Blogs van Tessa

Iedereen heeft er een. Dat stemmetje dat op de meest onhandige momenten in je oor begint te fluisteren. "Je kunt het niet," zegt hij dan. Of: "Wat als het misgaat? Straks gebeurt er iets vreselijks en word je helemaal gek." We zijn zo gewend om te denken dat deze gedachten de absolute waarheid zijn. Maar wat als het in werkelijkheid gewoon een angstige aap is die, op een nogal lawaaierige manier, probeert om jou te beschermen? Laatst zat er een cliënt in mijn praktijk die vas

Lange tijd dacht ik dat een goed mens zijn betekende dat je rekening hield met anderen. Dat je behulpzaam was, begrip had voor de gevoelens van de mensen om je heen en bereid was iets van jezelf op te offeren als dat een ander hielp. Dat klinkt mooi en voor een deel is het dat ook. Totdat je ontdekt dat je jezelf onderweg bent kwijtgeraakt. Ik heb jarenlang dingen gedaan waar ik eigenlijk geen zin in had. Ik zei ja terwijl ik nee voelde. Ik luisterde naar wat anderen nodig ha

In mijn praktijk hoor ik regelmatig verhalen over verborgen leed. Niet alleen grote trauma's of ingrijpende gebeurtenissen, maar juist ook de dingen die niemand ziet. De geheimen. De halve waarheden. Datgene wat onder de oppervlakte leeft terwijl het dagelijks invloed heeft op een relatie, een gezin of een leven. Vaak begint het met een gevoel. Een vrouw die zegt dat ze niet weet wat het is, maar dat er iets niet klopt. Een man die zich onrustig voelt zonder precies te kunnen

In mijn praktijk ontmoet ik regelmatig mensen die achteraf niet begrijpen waarom ze iets hebben gedaan terwijl ze diep van binnen voelden dat het niet goed was. Ze zeggen dingen als: "Ik wilde het eigenlijk niet." "Ik voelde dat het niet klopte." "Ik zei zelfs nee." "Waarom deed ik het dan toch?" Dat zijn pijnlijke vragen. Niet alleen omdat er iets is gebeurd wat niet prettig was, maar ook omdat mensen daarna vaak boos worden op zichzelf. Ze vinden dat ze sterker hadden moete

Als elfjarig meisje speelde ik met poppen, knutselde ik graag en las ik alles wat los en vast zat. Ik zat al in de brugklas. Een vroege leerling. Nieuwsgierig, leergierig en vooral nog heel erg kind. In die tijd had ik een leraar Nederlands. Op een dag vroeg hij mij na de les te blijven. Ik dacht daar weinig van. Misschien had ik iets vergeten of wilde hij iets bespreken. Toen de deur van het lokaal dichtviel en hij zich naar mij omdraaide, voelde ik iets wat ik nog niet eerd

Jamie was voorzichtig. Haar vriendinnen noemden haar weleens moederkloek. Dat was een grappige bijnaam, want ze had helemaal niet het uiterlijk dat daarbij hoorde. Ze was slank, bijna tenger, met een scherpe blik en een opmerkzaam karakter. Tijdens het uitgaan hield ze overzicht. Zij haalde de drankjes. Zij lette op haar vriendinnen. Zij was degene die ervoor zorgde dat iedereen weer veilig thuiskwam. Juist daarom begreep ze niet hoe het haar had kunnen overkomen. Tijdens een

Soms denk ik weleens: wat ben ik in vredesnaam aan het doen? Ik werk hard. Soms heel hard. Mijn cliënten, mijn gezin, de administratie, de ideeën die door mijn hoofd blijven gaan, de nieuwe methode die ik de wereld in wil brengen, de mensen die ik liefheb en aandacht wil geven. En ergens onderweg wordt er dan weer een uur slaap ingeleverd omdat er nog iets af moet, nog iets geschreven moet worden, nog iets gevoeld wil worden. Toch voelt het niet als een last. Natuurlijk ben i

Onlangs zat er een vrouw tegenover mij in de praktijk die worstelde met haar nieuwe leidinggevende. Ze vertelde dat er sinds zijn komst iets was veranderd op haar werk. Niet in haar werk zelf, want dat deed ze nog steeds met plezier. Het zat hem vooral in de manier waarop haar leidinggevende communiceerde, beslissingen nam en naar situaties keek. Ze begreep hem niet altijd. Soms ergerde ze zich aan hem. Soms voelde ze weerstand. En steeds vaker vroeg ze zich af of zij misschi