"Ik wil gewoon dat het goed met haar gaat." Die zin hoor ik regelmatig in mijn praktijk. Hij wordt uitgesproken door moeders, partners, vrienden, collega's en kinderen. Door mensen met een groot hart. Mensen die zich verantwoordelijk voelen voor het geluk van de ander en het liefst iedere hobbel uit de weg ruimen voordat die pijn kan doen. Dat klinkt liefdevol. En dat is het ook. Toch zie ik dat juist die liefde soms onbedoeld een valkuil wordt. Laatst zat Marieke tegenover m

Ik zie het zo vaak in mijn praktijk. Mensen die ontzettend hun best doen. Ze zijn lief, behulpzaam en werken hard. Ze denken aan iedereen, voelen haarfijn aan wat een ander nodig heeft en proberen ruzies of teleurstellingen zoveel mogelijk te voorkomen. Ze zijn de collega die altijd inspringt, de vriendin die altijd luistert, de partner die zich voortdurend aanpast en de moeder die iedereen op de eerste plaats zet. En ergens onderweg... zijn ze zichzelf kwijtgeraakt. Laatst z

Ik zie het bijna dagelijks in mijn praktijk. Mensen die al jaren een enorm schuldgevoel met zich meedragen. Soms omdat ze iets hebben gedaan waar ze achteraf spijt van hebben, maar veel vaker omdat ze zichzelf verantwoordelijk houden voor iets waar ze helemaal geen controle over hadden. Dat vind ik altijd ontzettend verdrietig om te zien. Schuldgevoel heeft namelijk een belangrijke functie. Het is een boodschapper. Het vertelt je dat er iets is gebeurd waar je naar mag kijken

Soms denk je dat je een oud patroon allang achter je hebt gelaten. Dat je ervan hebt geleerd, het hebt verwerkt en dat het nooit meer terug zal komen. Zo voelde dat voor mij ook. Meer dan twintig jaar geleden leerde ik een belangrijke les over mezelf. Een les die me hielp om dichter bij mezelf te blijven. Ik dacht eerlijk gezegd dat ik dat hoofdstuk had afgesloten. Tot ik op een dag merkte dat ik, al was het maar heel even, toch weer in dezelfde valkuil was gestapt. Het gebeu

We leven in een wereld waarin alles direct lijkt te moeten gebeuren. We bestellen iets bij de Chinees of via Takeaway en kijken na vijf minuten al op de app waar de bezorger blijft. Terwijl we heel goed weten dat het eten niet binnen één minuut op tafel kan staan. Er moeten eerst ingrediënten worden verzameld, er moet worden gekookt, ingepakt en vervolgens moet iemand het ook nog bij je thuis bezorgen. Dat vinden we heel normaal. Waarom vinden we het dan zo moeilijk om ook ge

Soms voelt het alsof je leven ineens tot stilstand komt. Je bent sneller moe, zit niet lekker in je vel, raakt sneller geïrriteerd of verdrietig en merkt dat je steeds dezelfde patronen blijft herhalen. Misschien vraag je jezelf af: Waarom lukt het me niet om hieruit te komen? Ik heb mijn verleden toch allang achter me gelaten? Toch is achter je laten niet hetzelfde als verwerken. Ik vergelijk ons leven vaak met een rivier. Wanneer we geboren worden, stroomt die rivier helder

Normaal schrijf ik graag over groei. Over vertrouwen op je gevoel. Over systemisch werk, persoonlijke ontwikkeling en de kracht die in ieder mens aanwezig is. Ik geloof oprecht dat er, hoe donker het soms ook lijkt, altijd een weg vooruit is. Toch zijn er momenten waarop een verhaal me zo raakt dat ik er niet over kan zwijgen. De onderstaande blog gaat over enkele schrijnende situaties die ik hoor in mijn praktijk. En over de hoop die ik daarin heb. De afgelopen jaren heb ik

Wat is er de afgelopen tijd veel gebeurd rondom Place It. Misschien is het je al opgevallen dat ik er de laatste weken steeds vaker iets over deel. Ik vertel erover in mijn blogs, laat voorbeelden zien en krijg ondertussen steeds meer berichten van mensen die thuis zelf aan de slag zijn gegaan. Sommigen sturen mij een foto van de plekken die zij op de grond hebben gemaakt. Anderen vertellen wat zij voelden toen ze op hun verschillende opties gingen staan. Iedere keer wanneer