Blogs van Tessa

Mina en Sam kwamen binnen met die typische vermoeide spanning tussen twee mensen die elkaar niet kwijt willen, maar elkaar ook niet meer goed bereiken. Sam was jaloers. Niet een beetje. En niet subtiel. Mina praatte gemakkelijk met anderen. In een restaurant vroeg ze de ober iets met een glimlach. Op een verjaardag stond ze ontspannen te praten met een buurman. Ze maakte oogcontact, luisterde, lachte. Voor haar was dat normaal. Vriendelijk. Sociaal. Voor Sam voelde het als ve

Peter en Sina kwamen in mijn praktijk omdat ze steeds vaker langs elkaar heen praatten. Het waren geen grote ruzies. Geen schreeuwen, geen dramatische scènes. Juist niet. Het waren kleine dingen die uitgroeiden tot iets groters. Misverstanden die zich opstapelden. “Hij hoort gewoon niet wat ik zeg,” zei Sina.“Zij bedoelt altijd iets anders dan ze zegt,” zei Peter. Op het eerste gezicht leek het een communicatieprobleem. Sina was zorgvuldig met woorden. Ze dacht na voordat ze

Saskia kwam bij mij omdat er iets knaagde. Geen groot incident of een acuut conflict, maar een sluipend gevoel dat haar steeds meer energie kostte. Op haar werk liep het niet lekker. Saskia is hoogsensitief, afgestemd en uiterst zorgvuldig in wat ze doet. Ze voelt sferen, ondertonen en intenties feilloos aan. Juist dat talent maakte de situatie zo verwarrend: één specifieke collega behandelde haar op een manier die simpelweg niet klopte. Niet openlijk vijandig, maar subtiel k

Hoe kun je de Daily Flow gebruiken en begrijpen? Ik ben iemand die kan voelen. Ik stem mij af op mensen, situaties, voorwerpen, dieren en de natuur, en daarin neem ik energie waar. Die energie vertaal ik vervolgens naar het dagelijks leven. Met de Daily Flow geef ik inzicht in de energieën die ons beïnvloeden in ons bestaan, vaak zonder dat we ons daar bewust van zijn. Er zijn namelijk momenten waarop je je zonder duidelijke reden niet goed voelt. Er zijn geen concrete situat

Als kind praatte ik met planten, bomen en de natuur.   Ieder grassprietje had iets te vertellen.   Ik praatte hele dagen met de natuur, wat zij bracht, hoe het werkte. Toen ik ouder werd verborg ik deze communicatie onder een laagje "normaal doen". Het "niet normaal" zijn had mij mikpunt gemaakt van afwijzing en dat had mij pijn gedaan. De pijn zette mij er niet toe aan te vergeten. wel vertelde ik er niet meer over. Tijdens een van de eerste opnames van het zesde zintuig was

Ik ervaar onze bouwsels als levende wezens. Een woning. Een bedrijf. Een organisatie. Het is niet zichtbaar voor het oog, maar wel voelbaar: het zijn energetische systemen. En wanneer iets langer bestaat, ontwikkelt het een eigen beweging, een eigen energie, een vorm van bewustzijn die los kan komen te staan van de energie van de grondleggers. Een bedrijf leeft. De startenergie van een organisatie Ieder bedrijf heeft een eigen startenergie. Die ontstaat in het begin, bij de o

De Heks en de Engel — Een Metafoor over Macht, Vermijding en Ware Verbinding We kennen allemaal de verhalen. De heks en de engel. De één streng, zichtbaar, confronterend. De ander zacht, meegaand, licht. Maar wat als deze beelden helemaal niet gaan over goed of kwaad? Wat als ze vooral iets laten zien over wat er gebeurt wanneer mensen hun eigen kracht, verantwoordelijkheid en leiderschap  niet innemen? In mijn werk zie ik het keer op keer gebeuren. In organisaties. In gezinn

Het is 2026. De dagen voelen nog fris, alsof het jaar zich voorzichtig uitstrekt en zachtjes vraagt wie jij wilt zijn in dit nieuwe hoofdstuk. En terwijl we dat jaar verwelkomen, schuiven we tegelijkertijd naar het midden van de maancyclus. Morgen is het volle maan. Een moment waarop hemel en aarde elkaar net iets beter verstaan. Een moment waarop jij jezelf net iets beter kunt horen. Volle maan is altijd een hoogtepunt, maar deze… deze draagt iets extra’s in zich. Een magisc

Veel ouders denken dat zij de naam kiezen van hun kind. Dat ze bladeren door lijstjes, een gevoel volgen of een naam nemen die "gewoon mooi" klinkt. Maar achter dat eenvoudige moment schuilt een mysterie dat bijna elke ouder herkent, maar zelden hardop uitspreekt: Het voelt alsof de naam jou vindt. Niet andersom. Alsof de ziel van het kind zachtjes door het veld fluistert: “Dit ben ik. Zo wil ik herkend worden. Dit is de trilling waarmee ik hier wil landen.” En ineens klopt e

De meeste mensen denken dat een naam vooral praktisch is. Een aanduiding, een herkenningsteken, iets dat ouders mooi vonden. Maar onder die ogenschijnlijke eenvoud schuilt iets veel diepers: een naam is een trilling, een code, een energetische blauwdruk van een ziel. Elke letter draagt een eigen resonantie. Elke klank is een principe van beweging. En samen vormen ze een akkoord dat iets vertelt over oorsprong, kracht, schaduw, richting en bestemming. Het alfabet is nooit zoma

