Blogs van Tessa

In een wereld waar alles sneller beweegt dan het lijkt en fragieler is dan het oog kan zien, bouwt de kolibrie haar nest. Niet op de grond, niet in de chaos, maar op een plek die alleen zij kan dragen: een dun takje dat meebuigt met de wind, verborgen tussen bladeren waar het licht zacht valt. Haar nest is niet groter dan een walnoot. Gemaakt van spinnenwebben, pluisjes en mos. Fijn geweven, maar sterk genoeg om mee te rekken wanneer haar jongen groeien. De kolibrie weet: kra

Sommige mensen komen bij mij binnen met een groot verhaal, anderen met een zucht. Zo ook deze vrouw. Ze plofte op de stoel en zei: “Ik ben zó moe van de strijd. Het lijkt wel alsof ik mezelf steeds kwijtraak zodra we praten. Ik begrijp niet wat er gebeurt.” Zij en haar man maakten regelmatig ruzie. Over de kinderen. Over het huis. Over zijn nieuwe baan. En telkens eindigden ze tegenover elkaar, terwijl dat precies níét was wat ze wilden. Haar man wilde eerst niet meekomen naa

Er bestaan dieren die zo klein zijn dat je ze bijna zou vergeten… totdat je ziet wat ze werkelijk kunnen. De kolibrie is zo’n wezen — een paradox in veren: teder én onwankelbaar, licht én onverwoestbaar, klein én kosmisch. Ze leeft op de grens van natuurwetten. Soms lijkt ze meer op een flits van energie dan op een vogel van vlees en bloed. Net als een atoom verschijnt en verdwijnt ze in een fractie van een seconde: hier, dan daar, dan weer nergens. Alsof ze door dimensies be

Deze week staat voor thuiskomen bij jezelf. Niet in abstracte zin, maar in de dagelijkse realiteit: herkennen waar je wordt afgeleid, voelen waar je energie lekt, en opnieuw kiezen voor dat wat echt bij jou past. Dat klinkt prachtig — maar het leven vraagt ook heel gewone dingen van ons. We kunnen nog zo bewust zijn, nog zo spiritueel afgesteld, en toch moeten we: een kind opvoeden, boodschappen doen, rekeningen betalen, verplichtingen nakomen. Het is de kunst die twee wereld

Vanochtend werd ik wakker met een gevoel dat zachtjes door mij heen trok. Niet als een gedachte. Niet als een plan. Maar als een verlangen dat al langer in de coulissen stond te wachten, en nu zachtjes zei: “Het is tijd.” Het was geen luid verlangen. Geen dwingend verlangen. Maar een warm, diep, menselijk verlangen dat ik bijna herkenbaar vond van vroeger — van de tijd waarin samenzijn nog gewoon was, en niet iets dat gepland, beoordeeld of uitgelegd hoefde te worden. En het

Op de sterfdag van de moeder van een lieve vriendin dacht ik aan haar, aan hun band, en ook aan mijn eigen moeder. Het raakte me hoe liefde nooit verdwijnt, maar van vorm verandert. Hoe een moeder, zelfs wanneer zij fysiek niet meer bij ons is, blijft voortleven in iedere ademhaling, iedere keuze, iedere zachte gedachte. Vanuit die verbondenheid — met haar verdriet en met mijn eigen herinneringen — schreef ik dit gedicht. Een eerbetoon aan alle moeders die ons hebben gevormd,

Elke dag krijgen we een nieuwe kans. Een nieuwe ochtend, een nieuw begin, een nieuw moment om te kiezen voor onszelf en ons leven een andere richting te geven. En toch lijkt het soms alsof we vastzitten in patronen die ouder zijn dan onze gedachten. Patronen die niet alleen in ons hoofd leven, maar in ons hart, in ons lichaam, in de geschiedenis van ons familiesysteem. Alsof de wil om te veranderen er wél is, maar het lichaam en het hart nog niet durven. Maria kende dat gevoe

Tika voelde zich al haar hele leven een beetje anders. Niet beter, niet slechter — gewoon… anders. Alsof ze nét naast de wereld leefde, alsof ze overal doorheen keek maar nergens echt in stond. Op haar werk zat ze tussen mensen die lachten, mopperden, druk waren, plannen maakten. En toch voelde ze zich er niet thuis. Alsof ze via glazen muren leefde: ze zag de wereld wel, maar hoorde hem niet zoals anderen. In vriendschappen voelde ze hetzelfde. Ze was warm, zorgzaam, betrokk