Blogs van Tessa

De kracht van je omgeving: hoe energie, gedachten en nabijheid het herstel beïnvloeden Wanneer ik mezelf openstel en mijn eigen vaardigheden volledig serieus neem, merk ik telkens opnieuw hoe gevoelig ik eigenlijk ben. Soms zelfs veel gevoeliger dan ik vaak in mijn dagelijks leven wil toelaten. Afgelopen week kwam er een vrouw in mijn praktijk met zorgen over haar zieke schoondochter. Terwijl ze over haar sprak, voelde ik een trekkend, waarschuwend gevoel in mijn buik. En ine

Soms denken we dat we vogels zijn. We kijken naar de wereld vanuit de lucht, voelen veranderingen in de atmosfeer, lezen energie alsof het windstromen zijn. We zoeken verbinding, bouwen een veilig nest, vliegen omhoog wanneer het leven ons roept en landen weer wanneer we rust nodig hebben. Jarenlang dacht ik ook dat ik een vogel was. Ik vloog door dimensies, door werelden, door gesprekken en relaties heen. In mijn spirituele werk gebruikte ik vliegen zelfs als metafoor: het v

In een wereld waar alles sneller beweegt dan het lijkt en fragieler is dan het oog kan zien, bouwt de kolibrie haar nest. Niet op de grond, niet in de chaos, maar op een plek die alleen zij kan dragen: een dun takje dat meebuigt met de wind, verborgen tussen bladeren waar het licht zacht valt. Haar nest is niet groter dan een walnoot. Gemaakt van spinnenwebben, pluisjes en mos. Fijn geweven, maar sterk genoeg om mee te rekken wanneer haar jongen groeien. De kolibrie weet: kra

Sommige mensen komen bij mij binnen met een groot verhaal, anderen met een zucht. Zo ook deze vrouw. Ze plofte op de stoel en zei: “Ik ben zó moe van de strijd. Het lijkt wel alsof ik mezelf steeds kwijtraak zodra we praten. Ik begrijp niet wat er gebeurt.” Zij en haar man maakten regelmatig ruzie. Over de kinderen. Over het huis. Over zijn nieuwe baan. En telkens eindigden ze tegenover elkaar, terwijl dat precies níét was wat ze wilden. Haar man wilde eerst niet meekomen naa

Er bestaan dieren die zo klein zijn dat je ze bijna zou vergeten… totdat je ziet wat ze werkelijk kunnen. De kolibrie is zo’n wezen — een paradox in veren: teder én onwankelbaar, licht én onverwoestbaar, klein én kosmisch. Ze leeft op de grens van natuurwetten. Soms lijkt ze meer op een flits van energie dan op een vogel van vlees en bloed. Net als een atoom verschijnt en verdwijnt ze in een fractie van een seconde: hier, dan daar, dan weer nergens. Alsof ze door dimensies be

Deze week staat voor thuiskomen bij jezelf. Niet in abstracte zin, maar in de dagelijkse realiteit: herkennen waar je wordt afgeleid, voelen waar je energie lekt, en opnieuw kiezen voor dat wat echt bij jou past. Dat klinkt prachtig — maar het leven vraagt ook heel gewone dingen van ons. We kunnen nog zo bewust zijn, nog zo spiritueel afgesteld, en toch moeten we: een kind opvoeden, boodschappen doen, rekeningen betalen, verplichtingen nakomen. Het is de kunst die twee wereld

Vanochtend werd ik wakker met een gevoel dat zachtjes door mij heen trok. Niet als een gedachte. Niet als een plan. Maar als een verlangen dat al langer in de coulissen stond te wachten, en nu zachtjes zei: “Het is tijd.” Het was geen luid verlangen. Geen dwingend verlangen. Maar een warm, diep, menselijk verlangen dat ik bijna herkenbaar vond van vroeger — van de tijd waarin samenzijn nog gewoon was, en niet iets dat gepland, beoordeeld of uitgelegd hoefde te worden. En het

Op de sterfdag van de moeder van een lieve vriendin dacht ik aan haar, aan hun band, en ook aan mijn eigen moeder. Het raakte me hoe liefde nooit verdwijnt, maar van vorm verandert. Hoe een moeder, zelfs wanneer zij fysiek niet meer bij ons is, blijft voortleven in iedere ademhaling, iedere keuze, iedere zachte gedachte. Vanuit die verbondenheid — met haar verdriet en met mijn eigen herinneringen — schreef ik dit gedicht. Een eerbetoon aan alle moeders die ons hebben gevormd,