Laten we voelen weer een plek geven

Wat is er de afgelopen tijd veel gebeurd rondom Place It. Misschien is het je al opgevallen dat ik er de laatste weken steeds vaker iets over deel. Ik vertel erover in mijn blogs, laat voorbeelden zien en krijg ondertussen steeds meer berichten van mensen die thuis zelf aan de slag zijn gegaan. Sommigen sturen mij een foto van de plekken die zij op de grond hebben gemaakt. Anderen vertellen wat zij voelden toen ze op hun verschillende opties gingen staan. Iedere keer wanneer zo’n bericht binnenkomt, word ik daar oprecht blij van.

Een vrouw schreef mij laatst dat ze al weken nadacht over een keuze. Ze had lijstjes gemaakt, gesprekken gevoerd en alle voor- en nadelen zorgvuldig naast elkaar gezet. Toch bleef ze rondjes draaien. Iedere nieuwe gedachte zorgde weer voor een volgende vraag. Het voelde een beetje alsof ze met een winkelwagentje door een supermarkt liep en steeds opnieuw naar hetzelfde schap terugkeerde. Ze wist inmiddels precies wat er lag, alleen wist ze nog steeds niet wat ze moest kiezen.

Ze besloot thuis een Place It te doen. Ze schreef haar verschillende mogelijkheden op losse vellen papier, legde die verspreid over de kamer en stapte rustig van plek naar plek. Bij de ene mogelijkheid begon ze steeds sneller te praten. Ze voelde zich onrustig. Toen ze op een andere plek ging staan, werd het ineens stil. Haar ademhaling zakte en haar schouders ontspanden. Ze voelde vooral rust.

Dat vond ze in eerste instantie bijna te eenvoudig. Ze had verwacht dat een belangrijke keuze gepaard zou gaan met een duidelijk teken, een overweldigend inzicht of een soort innerlijk vuurwerk. In plaats daarvan kwam er rust. Juist die rust bleek voor haar de informatie te zijn waar ze al die tijd naar zocht.

Dat is wat mij blijft raken aan voelen. Het schreeuwt lang niet altijd. Soms is het subtiel. Voel je iets meer ruimte of juist instabiliteit. een lichte misselijkheid. Soms voelt je buik wat zachter. Soms trekt je lichaam zich terug en soms merk je dat je vanzelf rechter gaat staan. Het lichaam spreekt een eigen taal. Een taal die we allemaal ergens kennen, ook wanneer we lange tijd vooral hebben geleerd om naar onze gedachten te luisteren.

Mijn droom is eigenlijk heel eenvoudig. Ik hoop dat steeds meer mensen gaan ontdekken dat voelen een waardevolle informatiebron kan zijn. Ons hoofd helpt ons om informatie te verzamelen, gevolgen te overzien en verstandige afwegingen te maken. Ons gevoel laat vaak zien hoe iets werkelijk bij ons binnenkomt. Sámen vormen ze een soort kompas. Het hoofd leest de kaart en het gevoel merkt op of de gekozen richting werkelijk bij je past.

Vandaag deed ik een Place It met een cliënt. Hij is een broodnuchtere man. Iemand die graag feiten verzamelt en beslissingen zorgvuldig onderbouwt. Hij kwam binnen met een vraag waar hij al langere tijd mee rondliep. Er waren meerdere opties en op papier leek één mogelijkheid veruit de verstandigste. Die optie bood zekerheid, duidelijkheid en weinig risico. Alles klopte wanneer hij er rationeel naar keek.

We legden de verschillende mogelijkheden op de grond. Hij wist tijdens het voelen niet welke optie waar lag. Dat helpt om verwachtingen en voorkeuren zo veel mogelijk buiten het proces te houden. Hij liep rustig naar de eerste plek en bleef daar een tijdje staan. Zijn gezicht veranderde nauwelijks, maar zijn adem werd oppervlakkiger. Bij een volgende plek keek hij ineens naar beneden. Hij zei dat hij zich zwaar voelde, alsof er iets op zijn borst drukte. Er kwam verdriet op, zonder dat hij precies begreep waar het vandaan kwam.

Toen we achteraf bekeken welke mogelijkheid op die plek lag, bleek het precies de optie te zijn waarvan hij verstandelijk dacht dat die het beste was. Tegelijkertijd wist hij diep vanbinnen al dat deze keuze hem veel verdriet zou brengen. Zijn lichaam reageerde sneller dan zijn gedachten konden uitleggen.

