Blogs van Tessa

Soms komen mensen bij mij met een vraag die eigenlijk veel groter is dan de vraag zelf. Het lijkt te gaan over een keuze. Over een probleem. Over een volgende stap. Maar wanneer we iets langer kijken, blijkt er vaak iets anders onder te liggen. Een verlangen. Of een twijfel. Of een beweging die ergens diep van binnen al gaande is, maar waar nog geen woorden voor zijn. Onlangs sprak ik met een stel dat midden in een IVF-traject zat. Een traject dat al lange tijd duurde. Met ho

Soms maak je in je leven dingen mee waar geen snelle oplossing voor bestaat. Geen magische doorbraak. Geen moment waarop alles ineens weg is. Sommige ervaringen blijven onderdeel van je verhaal. Niet om je te verzwaren, maar omdat ze bij jouw geschiedenis horen. De vraag is dan niet hoe je ze uitwist, maar hoe je ermee leert leven. Coaching kan daarin een eerste stap zijn. Coaching geeft inzicht. Het helpt je zien waar patronen zijn ontstaan. Waarom je doet wat je doet. Waaro

De afgelopen maanden kreeg ik meerdere verzoeken om een groepsopstellingenmiddag te organiseren. Mensen vertelden me dat ze nieuwsgierig waren naar hoe een opstelling werkt, hoe het voelt om in zo’n veld te staan en wat er precies gebeurt wanneer een vraag zichtbaar wordt in de ruimte. Omdat wij voornamelijk werken met individuele opstellingen, waarbij geen mensen van buitenaf meekijken, bleef die ervaring voor velen onzichtbaar. Tegelijkertijd merkte ik dat er een groeiende

Een huis ontstaat niet zomaar. Het begint met een idee. Iemand — een architect, een bouwer, een ontwerper — voelt een vorm, een indeling, een bedoeling. Kamers krijgen een plek. Ruimtes worden bedacht, toegewezen, geordend. Er ontstaat een structuur die niet alleen praktisch is, maar ook energetisch klopt op dat moment. Het is meer dan steen, hout en beton. Het is een samenhangend geheel, een energetisch systeem met een eigen logica, een eigen ritme. Een wezen. In ons eigen h

Mina en Sam kwamen binnen met die typische vermoeide spanning tussen twee mensen die elkaar niet kwijt willen, maar elkaar ook niet meer goed bereiken. Sam was jaloers. Niet een beetje. En niet subtiel. Mina praatte gemakkelijk met anderen. In een restaurant vroeg ze de ober iets met een glimlach. Op een verjaardag stond ze ontspannen te praten met een buurman. Ze maakte oogcontact, luisterde, lachte. Voor haar was dat normaal. Vriendelijk. Sociaal. Voor Sam voelde het als ve

Peter en Sina kwamen in mijn praktijk omdat ze steeds vaker langs elkaar heen praatten. Het waren geen grote ruzies. Geen schreeuwen, geen dramatische scènes. Juist niet. Het waren kleine dingen die uitgroeiden tot iets groters. Misverstanden die zich opstapelden. “Hij hoort gewoon niet wat ik zeg,” zei Sina.“Zij bedoelt altijd iets anders dan ze zegt,” zei Peter. Op het eerste gezicht leek het een communicatieprobleem. Sina was zorgvuldig met woorden. Ze dacht na voordat ze

We stelden haar vraag op en vrijwel direct begon het veld te spreken. In de opstelling werd zichtbaar hoe Saskia als vanzelf naar haar moeder toe werd getrokken, alsof haar lichaam al lang wist waar de zwaarte lag. Vader en moeder stonden er allebei, maar tussen hen was weinig verbinding. Ze leefden naast elkaar, ieder in een eigen wereld, met een afstand die niet werd uitgesproken maar wel werd gevoeld. Moeder zocht Saskia. Niet bewust, niet dwingend, maar met een open uitno

Hij zat hier omdat hij geen uitweg zag. Al maanden bevond hij zich opnieuw in dezelfde beweging: aangetrokken worden tot een andere vrouw terwijl hij in zijn relatie bleef, niet uit liefde, maar uit veiligheid. Marieke was zijn affaire. Zij raakte iets in hem wat al lang niet meer aangeraakt werd: verlangen, scherpte, het gevoel weer man te zijn. Zijn partner bood iets anders. Rust. Zorg. Een leven dat klopte aan de buitenkant en waarin hij wist wat er van hem verwacht werd.