De heks en de engel

De Heks en de Engel — Een Metafoor over Macht, Vermijding en Ware Verbinding

We kennen allemaal de verhalen. De heks en de engel. De één streng, zichtbaar, confronterend. De ander zacht, meegaand, licht. Maar wat als deze beelden helemaal niet gaan over goed of kwaad? Wat als ze vooral iets laten zien over wat er gebeurt wanneer mensen hun eigen kracht, verantwoordelijkheid en leiderschap niet innemen?

In mijn werk zie ik het keer op keer gebeuren. In organisaties. In gezinnen. In relaties. In samenwerkingen. In vriendschappen.

Er ontstaat een energetische verwarring, een verschuiving van rollen, waarin de uiterlijke vorm belangrijker lijkt dan de innerlijke intentie. En dan gebeurt het volgende:

Degene die géén besluiten durft te nemen, die meebeweegt met elke wind, die vermijdt, verzacht, wegkijkt, sust en appease’t — wordt gezien als de Engel.

En degene die wél staat, die grenzen stelt, die beschermt, die helder is, die verantwoordelijkheid durft te dragen, die confronteert waar het nodig is — wordt gezien als de Heks.

Het is de wereld op zijn kop. Een oud sprookje dat zich in het dagelijks leven herhaalt.

Wanneer mensen hun verantwoordelijkheid niet nemen, niet durven besluiten, pappen en nathouden, ontstaat er een energetische wond. een etterende wond van vermijding. Een blauwdruk van onuitgesproken spanning. Een etterplek onder de oppervlakte.

En dan gebeurt iets pijnlijks:

Degene die de wond probeert te verzorgen, op te schonen, te verbinden…de persoon die daadkracht heeft en richting geeft…wordt gezien als degene die pijn veroorzaakt.

Niet omdat het waar is, maar omdat de ander wegduikt voor confrontatie en daardoor het verhaal verdraait.

Zo wordt de kaart van de heks vaak uitgedeeld aan de verkeerde.

Het patroon tussen de Engel en de Heks zie ik vaak terug in relaties:

De Engel zegt: “Het maakt mij niet uit, schat. Jij mag kiezen.”

Altijd zacht, altijd meegaand. Totdat de keuze gemaakt is…en er in stilte een dun slijm van passief-agressieve kritiek vrijkomt. Een verongelijktheid die nooit uitgesproken wordt, maar subtiel voelbaar is.

En de Heks? Die organiseert. Die neemt initiatief. Die draagt. Die spreekt uit. Die houdt het gezin draaiende. Die spreekt kinderen en partners aan op hun verantwoordelijkheid. Zichtbaar, direct, helder.

Maar juist zij vangt de klappen. Omdat ze zichtbaar is. Omdat ze waarmaakt wat anderen niet durven. Omdat ze doet wat nodig is.

De Engel en de Heks zijn karikaturen. Ze zijn geen mensen. Het zijn metaforen voor energieën die ontstaan wanneer iemand wegduikt en iemand anders staat.

Het gaat er niet om wie jij “zou moeten zijn”. Het gaat erom te herkennen:

• Wanneer jij in een karikatuur wordt geduwd.

• Wanneer iemand zijn verantwoordelijkheid op jouw schouders probeert te leggen.

• Wanneer jij de last gaat dragen die niet van jou is.

En nog belangrijker: Dat je er niet in hoeft mee te gaan.

Stap Uit Het Verhaal

Wanneer het patroon zichtbaar wordt, is er maar één weg:

Blijf bij jezelf. Draag wat van jou is. Laat liggen wat van de ander is. Sta in je waarheid zonder jezelf te verharden. Weiger een rol te spelen die jou niet toebehoort.

Je bent niet de heks. Je bent niet de engel. Je bent een mens met kracht, liefde, grenzen en verantwoordelijkheid.

En wanneer jij in verbinding blijft met jezelf — en je niet laat manipuleren door vermijding of projectie — heeft niemand de macht om jou in een karikatuur te plaatsen zodat zij hun handen in onschuld kunnen wassen.

Dat is volwassenheid.

Dat is leiderschap.

Dat is zielskracht.