Het universum heeft soms even tijd nodig

We leven in een wereld waarin alles direct lijkt te moeten gebeuren. We bestellen iets bij de Chinees of via Takeaway en kijken na vijf minuten al op de app waar de bezorger blijft. Terwijl we heel goed weten dat het eten niet binnen één minuut op tafel kan staan. Er moeten eerst ingrediënten worden verzameld, er moet worden gekookt, ingepakt en vervolgens moet iemand het ook nog bij je thuis bezorgen.

Dat vinden we heel normaal.

Waarom vinden we het dan zo moeilijk om ook geduld te hebben als het over onze eigen wensen gaat?

In mijn praktijk zie ik het keer op keer gebeuren. Iemand besluit eindelijk dat hij of zij een andere baan wil, verlangt naar een liefdevolle relatie, wil zwanger worden, droomt van een eigen huis of verlangt simpelweg naar meer rust. Er worden keuzes gemaakt, er worden stappen gezet en vaak wordt er ook hard gewerkt aan persoonlijke ontwikkeling. Maar als de verandering na een paar weken of maanden nog niet zichtbaar is, ontstaat al snel de gedachte: Zie je wel... het werkt niet.

Toch vraag ik me vaak af of dat wel klopt.

Wat als het universum helemaal niet 'nee' zegt? Wat als het universum simpelweg nog bezig is om jouw bestelling klaar te maken?

Ik zie het leven als een voortdurende uitwisseling. Jij zet iets in beweging en het leven reageert. Alleen gebeurt dat niet altijd onmiddellijk. Soms lijkt het alsof er niets verandert, terwijl er achter de schermen juist ontzettend veel in beweging is. Misschien moet iemand eerst nog een baan opzeggen voordat jouw vacature vrijkomt. Misschien moet iemand eerst verhuizen voordat jouw droomhuis beschikbaar komt. Misschien moet jouw toekomstige partner eerst een relatie afsluiten voordat jullie elkaar kunnen ontmoeten.

Wij zien maar een heel klein stukje van de puzzel. Het leven ziet het geheel.

Dat zie ik niet alleen bij wensen en verlangens, maar ook heel vaak bij lichamelijke klachten.

Laatst overkwam het mijzelf. Ik had een paar nachten achter elkaar veel te hard gewerkt. Tot twee uur 's nachts was ik bezig geweest omdat ik per se nog een aantal dingen af wilde maken. Eigenlijk wist ik heel goed dat het niet verstandig was, maar toch deed ik het. Toen de drukte eenmaal voorbij was, ik mijn slaap weer begon in te halen en zelfs een ontspannen dagje weg was geweest, schoot ineens een wervel in mijn rug scheef.

Veel mensen zouden dan zoeken naar de oorzaak van dat moment. Wat heb ik vandaag verkeerd gedaan? Maar soms ligt de oorzaak helemaal niet in het nu. Soms reageert je lichaam pas wanneer er eindelijk ruimte ontstaat om te voelen wat het al die tijd heeft opgevangen. De overbelasting vond dagen eerder plaats. De reactie kwam pas later.

Dat principe zie ik veel vaker terug.

En eigenlijk werkt het met positieve veranderingen precies hetzelfde.

Ik denk aan een cliënt die al jaren verlangde naar een liefdevolle relatie. Ze had hard aan zichzelf gewerkt. Oude patronen aangekeken, geleerd haar grenzen aan te geven en zichzelf eindelijk belangrijker gemaakt. Toch zat ze na een paar maanden moedeloos tegenover mij.

"Misschien is het gewoon niet voor mij weggelegd," zei ze.

Ik vroeg haar hoeveel tijd ze zichzelf eigenlijk had gegeven.

"Vier maanden," antwoordde ze.

Vier maanden.

Terwijl ze jarenlang vanuit oude overtuigingen had geleefd.

Ik moest glimlachen en vroeg haar: "Als jij vanavond Chinees bestelt, verwacht je dan dat de bel over twee minuten gaat?"

"Natuurlijk niet," zei ze lachend.

"Waarom verwacht je dan wel dat het universum sneller werkt?"

Een paar maanden later ontmoette ze tijdens een verjaardag een man. Gewoon op een onverwacht moment. Achteraf vertelde ze mij dat ze begreep waarom het niet eerder was gebeurd. Zij was eerst zelf veranderd. Daardoor kon ze een heel ander soort partner aantrekken dan vroeger. Het universum was haar niet vergeten, maar omdat het leven nog bezig was alles op de juiste plek te leggen.

Na de opstellingen geef ik mensen altijd een iets mee en daarop staat een schrijfsel:

Opstellingen zijn als zaadjes die je plant

je laat ze rusten in de volle grond

en hebt vertrouwen in hun ontkieming

na verloop van tijd zie je vanzelf

de kiemen boven de grond uitkomen

nog wat later

pluk je de vruchten

Dit geldt niet alleen voor opstellingen, maar voor alle zaden die je plant. Je behoeften en wensen horen daar ook bij.

Ik denk dat juist die tussenperiode voor veel mensen het moeilijkst is. Het dromen of het verlangen lukt wel, maar het wachten is lastig. De periode waarin je nog niets ziet gebeuren. Juist dan ontstaan de twijfels. Misschien wil het universum het niet. Misschien doe ik iets verkeerd. Misschien moet ik nóg harder werken. Maar misschien hoeft dat helemaal niet.

Misschien is het juist de bedoeling dat je blijft doen wat je kunt doen, terwijl je tegelijkertijd vertrouwt dat niet alles direct zichtbaar hoeft te zijn. Dat je de stappen blijft zetten die op jouw pad liggen, zonder voortdurend te controleren of de uitkomst er al is.

Niet alles wat vandaag gebeurt, is vandaag ontstaan. Sommige lichamelijke klachten zijn een reactie op wat dagen, weken of zelfs maanden en jaren

geleden is gebeurd. En sommige mooie gebeurtenissen zijn het gevolg van keuzes die je maanden geleden hebt gemaakt. Het leven kent soms een vertraging die wij moeilijk kunnen verdragen, maar die misschien juist nodig is om alles op de juiste manier samen te laten komen.

Dus als jij vandaag een wens hebt uitgezet, een droom hebt uitgesproken of een belangrijke keuze hebt gemaakt, geef het dan ook de tijd om zich te ontvouwen. Blijf doen wat jij kunt doen. Blijf leven. Blijf vertrouwen.

En als je jezelf weer eens ongeduldig betrapt terwijl je wacht op de uitkomst, denk dan even aan die bestelling bij de Chinees.

Je weet dat het eten onderweg is.

Je weet alleen nog niet precies wanneer de bel gaat.

Misschien is dat met jouw verlangen wel precies hetzelfde. Het universum is nog bezig met het bereiden van jouw bestelling. En soms zijn juist de dingen waar we het langst op moeten wachten, uiteindelijk precies op het juiste moment klaar.