Blogs van Tessa

De afgelopen weken waren enerverend voor mij. Hoe was het voor jou? De energie nodigde uit tot verdieping. Tot thuiskomen in jezelf. Niet in een abstract gevoel van ‘hogere sferen’, maar juist in het concrete, het rauwe, het aardse. In de eenvoud van het hier en nu. Alles draaide om het luisteren naar mijn lichaam, mijn innerlijke bewegingen. Om te voelen wat waar is voor mij. Wat stroomt – en wat juist schuurt. Die subtiele fluistering van binnen: een stem die vertelt of iet

Ze kwam terug, haar ogen licht en open. "Na het Inspiratie event van laatst wist ik het zeker," zei Kathy. "Die opstelling… die heeft echt iets veranderd in mijn leven." Ze had het gevoeld in haar lijf, haar adem, haar manier van kijken. Alsof er iets was losgekomen wat al heel lang vastzat. "En nu wil ik nóg iets aankijken," zei ze. "De relatie met mijn dochter. Het lijkt alsof er iets tussen ons staat. Ik weet dat ze van me houdt, maar ik voel haar niet echt. Alsof ze… ver

Ze was slim, krachtig en zichtbaar. Op papier leek alles te kloppen. Mooie opdrachten, waardevolle connecties, veelbelovende projecten. "En toch," zei ze met een mengeling van frustratie en verdriet, "vlak voor het lukt… zakt het weg. Alsof succes net niet durft te landen." Elke keer als het geld begon te stromen, elke keer als haar werk de wereld in mocht, gebeurde er iets. Een klant trok zich terug. Een project werd geannuleerd. Of zijzelf voelde ineens weerstand, uitputtin

Hij zat tegenover me. Een gedreven ondernemer, hardwerkend, met een helder doel voor ogen. En toch… het ging niet vanzelf. Zijn onderneming leek tegen een onzichtbare grens aan te lopen. Er was stagnatie, alsof er iets in de basis niet klopte. "Ik doe alles wat nodig is. Maar het lijkt alsof mijn bedrijf niet écht wil groeien," zei hij. We besloten om het op te stellen. De representanten namen hun plek in. Eén voor hemzelf, één voor zijn onderneming. En al snel werd er iets z

Ze kwam binnen met een stille, haast verlegen energie. Lieve ogen, een zachte stem. En een diepe, haast onzichtbare eenzaamheid. "Ik weet niet wat het is," zei ze. "Maar het lukt me maar niet om echt verbinding te maken. Ik voel me altijd op afstand. Alsof ik er net niet bij hoor." We spraken even. Ze had het geprobeerd, echt. Vriendschappen, relaties, groepen.Maar telkens weer ontstond er afstand. Stilte. Een muur. Alsof haar hart niet open durfde. We besloten haar verlange

Leven met de dood aan je zijde We vermijden hem, duwen hem weg uit onze gedachten, leven alsof hij niet bestaat. En toch is hij er. Altijd. Soms als een schaduw in de verte, soms als een plotselinge dreun die alles op scherp zet. Maar wat als we hem niet langer als vijand zien? Wat als de dood geen einde is, maar een metgezel—een stille raadgever die ons helpt ons leven écht te leven? De dood als spiegel We denken vaak dat we eindeloos de tijd hebben. Dat we later wel dat en

De longen van Jessica – wat een symptoom wilde vertellen Jessica kwam binnen met een mengeling van hoop en twijfel in haar ogen. "Ik weet niet of dit werkt voor zoiets als dit," zei ze zacht. "Maar ik wil het proberen." Al maanden leefde ze met een brandende pijn in haar longen. Restklachten na een pittig ziekbed, gediagnosticeerd als ‘longcovid’ — maar wat ze voelde, paste niet bij het bekende beeld. De artsen konden haar niet verder helpen. "Je zult ermee moeten leren leve

Kevin kwam bij me. Hij oogde rustig, beheerst bijna, maar onder de oppervlakte woedde iets wat hem uitputte. "Ik weet dat het gek klinkt," begon hij, "Ik wil mijn dieren opstellen. Mijn honden zijn al twee jaar in een voortdurende strijd verwikkeld. En ik trek het niet meer." Twee honden. Twee kamers. Twee werelden, gescheiden door muren in huis en stil verdriet in het hart. Kevin wilde voor beide honden goed zorgen. Hij hield van ze allebei. Maar het conflict tussen hen gro