Blogs van Tessa

Soms zie je het ineens gebeuren. Je kind reageert op een manier die je herkent, niet van hem — maar van jezelf. Of je moeder. Of je grootvader.   Je ziet een blik, een angst, een boosheid, een kramp, een manier van zorgen, pleasen of terugtrekken die je al kent uit jouw eigen geschiedenis.   En dan schrikt er iets in je wakker. “Nee… niet dit. Niet voor mijn kind. Ik wil niet dat zij doet wat ik deed.” Je zou willen ingrijpen, sturen, opvoeden, praten, corrigeren. Je zou will

Soms, wanneer ik naar mijn kinderen kijk, voel ik zo duidelijk dat zij hun eigen weg moeten zoeken. Zoals jullie misschien weten heb ik zes (stief)zoons — en dat betekent dat er al schoondochters in mijn leven zijn, en dat er in de toekomst nog meer vrouwen zullen toetreden in ons familiesysteem. Dat is mooi, liefdevol, verrijkend… en soms ook confronterend. En precies daarom schreef ik dit gedicht. Over het loslaten van een zoon, over het verwelkomen van een schoondochter,

Soms erger ik me aan mooie verhalen. Je kent ze wel: mensen die als een soort magische unicorn door het leven zweven, altijd liefdevol, altijd vergevingsgezind, altijd vol compassie. Mensen die zwembaden en auto's manifesteren en gouden eieren leggen. Ik gun het ze — echt — maar soms denk ik ook: Leven jullie wel in dezelfde wereld als ik? Is dit echt? Poepen jullie niet, of op een gouden toilet? Geen stank, geen pijn, geen verdriet, alleen maar bliss? Want ja, ik kan dat sti

Vanmorgen werd ik wakker met het gevoel alsof ik die nacht was overreden door een trein. Alsof mijn lichaam ergens onder lag, terwijl mijn hoofd nog probeerde de brokstukken van een droom bijeen te rapen. Ik moedigde mezelf zachtjes aan om op te staan — iets tussen fluisteren en bidden in. Toen gebeurde het. Een klein handje zocht zijn weg over het dekbed. Het gleed langzaam naar mijn haar, friemelde met mijn vlecht alsof het wilde zeggen: Mama, ik ben er ook nog. Even later

Er was eens een boom... Niet perfect recht of symmetrisch, maar prachtig. Zijn wortels zitten diep in de aarde, kronkelig, sterk, ergens nog zoekend. Zijn stam draagt littekens: oude wonden, herstelde kneuzingen, krassen van een jaar met veel wind. Op een dag komt er een storm. Geen lichte bries, maar een echte, die je ramen laat trillen en je adem doet stokken. De boom zegt niet: “Ik bén de storm.” Nee. Hij ervaart de storm. Hij buigt. Hij kraakt een beetje. Hij houdt stand

Afgelopen week keek ik om me heen en viel het me op hoeveel vrede er eigenlijk is, zelfs in een wereld die soms zo onrustig lijkt. De natuur ademt een stille zachtheid. Alsof zij langzaam haar winterslaap voorbereidt. De vogels bewegen rustiger, dieren bereiden zich voor, en ook in ons lichaam voelen we de natuurlijke roep om te vertragen. We steken vaker een kaarsje aan, we zoeken de warmte van vuur. Iets in ons weet: na de winter komt altijd weer de lente. Dat gevoel van vr

Er bestaat een vorm van hypnose waar we allemaal – vaak zonder dat we het doorhebben – voortdurend in leven. Niet de klassieke hypnose met een slinger en een diepe trance, maar de dagelijkse hypnose van herhaling, woorden en prikkels. Wanneer iemand naast je opeens begint te roepen: “Brand! Brand! Brand!” dan kun je, zelfs zonder vlam te zien, een golf van onrust voelen. Alleen al de herhaling, de toon, en de boodschap zetten iets in je systeem aan. Zo werkt het ook met de be

Soms denken we dat we iets groots moeten doen om van betekenis te zijn. Dat we pas iets bijdragen wanneer we iets uitzonderlijks neerzetten — een missie, een boodschap, een zichtbaar resultaat. Maar betekenis schuilt niet alleen in de grootse dingen. Het leeft in het subtiele, in het gewone, in het menselijke. Ik moest laatst denken aan een kraamverzorgster die bij een bevalling aanwezig was. Ze sprak zacht, bewoog langzaam, en had een warme, rustige energie. Ze legde een han