hij dan. Of: "Wat als het misgaat? Straks gebeurt er iets vreselijks en word je helemaal gek." We zijn zo gewend om te denken dat deze gedachten de absolute waarheid zijn. Maar wat als het in werkelijkheid gewoon een angstige aap is die, op een nogal lawaaierige manier, probeert om jou te beschermen? Laatst zat er een cliënt in mijn praktijk die vas