Hoe subtiel voelen kan zijn

Ik werk al heel lang met voelen. En toch ontdek ik er nog steeds nieuwe lagen in. De laatste tijd realiseer ik me steeds meer hoe subtiel voelen eigenlijk kan zijn.

Wanneer mensen een Place It doen en op een van hun opties gaan staan, verwachten ze soms dat er iets groots gebeurt. Een enorme emotie. Een duidelijk 'ja!' of 'nee!'. Kippenvel. Tranen. Een lichamelijke reactie die niet te missen is.

Maar zo werkt voelen lang niet altijd.

Soms is het verschil tussen twee plekken bijna niet uit te leggen. Je ademhaling verandert een beetje. Je lichaam ontspant nét iets meer. Je voelt een lichte weerstand. Je wilt ergens langer blijven staan. Of er is alleen dat kleine, stille gevoel: 'hier klopt iets.'

En juist dat fascineert me. Want hoe meer ik naar voelen kijk, hoe meer ik ontdek hoeveel verschillende vormen het kan aannemen.

In mijn eigen leven kan voelen juist ontzettend groot zijn. Ik houd van verbinden met mensen. Met mijn dierbaren, maar ook met de mensen die bij mij komen in mijn praktijk.

Als mijn hart zich voor iemand opent, voelt het voor mij alsof diegene als het ware bij mij naar binnen stapt. Ik voel je. Je gevoel, je wensen en je verlangens kunnen voor mij bijna tastbaar worden.

Dat is moeilijk uit te leggen aan iemand die dit niet op dezelfde manier ervaart.

Wanneer ik iemand kwets van wie ik houd, kan ik de pijn daarvan bijvoorbeeld zelf heel diep voelen. Mijn eerste beweging is dan verbinding zoeken. Ik wil de pijn bij de ander én bij mezelf verzachten. Ik wil herstellen wat er tussen ons is ontstaan. Laatst kon dat niet.

En ik vond het bijna wonderlijk om te observeren wat er toen in mij gebeurde.

Ik voelde me als een gewond dier. Bijna in paniek. Alsof er ergens in mij een wond zat waar het bloed uit stroomde en ik die wond niet kon dichten. Mijn verstand wist heus wel dat er niets levensbedreigends gebeurde. Maar mijn lichaam ervoer iets totaal anders.

En ineens dacht ik: 'wat bijzonder dat voelen zó fysiek kan worden.'

Eigenlijk is zo'n ervaring mij helemaal niet vreemd.

Als ik me tijdens mijn werk afstem op een cliënt, kan ik lichamelijke of emotionele sensaties ervaren die heel sterk binnenkomen. En ook toen ik meer dan 21 jaar geleden ging scheiden, herinner ik me die bijna fysieke pijn ook nog goed. Niet alleen mijn eigen verdriet. Ik voelde ook de pijn van mijn ex-partner. Het was alsof meerdere werkelijkheden tegelijkertijd door mijn lichaam heen bewogen.

Daarom ben ik de laatste tijd opnieuw aan het onderzoeken: 'wat voel ik eigenlijk wanneer ik voel?'

En wat maakt dat ik op zoveel lagen iets waarneem. Ik voel "iets" vaak voordat het zichtbaar of voelbaar is voor anderen. Dat kan een blaasontsteking zijn die ik voel bij iemand, maar ook een verstoring in de relatie. Ik voel dat van te voren, soms kort ervoor en bij grote aangelegenheden soms zelfs jaren van te voren. Dan plant ik zaadjes van kennis, in de hoop dat als de gebeurtenis voorvalt ze aan mij zullen denken. Want als er iets is dat ik niet doe is het een doemscenario vertellen.

