Hoe de natuur met ons verbind
- Tessa van Rossen
- 23 uur geleden
- 4 minuten om te lezen
Ieder grassprietje had iets te vertellen. Ik praatte hele dagen met de natuur, wat zij bracht, hoe het werkte. Toen ik ouder werd verborg ik deze communicatie onder een laagje "normaal doen". Het "niet normaal" zijn had mij mikpunt gemaakt van afwijzing en dat had mij pijn gedaan.
De pijn zette mij er niet toe aan te vergeten. wel vertelde ik er niet meer over.
Tijdens een van de eerste opnames van het zesde zintuig was ik in zo zenuwachtig dat ik vergat mijn 'raarheid' te verbergen. Ik praatte met een boom en vond het meisje dat men verborgen had in een paar hectare parklandschap. Nu was het geopenbaard voor miljoenen mensen: Tessa praatte met bomen!
Inmiddels maakt het me niet meer zoveel uit wat mensen van me vinden.
Zo zette ik een filmpje op Instagram en youtube waarin ik communiceerde met een slak, een waarin ik communiceerde met een octopus en een met een gewonde vis.
Ik weet dat de natuur helpt met jezelf op te laden. En ook om te ontladen, zoals ik dat vaak doe op het strand. De natuur helpt je om tot rust te komen. Om even weg te zijn van alles.
Daarnaast kan je ook op een dieper niveau verbinden met de natuur en haar scheppingen.
Niet met woorden.
Niet met uitleg.
Maar met aanwezigheid.
De taal van bomen, water en aarde
Bomen, water, aarde en dieren dragen bewustzijnsinformatie.
Niet als ideeën, maar als levende intelligentie.
Een boom denkt niet zoals wij.
Hij is.
Hij staat.
Hij ontvangt.
Hij reageert.
Hij onthoudt.
Een boom heeft een persoonlijkheid, maar een heel ander bewustzijn. Zo vertelde een boom mij onlangs dat hij de storm niet als vervelend ervaart. Hij is aanwezig in de storm. Verzet zich niet. Maar is.
Wanneer je bij een boom staat en echt blijft — lang genoeg om je eigen onrust te voelen zakken — gebeurt er iets merkwaardigs.
Je gedachten worden trager.
Je adem dieper.
Je lichaam zwaarder.
Je bewustzijn versmelt met de boom.
Alsof je even… boom wordt.
Niet letterlijk.
Maar energetisch.
Natuur worden vraagt vertraging
De mens wil begrijpen door te analyseren.
De natuur nodigt uit om te begrijpen door te zijn.
Dat vraagt:
vertragen
stil worden
niets hoeven doen
De natuur communiceert via energetisch contact. Vibratie. Bewustzijn. Dit gaat verder dan telepathie.
Vandaag was ik hard aan het praten tegen mijn PC die niet deed wat ik wilde. even later gaf ik mijn plant water. en ik voelde "iets". Ik verontschuldigde mij aan de plant. ik had de energie in de ruimte flink onaangenaam gemaakt. Ik verontschuldig mij dan in de geest, in verbinding met de plant. Ik voel zijn en mijn bewustzijn samengaan. Echter...
Wie haast heeft, mist haar taal.
Wie verwachtingen heeft, hoort ruis.
Wie zichzelf blijft uitleggen wie hij is, kan niet luisteren.
“Boom worden”
Er zijn soms momenten dat ik in de natuur zit en merk hoe lastig dat eigenlijk is.
Niet bewegen.
Niet zoeken naar betekenis.
Niet meteen iets willen halen.
Ik herinner me een ochtend waarop ik bij een oude boom stond.
Ik had vragen. Over richting. Over werk. Over wat de volgende stap was.
Ik wachtte.
En wachtte.
En er kwam… niets.
Tot ik voelde:
ik stond nog steeds als mens met een agenda. Mijn afstemming niet een met al wat is.
Niet als een wezen dat aanwezig was.
Toen ik mijn bewustzijn opende en mijn vragen (eisen -oeps schaamte) losliet, veranderde er iets.
Mijn lichaam ontspande. Mijn aandacht zakte.
En ineens was er geen vraag meer — alleen contact.
De Aardemeesters noemen dit: je identiteit even laten oplossen.
Niet verdwijnen.
Maar pauzeren.
Communicatie met natuur vraagt loslaten van identiteit
Om met natuur te communiceren vraagt het:
tijd
aanwezigheid
loslaten van wie je denkt te zijn
Zolang je “iemand” bent — een zoeker, een healer, een moeder, een professional — staat er iets tussen jou en de natuur.
De natuur spreekt niet tot rollen.
Ze spreekt tot het bewustzijn onder die rollen.
“De aarde communiceert niet met jouw verhaal, maar met jouw staat van zijn.”
Wanneer je niets meer hoeft te zijn, ontstaat er uitwisseling.
Wij zijn aardekinderen, geen beheerders, we zijn een met de aarde.
De mens is gewend de natuur te gebruiken, te verklaren of te verbeteren.
Maar de aarde vraagt iets anders.
Niet: “Wat kan ik doen?”
Maar: “Ik ben een met jou”
Bomen, water en dieren dragen herinneringen van miljoenen jaren.
Zij weten hoe bewustzijn werkt.
En misschien is dat precies wat nu gevraagd wordt:
niet méér kennis,
maar meer afstemming.
De uitnodiging van de Aardemeesters
De Aardemeesters nodigen ons niet uit om terug te keren naar een primitief leven.
Ook niet om alles los te laten wat menselijk is.
Ze nodigen ons uit om weer deel te worden.
Om soms te vertragen.
Om soms stil te zijn.
Om soms boom te worden.
Niet omdat de natuur ons nodig heeft —
maar omdat wij onszelf daar weer herinneren.
Opmerkingen