Op een andere plek voelde hij ruimte. Hij lachte even en zei dat het daar lichter werd. Toch kwam er beweging in zijn lichaam. Hij ging steviger staan en zijn stem klonk helderder. Het betekende uiteraard niet dat alle praktische vragen daarmee verdwenen waren. Het gaf hem wel nieuwe informatie. Informatie die hij kon meenemen naast alles wat hij al wist.

Ik blijf mij verbazen over hoe zuiver een Place It kan zijn wanneer het zorgvuldig wordt uitgevoerd. Tegelijkertijd geloof ik dat het vermogen om te voelen heel menselijk is. We gebruiken het de hele dag door. Je loopt een kamer binnen en merkt meteen hoe de sfeer is. Je spreekt iemand en voelt dat de woorden vriendelijk klinken, terwijl er ergens spanning onder zit. Je denkt aan een afspraak en je lichaam reageert al voordat je precies begrijpt waarom.

Veel mensen herkennen dit achteraf. Ze zeggen dan: “Eigenlijk voelde ik het meteen.” Het antwoord was er vaak al. Daarna begon het denken. We gingen verklaren, aanpassen, hopen, twijfelen en opnieuw overwegen. Het gevoel raakte ondergesneeuwd onder alle argumenten.

In mijn praktijk zie ik vaak hoe mensen zichzelf zijn gaan wantrouwen. Ze voelen iets en zoeken vervolgens direct naar een reden waarom dat gevoel waarschijnlijk onjuist is. Ze vinden dat ze zich aanstellen, te gevoelig zijn of eerst meer bewijs nodig hebben. Ondertussen blijft hun lichaam signalen geven. Het is een beetje alsof een lampje op het dashboard van je auto blijft branden. Je kunt er een doekje overheen leggen, maar het signaal verdwijnt daarmee niet.

Voelen vraagt daarom ook om oefening. Het helpt om te leren herkennen wat van dit moment is en wat voortkomt uit angst, oude ervaringen of verwachtingen. Iemand die eerder gekwetst is, kan bij een nieuwe situatie spanning voelen die bij het verleden hoort. Iemand die heel graag een bepaalde uitkomst wil, kan hoop verwarren met een helder innerlijk weten.

Daarom is de manier waarop je een Place It opbouwt zo belangrijk.

De kwaliteit van de vraag en de gekozen opties bepalen voor een groot deel hoe helder de uitkomst kan worden. Een vraag die te breed is, geeft vaak een onduidelijk antwoord. Opties die elkaar overlappen, zorgen gemakkelijk voor verwarring. Ook je uitgangspositie speelt mee. Wanneer je al volledig overspoeld bent door angst, boosheid of verlangen, kan het lastiger zijn om subtiele lichamelijke verschillen waar te nemen. Plus je uiteindelijke doel welke je met je vraag voor ogen hebt is belangrijk! Het doel bepaalt ook de diepte van het antwoord!

In mijn boek leg ik stap voor stap uit hoe je een Place It zorgvuldig kunt uitvoeren. Ik beschrijf hoe je een heldere vraag maakt, hoe je passende opties kiest en hoe je voorkomt dat je jezelf tijdens het proces onbewust beïnvloedt. Dit helpt vooral om ruimte te maken voor wat je lichaam al probeert te vertellen.

Soms sturen mensen mij een vraag waarvan ik meteen zie dat de opties nog verder uitgewerkt mogen worden. Dan staat er bijvoorbeeld: “Moet ik blijven of weggaan?” Terwijl daaronder vaak meerdere mogelijkheden liggen. Blijven kan betekenen dat alles hetzelfde blijft. Het kan ook betekenen dat je blijft en duidelijke grenzen stelt. Weggaan kan tijdelijk afstand nemen zijn of werkelijk afscheid nemen. Hoe preciezer de mogelijkheden worden neergelegd, hoe duidelijker je lichaam erop kan reageren.

Daarom heb ik speciaal tijd in mijn agenda vrijgemaakt voor mensen die hulp willen bij het formuleren van hun vraag of het kiezen van de juiste opties. Soms is één goed gesprek genoeg om de mist rond een keuze wat op te laten trekken. De keuze wordt daarmee niet voor iemand gemaakt. Er ontstaat vooral een helderder landschap waarin iemand zelf kan voelen welke richting klopt.

Na de zomer organiseer ik ook een Place It-event. Daarin neem ik mensen stap voor stap mee in de methode. We gaan ervaren, oefenen en onderzoeken. Ik vind het belangrijk dat voelen ook iets praktisch blijft. Iets puurs wat je kunt gebruiken bij werk, relaties, wonen, gezondheid, studie en al die andere keuzes die het leven ons voorlegt.