Ik kwam erachter dat ik verbinding en uitwisseling intens ervaar. Natuurlijk wist ik dat al. Ook vanuit mijn relatie. Dat ik misverstanden ervaar als bijna fysieke pijn en en verbinding als enorm fijn. Ik had nooit zoveel vrienden in mijn leven. En op dit moment heb ik er enkele die mij zo dierbaar zijn dat het bijna pijn doet. In mijn enthousiasme kan ik soms dingen willen bespreken of delen die zij helemaal niet zo ervaren. En dat kan lastig zijn en eenzaam. Tegelijkertijd leer ik enorm veel. Net als ik als kind dacht dat mensen hetzelfde ervaarden als ik, zie ik nu ook datzelfde leerproces op een ander vlak. Ik leerde ik de afgelopen jaren dat de mensen om mij heen helemaal niet hetzelfde ervaren en ook hele andere behoeftes hebben als ik. Dat verbinden en samenzijn voor de meeste mensen iets heel anders betekent en dat dat ook goed is.

Ik voelde me soms een Alien die maar bleef kijken.

Soms heb ik een beetje heimwee en denk ik aan de andere wereld. Daar is alles in uitwisseling, zonder trauma's, zonder agenda's, open, intenties liggen bloot en zijn er geen misverstanden. Dit door die soort telepathische uitwisseling. Daardoor is alles helder en daarmee niet pijnlijk. Het voelt als een zee van liefde. Soms vind ik de aarde onbegrijpelijk en schurend en tegelijkertijd ontzettend krachtig en prachtig!

Gevoel en emotie zijn voor mij niet hetzelfde. Voor mij zijn emoties en gevoel overigens twee verschillende dingen.

Emoties zijn energie in beweging. Verdriet, boosheid, angst, vreugde: ze bewegen door ons heen. Ze kunnen iets losmaken, ontladen, verwerken of juist kracht geven aan wat we willen creëren.

Gevoel ervaar ik anders. Gevoel is voor mij stiller. Het voelt als een verbinding met een andere laag van mezelf. Wat ik mijn hogere noem. Het geeft me informatie en richting. Ook ervaar ik dat gevoel ook als een manier waarop we communiceren met het grotere veld waarin we bestaan.

Gevoelens interpreteren is wel een uitdaging. Gevoelens hebben een taal op zich en die is niet zoals onze gesproken taal. We geven er woorden aan maar gevoel is meer een lading ene download van een totaal plaatje. Dat is juist wat ik zo interessant vind om verder te onderzoeken.

Want wat is intuïtie? Wat is angst? Wat is een oude wond die geraakt wordt? Wat is emotie? Wat is informatie die het lichaam oppikt? En hoe leer je het verschil herkennen?

Na al die jaren ben ik daar nog steeds nieuwsgierig naar. En daarmee kom ik weer terug bij Place It.

Want voelen hoeft helemaal niet spectaculair te zijn om informatie te geven.

Het nauwelijks merkbare verschil wanneer je op plek A staat en daarna op plek B, kan zéker betekenisvol zijn.

We zijn alleen zo gewend geraakt om vooral te luisteren naar wat hard spreekt. Onze gedachten maken hele verhalen. Ze argumenteren, analyseren, twijfelen en bedenken opnieuw.

Gevoel kan veel stiller zijn. Je moet soms bijna stil worden om het te kunnen horen.

Ik wil daar de komende tijd meer over gaan delen.

Over voelen. Over intuïtie. Over wat ik ervaar wanneer ik mij op iemand afstem. Over de dingen die ik in mijn werk en mijn eigen leven tegenkom.

Nu ik ouder word, merk ik dat ik minder moeite heb met wat andere mensen daarvan vinden. Mijn wereld is nu eenmaal mijn wereld. En zo hebben we allemaal een eigen waarheid en dat is mooi want dan ontstaat er steeds een grotere ervaring van het geheel.

Jarenlang heb ik delen daarvan voor mezelf gehouden, omdat ik heel goed weet dat niet iedereen de werkelijkheid ervaart zoals ik dat doe.

Maar ik heb besloten om de deur wat verder open te zetten. Niet in één keer wagenwijd. Steeds een stukje.

Zodat ik je kan laten zien wat ik zie, wat ik ervaar en vooral: 'wat ik voel'.

Want voelen mag wat mij betreft een plek krijgen naast ons delen! Zodat het weer kan samenwerken.

Voelen geeft informatie!