Niet Perfecte ouders

Je ouders zijn niet perfect. Maar ze zijn wel je eerste verbinding met het leven. Binnen het systemisch werk spreken we over een bovenstroom en een onderstroom.

De bovenstroom zou je kunnen zien als de zichtbare, "werkelijke" wereld. Daar zie je hoe mensen met elkaar omgaan, wat er is gebeurd, hoe iemand zich voelt en welke gebeurtenissen het leven hebben gevormd. Het is de laag waarin we herinneringen maken en ervaringen opdoen.

Daaronder bevindt zich de onderstroom. In die laag gaat het niet zozeer over wat er is gebeurd, maar over hoe de levensenergie wordt ontvangen – of soms juist niet volledig wordt ontvangen.

Binnen het systemisch werk wordt vaak gezegd dat wij onze levensenergie via onze ouders ontvangen. Dat betekent niet dat zij alles goed hebben gedaan. Misschien hebben zij juist afschuwelijke dingen gedaan. We hoeven dat niet goed te praten, te vergoelijken of te vergeten. Dat is de bovenstroom en die verdient erkenning.

De onderstroom gaat over iets anders. Die gaat over het ontvangen van het leven zelf.

Ik vergelijk dat vaak met elektriciteit die door een stopcontact stroomt. De elektriciteit wordt niet gekleurd door de vorm of de conditie van de draden waar zij doorheen loopt. De draad kan beschadigd zijn, knikken hebben of zelfs gedeeltelijk kapot zijn, maar de elektriciteit zelf blijft wat zij is.

Zo kijk ik ook naar levensenergie. Een mooi voorbeeld daarvan is Rafa. Toen Rafa bij mij kwam, had zij al jarenlang geen contact meer met haar ouders. Ze vertelde dat ze het leven ontzettend zwaar vond. Alles leek haar meer moeite te kosten dan anderen. Alsof ze voortdurend door stroop liep.

Wanneer haar vriendinnen iets wilden regelen, leek dat bijna vanzelf te gaan. Bij Rafa verliep alles stroperig en moeizaam. Zelfs iets eenvoudigs als het boeken van een vakantie werd een worsteling. Op het moment dat zij eindelijk alles had uitgezocht, liep haar computer vast of ging er weer iets anders mis. Op haar werk zag ze collega's die korter in dienst waren promotie maken, terwijl zij zelf onzichtbaar leek te blijven, ondanks haar inzet.

Natuurlijk kunnen dit soort gebeurtenissen allerlei oorzaken hebben. Toch kunnen ze vanuit systemisch perspectief óók een aanwijzing zijn dat iemand niet helemaal aangesloten is op de onderstroom.

Dat betekent niet dat Rafa opnieuw contact moest opnemen met haar ouders. Daar gaat het namelijk niet om. Het gaat erom dat zij in de onderstroom haar ouders én zichzelf weer op de juiste plek zet. Dat zij het leven, los van alles wat er in de bovenstroom is gebeurd, weer durft te ontvangen. Een familieopstelling kan daarbij helpen. Ook innerlijk systemisch werk kan iemand ondersteunen om die verbinding van binnenuit te herstellen.

Ik vind de metafoor van een stopcontact daarom zo mooi. Een stopcontact werkt alleen wanneer beide draden zijn aangesloten. Ik noem dat altijd een plus- en een mindraad. Mijn zoon, die elektricien is, zal waarschijnlijk zeggen dat het eigenlijk de fase en de nul zijn, maar zover reikt mijn kennis van elektra niet. 😊

Zoals een stopcontact beide verbindingen nodig heeft om stroom door te geven, zo ontvangen wij ook iets van onze vader en iets van onze moeder. Voor mij staat de vader symbool voor de pluspool en de moeder voor de ontvangende minpool.

De vorm van de draad kan beschadigd zijn. Er kunnen knikken, breuken of littekens zijn ontstaan door alles wat er in een gezin is gebeurd. Maar de levensenergie zelf blijft, in mijn beleving, ongeschonden. Die is niet afkomstig van onze ouders, maar van de bron van het leven. Onze ouders zijn de eerste verbinding waardoor die levensenergie ons bereikt.

Misschien is dat wel de reis die we allemaal maken. Niet letterlijk terug naar onze ouders. Maar innerlijk en energetisch de verbinding herstellen met de bron van het leven die via hen naar ons toe is gestroomd.

Want misschien begint heling niet altijd bij het veranderen van het verleden, maar bij het opnieuw toelaten van de levensstroom die er, ondanks alle knikken, breuken en littekens, altijd al is geweest.