Blogs van Tessa

Veel ouders denken dat zij de naam kiezen van hun kind. Dat ze bladeren door lijstjes, een gevoel volgen of een naam nemen die "gewoon mooi" klinkt. Maar achter dat eenvoudige moment schuilt een mysterie dat bijna elke ouder herkent, maar zelden hardop uitspreekt: Het voelt alsof de naam jou vindt. Niet andersom. Alsof de ziel van het kind zachtjes door het veld fluistert: “Dit ben ik. Zo wil ik herkend worden. Dit is de trilling waarmee ik hier wil landen.” En ineens klopt e

De meeste mensen denken dat een naam vooral praktisch is. Een aanduiding, een herkenningsteken, iets dat ouders mooi vonden. Maar onder die ogenschijnlijke eenvoud schuilt iets veel diepers: een naam is een trilling, een code, een energetische blauwdruk van een ziel. Elke letter draagt een eigen resonantie. Elke klank is een principe van beweging. En samen vormen ze een akkoord dat iets vertelt over oorsprong, kracht, schaduw, richting en bestemming. Het alfabet is nooit zoma

Er komt soms zoveel informatie binnen dat ik mezelf automatisch een beetje afsluit. Niet omdat ik het niet aankan, maar omdat ik mezelf — mijn eigen indrukken, mijn eigen waarheid — kleiner maak dan ze werkelijk is. De afgelopen maanden heb ik dit patroon onderzocht. En ik kwam tot een heldere conclusie: Een deel van mijn “ik” probeert al jaren in het wereldbeeld van anderen te passen. Het wil normaal lijken, veilig blijven, niet te veel afwijken. Maar wanneer ik eerlijk naar

De kracht van je omgeving: hoe energie, gedachten en nabijheid het herstel beïnvloeden Wanneer ik mezelf openstel en mijn eigen vaardigheden volledig serieus neem, merk ik telkens opnieuw hoe gevoelig ik eigenlijk ben. Soms zelfs veel gevoeliger dan ik vaak in mijn dagelijks leven wil toelaten. Afgelopen week kwam er een vrouw in mijn praktijk met zorgen over haar zieke schoondochter. Terwijl ze over haar sprak, voelde ik een trekkend, waarschuwend gevoel in mijn buik. En ine

Soms denken we dat we vogels zijn. We kijken naar de wereld vanuit de lucht, voelen veranderingen in de atmosfeer, lezen energie alsof het windstromen zijn. We zoeken verbinding, bouwen een veilig nest, vliegen omhoog wanneer het leven ons roept en landen weer wanneer we rust nodig hebben. Jarenlang dacht ik ook dat ik een vogel was. Ik vloog door dimensies, door werelden, door gesprekken en relaties heen. In mijn spirituele werk gebruikte ik vliegen zelfs als metafoor: het v

In een wereld waar alles sneller beweegt dan het lijkt en fragieler is dan het oog kan zien, bouwt de kolibrie haar nest. Niet op de grond, niet in de chaos, maar op een plek die alleen zij kan dragen: een dun takje dat meebuigt met de wind, verborgen tussen bladeren waar het licht zacht valt. Haar nest is niet groter dan een walnoot. Gemaakt van spinnenwebben, pluisjes en mos. Fijn geweven, maar sterk genoeg om mee te rekken wanneer haar jongen groeien. De kolibrie weet: kra

Sommige mensen komen bij mij binnen met een groot verhaal, anderen met een zucht. Zo ook deze vrouw. Ze plofte op de stoel en zei: “Ik ben zó moe van de strijd. Het lijkt wel alsof ik mezelf steeds kwijtraak zodra we praten. Ik begrijp niet wat er gebeurt.” Zij en haar man maakten regelmatig ruzie. Over de kinderen. Over het huis. Over zijn nieuwe baan. En telkens eindigden ze tegenover elkaar, terwijl dat precies níét was wat ze wilden. Haar man wilde eerst niet meekomen naa

Er bestaan dieren die zo klein zijn dat je ze bijna zou vergeten… totdat je ziet wat ze werkelijk kunnen. De kolibrie is zo’n wezen — een paradox in veren: teder én onwankelbaar, licht én onverwoestbaar, klein én kosmisch. Ze leeft op de grens van natuurwetten. Soms lijkt ze meer op een flits van energie dan op een vogel van vlees en bloed. Net als een atoom verschijnt en verdwijnt ze in een fractie van een seconde: hier, dan daar, dan weer nergens. Alsof ze door dimensies be