Blogs van Tessa

Mina en Sam kwamen binnen met die typische vermoeide spanning tussen twee mensen die elkaar niet kwijt willen, maar elkaar ook niet meer goed bereiken. Sam was jaloers. Niet een beetje. En niet subtiel. Mina praatte gemakkelijk met anderen. In een restaurant vroeg ze de ober iets met een glimlach. Op een verjaardag stond ze ontspannen te praten met een buurman. Ze maakte oogcontact, luisterde, lachte. Voor haar was dat normaal. Vriendelijk. Sociaal. Voor Sam voelde het als ve

Peter en Sina kwamen in mijn praktijk omdat ze steeds vaker langs elkaar heen praatten. Het waren geen grote ruzies. Geen schreeuwen, geen dramatische scènes. Juist niet. Het waren kleine dingen die uitgroeiden tot iets groters. Misverstanden die zich opstapelden. “Hij hoort gewoon niet wat ik zeg,” zei Sina.“Zij bedoelt altijd iets anders dan ze zegt,” zei Peter. Op het eerste gezicht leek het een communicatieprobleem. Sina was zorgvuldig met woorden. Ze dacht na voordat ze

We stelden haar vraag op en vrijwel direct begon het veld te spreken. In de opstelling werd zichtbaar hoe Saskia als vanzelf naar haar moeder toe werd getrokken, alsof haar lichaam al lang wist waar de zwaarte lag. Vader en moeder stonden er allebei, maar tussen hen was weinig verbinding. Ze leefden naast elkaar, ieder in een eigen wereld, met een afstand die niet werd uitgesproken maar wel werd gevoeld. Moeder zocht Saskia. Niet bewust, niet dwingend, maar met een open uitno

Hij zat hier omdat hij geen uitweg zag. Al maanden bevond hij zich opnieuw in dezelfde beweging: aangetrokken worden tot een andere vrouw terwijl hij in zijn relatie bleef, niet uit liefde, maar uit veiligheid. Marieke was zijn affaire. Zij raakte iets in hem wat al lang niet meer aangeraakt werd: verlangen, scherpte, het gevoel weer man te zijn. Zijn partner bood iets anders. Rust. Zorg. Een leven dat klopte aan de buitenkant en waarin hij wist wat er van hem verwacht werd.

Saskia kwam bij mij omdat er iets knaagde. Geen groot incident of een acuut conflict, maar een sluipend gevoel dat haar steeds meer energie kostte. Op haar werk liep het niet lekker. Saskia is hoogsensitief, afgestemd en uiterst zorgvuldig in wat ze doet. Ze voelt sferen, ondertonen en intenties feilloos aan. Juist dat talent maakte de situatie zo verwarrend: één specifieke collega behandelde haar op een manier die simpelweg niet klopte. Niet openlijk vijandig, maar subtiel k

In mijn praktijk kwam moeder Karin met haar dochtertje Lies. Lies was vier jaar en liep letterlijk op haar tenen. Terwijl Karin en ik spraken, speelde Lies zachtjes in een hoek van de ruimte. Ze maakte geen lawaai, vroeg niets, eiste niets. Ze was er, maar leek tegelijk een beetje afwezig. Alsof ze elk moment weer moest verdwijnen. Wat me opviel, was haar houding. Niet alleen fysiek — het op haar tenen lopen — maar energetisch. Ze stond niet stevig op de grond. Niet omdat ha

Stel je voor dat het leven waarin jij nu bent, niet één vast pad is, maar een ruimte. Een zeer grote ruimte. In die ruimte hangen oneindig veel kledingstukken. Niet in een kast, maar in een open veld, in alle richtingen. Elke outfit staat voor een mogelijke manier van leven. Niet alleen voor grote keuzes — maar ook voor hoe je je voelt, hoe je reageert, hoe je lichaam zich gedraagt, hoe relaties verlopen, hoe gezondheid zich ontvouwt. Sommige outfits zijn licht en soepel. And

Soms voelt het leven alsof je net iets te hard tegen de rand van jezelf aanloopt. Niet omdat je iets fout doet, maar omdat je ergens langs schuurt wat gezien wil worden. Dat schuren kan ongemakkelijk zijn. Het kan voelen als twijfel, vermoeidheid, een lichte onrust of een vraag die maar blijft terugkomen zonder meteen een antwoord te geven. Ik merk dat veel mensen denken dat dit soort momenten ‘opgelost’ moeten worden. Alsof het leven een puzzel is die je zo snel mogelijk wee