Blogs van Tessa

De events die ik organiseer zijn niet zomaar bijeenkomsten. Ze zijn ontstaan vanuit een diep innerlijk weten. En misschien nog wel meer: vanuit een kinderlijke verwondering over wie wij eigenlijk zijn als mens. Want eerlijk? Wij mensen… we zijn bijzondere wezens. We denken, voelen, creëren, helen, spiegelen, groeien. We zijn zoveel meer dan ons brein, ons lichaam, of onze woorden. En als je mij al iets langer kent, weet je dat ik een enorme fascinatie heb voor de momenten waa

Soms vraagt iemand het me recht op de man af: Tessa, waarom doe jij eigenlijk dit werk? Je hoort zoveel ellende. Zoveel verdriet. Wat is daar nou leuk aan? Mensen komen bij je als ze vastlopen, zich rot voelen, gebroken zelfs. En als het weer beter gaat… dan gaan ze weer. Wat haal jij daaruit? Het is een begrijpelijke vraag. En ja, er ís een kant van mijn werk die rauw is. Ik hoor verhalen die anderen liever wegduwen. Ik voel pijn die jarenlang stil is gebleven. Ik zie hoe me

We denken vaak dat dingen toeval zijn. Dat het ‘gewoon zo loopt’. Maar onder de oppervlakte van veel worstelingen, moeheid of gedoe ligt een dieper patroon. Een onbewust systeem. En heel vaak heeft het met dit ene te maken: Je staat niet op je plek. Joanna en haar dochter Joanna groeide op met een moeder die er fysiek wel was, maar emotioneel vaak afwezig. Alcohol vervulde de rol van troost. Joanna nam de zorg op zich. Als kind. Ze hield alles draaiende, zorgde dat het goed k

Ken je dat gevoel? Dat het leven van je vraagt om ‘in je kracht te gaan staan’? De beste versie van jezelf te worden, doelen te behalen, actie te ondernemen? Die woorden klinken vaak krachtig – En het helpt om te manifesteren, je aandacht te focussen, gericht bezig te zijn. In je kracht staan kan betekenen dat je je moet wapenen, strijden, jezelf moet bewijzen. Manifesteren, tonen, actie. Dat zijn termen die je daar bij zou kunnen plaatsen. In ons kracht staan leren we al sne

Soms zit je zo vast in een patroon dat je niet eens merkt dat het een patroon is. Je denkt dat je communiceert, dat je iets probeert op te lossen. Maar in werkelijkheid herhaal je steeds hetzelfde script — een oud verhaal, dat weinig oplost en vooral veel oude pijn opnieuw oproept. Ik sprak laatst een stel dat in zo’n script verstrikt zat. Twee mensen die duidelijk veel om elkaar gaven, maar die steeds weer in eenzelfde spiraal belandden. Een ruzie over een afspraak. Een disc

Soms is het er ineens. Dat vage gevoel van leegte. Je wordt wakker, pakt je telefoon, scrollt gedachteloos langs andermans perfecte leven, en probeert jezelf bij elkaar te rapen voor wéér een dag vol verwachtingen — vaak niet eens van jouzelf. En dan… die stilte. Geen verdriet. Geen paniek. Maar iets tussen de regels. Een zacht, slepend gevoel dat het leven zoals het nu is, je niet echt voedt. Alsof je ziel ergens stilletjes het huis heeft verlaten, terwijl je lichaam nog ste

Lena had het jarenlang geprobeerd. Zich klein gemaakt, haar toon verzacht, haar woorden gewikt en gewogen. Ze wilde hem niet tot last zijn. Ze wilde hem helpen, dragen, begrijpen. Altijd afgestemd op wat híj nodig had. Altijd cirkelend om zijn gevoeligheden, zijn tempo, zijn ruimte. Tot ze zichzelf kwijt was. Op een dag gebeurde het. Niet in stilte. Niet in een rustig gesprek aan de keukentafel. Nee. Het brak eruit. Een oerkracht. “Ik ben gevoelig! Ik heb een harde stem! En i

Heel af en toe voel ik me een beetje… bleh . Misschien herken je dat wel. Zo’n moment waarop je even je bedding kwijt bent. Waarop alles wat normaal vanzelf stroomt, stil lijkt te vallen. Onlangs had ik zo’n dag. Er zat niets dramatisch achter, het was er gewoon. Een soort stil leegtegevoel. Ik merkte dat ik me – juist door de enorme hype die er nu rondom spiritualiteit gaande is – wat terugtrok van de massa. Soms is stilte goed. Even geen inspiratiebommen, geen podcasts, gee