Angst wil gezien worden

Veel mensen willen van hun angst af. Ze proberen haar weg te redeneren, te onderdrukken of te negeren. Toch lijkt angst zich daar weinig van aan te trekken. Ze komt steeds terug en klopt soms steeds harder op de deur.

Misschien komt dat omdat angst eigenlijk iets heel anders is dan we denken.

Stel je voor dat angst een klein kind is. Een kind dat ooit iets heeft meegemaakt waardoor het zich onveilig voelde. Dat kind staat voor je deur. Eerst klopt het zachtjes. Als er niemand opendoet, gaat het harder kloppen. Daarna begint het te huilen, te roepen en uiteindelijk te schreeuwen. Niet om je dwars te zitten, maar omdat het zo graag gezien wil worden.

Zo werkt angst vaak ook. Hoe langer je haar wegduwt, hoe luider ze zich laat horen. Ze probeert je aandacht te trekken, omdat er ergens in jou een deel is dat nog steeds wacht op erkenning.

Op het moment dat je de deur opent en dat deel werkelijk ziet, gebeurt er vaak iets bijzonders. De spanning hoeft niet meer zo hoog op te lopen. Er ontstaat ruimte om te voelen wat er werkelijk onder de angst ligt. Vaak is dat verdriet, een oude pijn of een innerlijk kind dat zich jarenlang alleen heeft gevoeld.

Misschien hoeft angst niet opgelost te worden. Misschien wil ze alleen worden aangekeken, zodat ze eindelijk kan ontspannen.

Herken jij dat?