Er komt soms zoveel informatie binnen dat ik mezelf automatisch een beetje afsluit. Niet omdat ik het niet aankan, maar omdat ik mezelf — mijn eigen indrukken, mijn eigen waarheid — kleiner maak dan ze werkelijk is. De afgelopen maanden heb ik dit patroon onderzocht. En ik kwam tot een heldere conclusie: Een deel van mijn “ik” probeert al jaren in het wereldbeeld van anderen te passen. Het wil normaal lijken, veilig blijven, niet te veel afwijken. Maar wanneer ik eerlijk naar

De kracht van je omgeving: hoe energie, gedachten en nabijheid het herstel beïnvloeden Wanneer ik mezelf openstel en mijn eigen vaardigheden volledig serieus neem, merk ik telkens opnieuw hoe gevoelig ik eigenlijk ben. Soms zelfs veel gevoeliger dan ik vaak in mijn dagelijks leven wil toelaten. Afgelopen week kwam er een vrouw in mijn praktijk met zorgen over haar zieke schoondochter. Terwijl ze over haar sprak, voelde ik een trekkend, waarschuwend gevoel in mijn buik. En ine

Soms denken we dat we vogels zijn. We kijken naar de wereld vanuit de lucht, voelen veranderingen in de atmosfeer, lezen energie alsof het windstromen zijn. We zoeken verbinding, bouwen een veilig nest, vliegen omhoog wanneer het leven ons roept en landen weer wanneer we rust nodig hebben. Jarenlang dacht ik ook dat ik een vogel was. Ik vloog door dimensies, door werelden, door gesprekken en relaties heen. In mijn spirituele werk gebruikte ik vliegen zelfs als metafoor: het v

In een wereld waar alles sneller beweegt dan het lijkt en fragieler is dan het oog kan zien, bouwt de kolibrie haar nest. Niet op de grond, niet in de chaos, maar op een plek die alleen zij kan dragen: een dun takje dat meebuigt met de wind, verborgen tussen bladeren waar het licht zacht valt. Haar nest is niet groter dan een walnoot. Gemaakt van spinnenwebben, pluisjes en mos. Fijn geweven, maar sterk genoeg om mee te rekken wanneer haar jongen groeien. De kolibrie weet: kra

Sommige mensen komen bij mij binnen met een groot verhaal, anderen met een zucht. Zo ook deze vrouw. Ze plofte op de stoel en zei: “Ik ben zó moe van de strijd. Het lijkt wel alsof ik mezelf steeds kwijtraak zodra we praten. Ik begrijp niet wat er gebeurt.” Zij en haar man maakten regelmatig ruzie. Over de kinderen. Over het huis. Over zijn nieuwe baan. En telkens eindigden ze tegenover elkaar, terwijl dat precies níét was wat ze wilden. Haar man wilde eerst niet meekomen naa

Er bestaan dieren die zo klein zijn dat je ze bijna zou vergeten… totdat je ziet wat ze werkelijk kunnen. De kolibrie is zo’n wezen — een paradox in veren: teder én onwankelbaar, licht én onverwoestbaar, klein én kosmisch. Ze leeft op de grens van natuurwetten. Soms lijkt ze meer op een flits van energie dan op een vogel van vlees en bloed. Net als een atoom verschijnt en verdwijnt ze in een fractie van een seconde: hier, dan daar, dan weer nergens. Alsof ze door dimensies be

Deze week staat voor thuiskomen bij jezelf. Niet in abstracte zin, maar in de dagelijkse realiteit: herkennen waar je wordt afgeleid, voelen waar je energie lekt, en opnieuw kiezen voor dat wat echt bij jou past. Dat klinkt prachtig — maar het leven vraagt ook heel gewone dingen van ons. We kunnen nog zo bewust zijn, nog zo spiritueel afgesteld, en toch moeten we: een kind opvoeden, boodschappen doen, rekeningen betalen, verplichtingen nakomen. Het is de kunst die twee wereld

Vanochtend werd ik wakker met een gevoel dat zachtjes door mij heen trok. Niet als een gedachte. Niet als een plan. Maar als een verlangen dat al langer in de coulissen stond te wachten, en nu zachtjes zei: “Het is tijd.” Het was geen luid verlangen. Geen dwingend verlangen. Maar een warm, diep, menselijk verlangen dat ik bijna herkenbaar vond van vroeger — van de tijd waarin samenzijn nog gewoon was, en niet iets dat gepland, beoordeeld of uitgelegd hoefde te worden. En het

Op de sterfdag van de moeder van een lieve vriendin dacht ik aan haar, aan hun band, en ook aan mijn eigen moeder. Het raakte me hoe liefde nooit verdwijnt, maar van vorm verandert. Hoe een moeder, zelfs wanneer zij fysiek niet meer bij ons is, blijft voortleven in iedere ademhaling, iedere keuze, iedere zachte gedachte. Vanuit die verbondenheid — met haar verdriet en met mijn eigen herinneringen — schreef ik dit gedicht. Een eerbetoon aan alle moeders die ons hebben gevormd,

Elke dag krijgen we een nieuwe kans. Een nieuwe ochtend, een nieuw begin, een nieuw moment om te kiezen voor onszelf en ons leven een andere richting te geven. En toch lijkt het soms alsof we vastzitten in patronen die ouder zijn dan onze gedachten. Patronen die niet alleen in ons hoofd leven, maar in ons hart, in ons lichaam, in de geschiedenis van ons familiesysteem. Alsof de wil om te veranderen er wél is, maar het lichaam en het hart nog niet durven. Maria kende dat gevoe