Vertrouwen groeit wanneer je zelf mag ervaren “Ik wil gewoon zeker weten dat het goed gaat.” Die zin hoor ik regelmatig van ouders die zich zorgen maken over hun kind. Ook binnen relaties speelt die behoefte aan zekerheid een rol. Wanneer je veel van iemand houdt, wil je graag dat het goed met diegene gaat. Je denkt mee, geeft advies en probeert problemen voor te zijn. Vaak komt dat voort uit zorg en liefde. Ik moet daarbij vaak denken aan een kind dat leert fietsen. In het b

De laatste tijd is het druk geweest. En met druk bedoel ik niet de gewone drukte van boodschappen doen, werken, het huis schoonmaken en zorgen dat iedereen op tijd ergens verschijnt. Hoewel dat met een groot gezin op zichzelf soms al een volledige dagtaak is. Naast mijn werk, mijn gezin en de bedrijven had ik een audit voor het Inspiratiecollege. Het Inspiratiecollege had ik de afgelopen tijd wat meer op een laag pitje gezet, omdat bijna al mijn aandacht naar andere werkzaamh

"Waarom doe ik dit nou weer?" Die vraag hoor ik bijna dagelijks in mijn praktijk. Mensen weten vaak heel goed dat een patroon hen geen goed doet. Ze herkennen het inmiddels feilloos. Ze weten dat ze weer te veel geven, opnieuw voor dezelfde soort partner kiezen, zichzelf wegcijferen of blijven hangen in een baan die hen al jaren ongelukkig maakt. Ze zien het gebeuren terwijl ze het doen. Toch voelt het bijna onmogelijk om een andere keuze te maken. Dat is iets waar veel mense

Laatst vertelde iemand mij een verhaal waar ik later nog vaak aan terug heb gedacht. Ze had een week op het huis van een vriendin gepast. Toen haar vriendin thuiskwam, stond er ineens een enorm cadeau voor de deur. Geen bos bloemen, geen doosje chocolade, maar iets dat zoveel waard was dat ze zich er ongemakkelijk door voelde. Ze zei: "Ik durfde het eigenlijk niet aan te nemen." Dat begreep ik meteen. Want diep van binnen weten we allemaal dat sommige cadeaus niet meer voelen

Ik werk al heel lang met voelen. En toch ontdek ik er nog steeds nieuwe lagen in. De laatste tijd realiseer ik me steeds meer hoe subtiel voelen eigenlijk kan zijn. Wanneer mensen een Place It doen en op een van hun opties gaan staan, verwachten ze soms dat er iets groots gebeurt. Een enorme emotie. Een duidelijk 'ja!' of 'nee!'. Kippenvel. Tranen. Een lichamelijke reactie die niet te missen is. Maar zo werkt voelen lang niet altijd. Soms is het verschil tussen twee plekken b

"Ik begrijp het gewoon niet." Sandra zat tegenover me met een kop koffie in haar handen. Haar ogen stonden vermoeid en verdrietig. Ze vertelde dat haar relatie na twaalf jaar was stukgelopen. Er was geen sprake geweest van grote ruzies of ontrouw. Haar partner had op een dag gezegd dat hij afstand voelde en niet meer wist wie hij was binnen hun relatie. Sandra snapte er niets van. "Ik heb toch alles voor hem gedaan," zei ze. "Ik stond altijd voor hem klaar. Ik dacht met hem m

"Ik wil gewoon dat het goed met haar gaat." Die zin hoor ik regelmatig in mijn praktijk. Hij wordt uitgesproken door moeders, partners, vrienden, collega's en kinderen. Door mensen met een groot hart. Mensen die zich verantwoordelijk voelen voor het geluk van de ander en het liefst iedere hobbel uit de weg ruimen voordat die pijn kan doen. Dat klinkt liefdevol. En dat is het ook. Toch zie ik dat juist die liefde soms onbedoeld een valkuil wordt. Laatst zat Marieke tegenover m

Ik zie het zo vaak in mijn praktijk. Mensen die ontzettend hun best doen. Ze zijn lief, behulpzaam en werken hard. Ze denken aan iedereen, voelen haarfijn aan wat een ander nodig heeft en proberen ruzies of teleurstellingen zoveel mogelijk te voorkomen. Ze zijn de collega die altijd inspringt, de vriendin die altijd luistert, de partner die zich voortdurend aanpast en de moeder die iedereen op de eerste plaats zet. En ergens onderweg... zijn ze zichzelf kwijtgeraakt. Laatst z