Blogs van Tessa

Afgelopen week voelde ik mij intens blij en dankbaar dat ik dit werk mag doen. Dat ik elke dag opnieuw mensen mag ontmoeten, begeleiden en een stukje met hen mag meelopen op hun levenspad. Ik keek terug op de vele sessies die ik de afgelopen jaren heb mogen doen. Het vertrouwen dat mensen in mij stelden, raakt me nog steeds. En tegelijk zie ik ook mijn eigen ontwikkeling: hoe mijn vertrouwen steeds verder is gegroeid dat we elkaar altijd op het juiste moment en op de juiste p

Mariska kwam bij me voor een paranormaal consult. Haar vraag leek eenvoudig: "Moet ik voor Henk kiezen of voor Sjors?" Ze had eerder een relatie gehad met Henk, nu was ze met Sjors. Beide mannen hadden eigenschappen die ze aantrekkelijk vond… en eigenschappen waar ze moeite mee had. Ze legde foto’s op tafel en vroeg me: "Kun jij vertellen wie wie is, en met wie ik verder moet?" En hoewel ik veel kan waarnemen, is er één ding dat ik niet voor iemand doe: die keuze maken. Ik le

De afgelopen weken had ik méér vrije dagen dan in de afgelopen vijfentwintig jaar! Dagen waarin er niets hoefde, behalve volgen wat de natuur me influisterde. Het ritme van de dag werd mijn gids. Ik liep tussen de dieren, keek hoe het licht zich langzaam over de velden uitstrekte en voelde hoe stilte en eenvoud zich als balsem in mijn systeem nestelden. En midden in die eenvoud gebeurde er iets groots: mijn innerlijke weten, dat diepe voelen dat me altijd al heeft begeleid, w

Vertrekken is zelden makkelijk. Of het nu om een liefdesrelatie gaat, een baan of zelfs je familie. Loslaten doet pijn. Niet alleen om wat er was, maar vaak nog meer om wat er niet was. We rouwen. Om de verbinding die verbroken wordt. Om het beeld dat we moesten loslaten. Om de hoop, de inspanning, het verlangen. We vergeten vaak dat rouw een natuurlijk onderdeel is van ieder afscheid. Niet alleen bij overlijden, maar ook na een scheiding of het verlaten van een werkomgeving.

Ken je dat gevoel? "Schuld" Mij bekruipt het wel eens zomaar onverwachts. alsof je wordt gegrepen en spanning wordt op je geleden. het voelt letterlijk alsof je ingeperkt wordt. bewegen is moeilijk en je verkrampt! Herken je dit? Ik had een paar extra dagen vrij genomen. Heerlijk, zou je denken. Maar in plaats van alleen maar te genieten, voelde ik me schuldig. Schuldig naar de mensen die ik laat wachten – terwijl ik al een enorme wachtlijst heb. (Schuld zegt dan: Asociale Sl

Ik zei het eerder al in een andere blog: Sommige dingen kun je gewoon niet in een format gieten. Niet in lijstjes. Niet in methodes die je snel uitlegt bij het koffiezetapparaat. Dat geldt ook voor systemisch werk. Voor representanten. Voor wat er werkelijk gebeurt in het veld. Want wat ik daar zie, gaat verder dan woorden. Ik zie hoe representanten hun kanaal openen. Of juist sluiten. Hoe sterk het hoofd zich ermee bemoeit. Of hoe zuiver iemand de energie door zich heen laat

Stel je voor: je begint net als stagiair in een organisatie. Vol goede moed, enthousiasme, frisse blik. En je ziet van alles gebeuren. Dingen die anders kunnen, efficiënter, misschien zelfs beter. Je deelt je ideeën met de directeur. Goedbedoeld geef je hem jouw mening en adviezen. Maar wat je krijgt is… ongemak. Of weerstand. Of gewoonweg: niets. Waarom? Omdat je niet op je plek staat, maar binnen het systeem. Ieder systeem, of het nu een familie of een organisatie is, heef

Soms weet je dat het anders mag. Dat het anders móét. Je voelt het in je lijf, in de stiltes tussen gesprekken door, in de momenten waarop je jezelf hoort zeggen: “Het gaat wel.”  Terwijl diep vanbinnen iets anders roept. Zo kwam Saskia op de Zielsmissie-dag. Niet met de bedoeling om haar hele leven om te gooien. Ze wilde alleen wat helderheid. Begrijpen waar haar kracht lag. Welke keuzes echt bij haar pasten. Of het leven dat ze leidde nog wel klopte met wie ze diep vanbinne