Tegelijkertijd leeft er in mij een grotere droom.

Hoe mooi zou het zijn wanneer we met elkaar voelen weer op de kaart zetten?

Voelen is een belangrijk onderdeel van ons bestaan. We nemen de hele dag beslissingen vanuit de wens om ons goed, veilig, vrij, geliefd of verbonden te voelen. Ons gevoel geeft voortdurend informatie over wat we doen, met wie we zijn en hoe een situatie op ons inwerkt. Toch krijgt rationeel nadenken vaak veel meer aandacht. Op school leren we analyseren, rekenen, plannen en onderbouwen. Dat zijn waardevolle vaardigheden. Het leren herkennen van (lichamelijke en ) gevoelssignalen reacties krijgt veel minder ruimte.

Daardoor raken veel mensen verwijderd van hun eigen kompas. Ze kunnen uitstekend uitleggen wat verstandig zou zijn en voelen ondertussen dat iets wringt. Ook bij jongeren zie ik hoeveel keuzestress er ontstaat. Welke opleiding past bij mij? Welke richting moet ik kiezen? Wat verwachten anderen van mij? Waar ben ik goed in? Wat geeft later zekerheid?

Daarom ben ik bezig om scholen enthousiast te maken voor Place It. Ik geloof dat voelen een prachtige aanvulling kan zijn bij het maken van keuzes. Jongeren kunnen leren om informatie te verzamelen, advies te vragen en tegelijk op te merken wat hun lichaam aangeeft. Het geeft hen een extra ingang. Een manier om zichzelf beter te leren kennen en meer vertrouwen te ontwikkelen in hun eigen besluitvorming.

Place It is daarvoor een laagdrempelige en speelse methode. Concreet en to the point en totaal niet zweverig. Je legt mogelijkheden neer, stapt op een plek en merkt op wat er gebeurt. Soms is het verschil direct voelbaar. Soms vraagt het meer tijd. Iedere ervaring helpt om de taal van je lichaam beter te leren verstaan.

Het lijkt mij geweldig wanneer steeds meer mensen hun eigen Place It gaan delen op social media. Daarvoor hoef je je gezicht of je persoonlijke vraag niet te laten zien. Je kunt filmen hoe je de opties neerlegt, hoe je van plek wisselt en wat er zichtbaar verandert in je houding of ademhaling. je kunt je wiebelig, blij en zelfs naar voelen op een optie. Het gaat helemaal vanzelf!

Daarmee laat je zien dat voelen heel normaal en praktisch kan zijn.

Misschien inspireert jouw filmpje iemand die al maanden vastzit in een keuze. Misschien ziet een jongere het en denkt: dit wil ik ook proberen. Misschien ontstaat er langzaam een beweging waarin mensen elkaar eraan herinneren dat we meer informatie tot onze beschikking hebben dan alleen onze gedachten.

Place It is ontstaan vanuit mijn verlangen om voelen weer een vanzelfsprekende plek in onze maatschappij te geven. Het gaat mij om bewustwording, vertrouwen en het serieus nemen van wat je lichaam communiceert. Ik zou het prachtig vinden wanneer we van voelen samen een nieuwe hype maken. Een hype die mensen dichter bij zichzelf brengt en hen helpt om keuzes te maken die werkelijk bij hen passen.

Volgens mij zijn we het vermogen om te voelen nooit kwijtgeraakt. Het ligt soms onder een laag van drukte, twijfel en verwachtingen. Zoals een kompas onder in een volle rugzak nog steeds naar het noorden wijst, blijft ook jouw gevoel informatie geven. Je hoeft alleen af en toe te stoppen, de rugzak neer te zetten en opnieuw te kijken.

Misschien kun je vandaag eens stilstaan bij een keuze die in jouw leven speelt. Wat gebeurt er in je lichaam wanneer je aan de verschillende mogelijkheden denkt? Waar wordt het ruimer? Waar trek je samen? Welke optie geeft rust, zelfs wanneer die ook spannend is?

Laten we voelen samen weer een plek geven. Laten we het zichtbaar maken, ermee oefenen en erover praten. Misschien help je met jouw ervaring iemand anders om opnieuw naar zijn of haar innerlijke kompas te luisteren. En misschien begint een grotere verandering wel gewoon bij één vel papier op de grond en de moed om erop te gaan staan.