Een knuffel met octopusarmpjes

Soms denk je dat je een oud patroon allang achter je hebt gelaten. Dat je ervan hebt geleerd, het hebt verwerkt en dat het nooit meer terug zal komen. Zo voelde dat voor mij ook.

Meer dan twintig jaar geleden leerde ik een belangrijke les over mezelf. Een les die me hielp om dichter bij mezelf te blijven. Ik dacht eerlijk gezegd dat ik dat hoofdstuk had afgesloten.

Tot ik op een dag merkte dat ik, al was het maar heel even, toch weer in dezelfde valkuil was gestapt.

Het gebeurde heel subtiel. Ik bleef maar denken. Mijn hoofd maakte overuren. Steeds weer kwam dezelfde gedachte terug: "Het klopt niet." Ik bleef zoeken naar een oplossing, naar een manier waarop het wél kloppend zou worden. Alsof ik met mijn denken iets recht kon zetten wat mijn gevoel allang wist.

Mijn lichaam bleef ondertussen in de alarmstand staan. Het voelde bijna als een hypnose. Alsof mijn gedachten rondjes bleven draaien en ik er niet meer uit kon stappen. Hoe harder ik probeerde het passend te maken, hoe verder ik juist van mezelf verwijderd raakte.

Langzaam voelde ik mijn energie weglekken. Ik werd onzeker, begon aan mezelf te twijfelen en voelde dat ik mezelf langzaam kwijtraakte. Tot ik ineens iets herkende. Niet de situatie, maar het gevoel.

Het was precies hetzelfde gevoel als meer dan twintig jaar geleden.

Niet omdat de omstandigheden hetzelfde waren, maar omdat ík hetzelfde aan het doen was. Ik probeerde iets kloppend te maken wat voor mij diep van binnen helemaal niet kloppend was. Ik probeerde een werkelijkheid passend te maken die niet bij mij hoorde. Daarmee raakte ik opnieuw een stukje van mezelf kwijt.

Dat inzicht veranderde alles.

Ik besefte dat niet alles opgelost hoeft te worden. Sommige situaties zijn niet maakbaar. Niet alles kan passend worden gemaakt. Soms is de oplossing niet om harder te zoeken, maar juist om te erkennen dat iets niet klopt. Dat je gevoel misschien allang het antwoord geeft en dat je hoofd alleen nog probeert een werkelijkheid te creëren die er niet is.

Op het moment dat ik dat inzag, voelde ik langzaam weer ruimte ontstaan. Ik hoefde niet langer te vechten. Ik mocht weer gaan staan op mijn eigen plek. Voor sommige dingen bestaan simpelweg geen oplossingen. Soms is accepteren dat iets niet klopt de grootste stap die je kunt zetten.

Juist in die periode gebeurde er iets heel liefs.

Een lieve vriendin zag mijn verdriet. Ze wist niet hoe ze het voor me kon oplossen. Ze had geen advies en geen pasklaar antwoord. Ze keek me alleen aan en zei:

"Ik zou je het liefst een knuffel geven met octopusarmpjes."

Ik moest lachen. Het klonk zo lief. Zo veilig. Alsof twee armen niet genoeg waren om iemand echt vast te houden. Alsof ze me met acht armen tegelijk wilde laten voelen: je hoeft het niet alleen te dragen.

Die woorden ben ik nooit vergeten.

Laatst was zij degene die verdriet had. Ik sloeg mijn armen om haar heen en fluisterde zachtjes:

"octopusarmpjes."

We moesten allebei glimlachen.

Het mooie is dat zo'n knuffel niets oplost. Hij verandert de situatie niet en neemt de pijn niet weg. Maar hij doet misschien wel iets wat nog belangrijker is. Hij laat je voelen dat je er niet alleen voor staat. Dat iemand even met je meedraagt. Dat iemand je vasthoudt op het moment dat jij jezelf even kwijt bent.

Misschien is dat wel wat we allemaal nodig hebben. Niet altijd iemand die onze problemen oplost, maar iemand die naast ons komt zitten. Iemand die zegt: "Ik blijf even bij je." Iemand die je niet probeert te veranderen of te redden, maar je laat voelen dat je gedragen wordt.

Soms zijn daar geen grote woorden voor nodig.

Soms is een knuffel met octopusarmpjes genoeg.

Dus... voor iedereen die dit vandaag leest en zich misschien net als ik even is kwijtgeraakt in zijn gedachten, in oude patronen of in een situatie die niet passend te maken is:

🐙🤍 Hierbij een hele grote knuffel met octopusarmpjes.

Ik hoop dat je vandaag weer een klein stukje terug mag komen bij jezelf.