Blogs van Tessa

Het blijft moeilijk uit te leggen wat ik precies doe. Ik focus me op mensen, op hun verhalen, hun struggles, hun kracht – en dan gebeurt er iets. Informatie, adviezen, inzichten – het stroomt vanzelf. Alsof ik even mag intunen op een diepere laag, een veld van weten. Soms als ik mijzelf overstijg voel ik een honger in mensen. Het lijkt niet voor niets dat er een hele beweging lijkt te zijn opgestaan. Het is alsof de hele wereld, of in ieder geval een groot deel, op zoek is n

Vandaag hing er een spin aan mijn beeldscherm. Niet een grote, harige, je-doet-de-lampen-aan-en-slaat-hem-met-een-krant spin. Nee, een piepklein exemplaar. Zo klein dat ik hem eigenlijk niet eng kon vinden, al ben ik normaal gesproken geen fan van wezens met acht poten die webben weven boven hoofden van nietsvermoedende mensen. Spinnen horen in mijn beleving thuis in tropische oerwouden, verlaten schuurtjes, of ergens in het hoekje van mijn tuin – niet aan mijn beeldscherm. N

Ken je dat gevoel? Dat alles om je heen zo snel gaat, dat het bijna eng is? Dat je in een flits van de ene dag naar de andere lijkt te schieten – maandag, vrijdag, zondag – en voordat je het weet, is het alweer maandag. De weken, maanden, jaren... ze glippen door je vingers als zand dat je niet kunt vasthouden. Vakanties die ver weg leken, zijn er plotseling, en als je even knippert, zijn ze alweer voorbij. Herinneringen die gisteren nog zo levendig voelden, beginnen te verva

Enige tijd geleden, tijdens een workshop, sprak ik met een deelneemster over vergeving. Ze zei: “Misschien moet ze gewoon vergeven. Dat zou de oplossing zijn.” We hadden maar kort de tijd, en ik voelde dat er veel meer te zeggen viel. Haar opmerking bleef bij me. En de afgelopen weken kwam dit thema opnieuw op mijn pad. Laat ik het maar meteen zeggen: ik ben niet tegen vergeving. Maar ik kijk er wel anders naar. Vergeven wordt vaak gezien als iets groots, iets edels. Alsof je

Op een oude krachtplek, ergens tussen stenen en stilte, stond ik een tijdlang te voelen. De plek ademde geschiedenis. Je kon het bijna horen – een zachte trilling in de lucht, alsof duizenden jaren hun energie nog steeds fluisterden. Ik wilde een foto maken. Maar ik kon het geheel niet goed in beeld krijgen. Mijn blik viel op een prachtige boom. Zijn takken reikten omhoog, stevig en uitnodigend. “Mag ik op je klimmen?” vroeg ik zacht, terwijl ik mijn hand op zijn stam legde.

Felicia keek me aan, haar ogen vol moed en kwetsbaarheid tegelijk. "Ik wil mijn gezin opstellen," zei ze. "Nu de scheiding definitief is… wil ik alles doen wat ik kan om mijn dochter te blijven voelen. Maar het is moeilijk. Soms voel ik me ver weg, zelfs van mezelf." Ze vertelde me over Emma, haar dochtertje van zes. Een gevoelig, oplettend meisje. "Ze voelt alles," zei Felicia. "En ik… ik wil er voor haar zijn. Maar ik weet ook van mezelf dat ik een hechtingsprobleem heb. Ik

Ik leer mijn kinderen praten met de natuur. Niet met woorden, maar met iets dat veel ouder is dan taal: voelen. In een wereld waarin denken vaak de hoofdrol speelt, wil ik ze laten ervaren dat ons lichaam een wonderlijk instrument is. Geen machine, maar een fijngevoelig kompas dat precies weet wat goed voor ons is – als we tenminste durven luisteren. Vaak herkennen we ons lichaam pas wanneer het ‘lastig’ wordt. Bij pijn, ongemak, vermoeidheid. Dan wordt het iets wat opgelost

Tim had al twee keer eerder meegedaan aan een opstelling. En iedere keer gebeurde er iets. Een kleine verschuiving. Een diepe ademhaling. Een moment van stilte waarin iets ouds loskwam. Maar deze keer wilde hij eigenlijk niet komen. "Ik voel zoveel weerstand," zei hij aan de telefoon. "Ik wil niet. Ik weet niet eens waarom." Ik glimlachte, zacht. Want in opstellingen weet ik: weerstand is een richtingaanwijzer. Een signaal dat het veld zich klaarmaakt. "Juist dat," zei ik teg