Blogs van Tessa

Ze was slim, krachtig en zichtbaar. Op papier leek alles te kloppen. Mooie opdrachten, waardevolle connecties, veelbelovende projecten. "En toch," zei ze met een mengeling van frustratie en verdriet, "vlak voor het lukt… zakt het weg. Alsof succes net niet durft te landen." Elke keer als het geld begon te stromen, elke keer als haar werk de wereld in mocht, gebeurde er iets. Een klant trok zich terug. Een project werd geannuleerd. Of zijzelf voelde ineens weerstand, uitputtin

Hij zat tegenover me. Een gedreven ondernemer, hardwerkend, met een helder doel voor ogen. En toch… het ging niet vanzelf. Zijn onderneming leek tegen een onzichtbare grens aan te lopen. Er was stagnatie, alsof er iets in de basis niet klopte. "Ik doe alles wat nodig is. Maar het lijkt alsof mijn bedrijf niet écht wil groeien," zei hij. We besloten om het op te stellen. De representanten namen hun plek in. Eén voor hemzelf, één voor zijn onderneming. En al snel werd er iets z

Ze kwam binnen met een stille, haast verlegen energie. Lieve ogen, een zachte stem. En een diepe, haast onzichtbare eenzaamheid. "Ik weet niet wat het is,"  zei ze. "Maar het lukt me maar niet om echt verbinding te maken. Ik voel me altijd op afstand. Alsof ik er net niet bij hoor." We spraken even. Ze had het geprobeerd, echt. Vriendschappen, relaties, groepen.Maar telkens weer ontstond er afstand. Stilte. Een muur. Alsof haar hart niet open durfde. We besloten haar verlange

Leven met de dood aan je zijde We vermijden hem, duwen hem weg uit onze gedachten, leven alsof hij niet bestaat. En toch is hij er. Altijd. Soms als een schaduw in de verte, soms als een plotselinge dreun die alles op scherp zet. Maar wat als we hem niet langer als vijand zien? Wat als de dood geen einde is, maar een metgezel—een stille raadgever die ons helpt ons leven écht te leven? De dood als spiegel We denken vaak dat we eindeloos de tijd hebben. Dat we later  wel dat en

De longen van Jessica – wat een symptoom wilde vertellen Jessica kwam binnen met een mengeling van hoop en twijfel in haar ogen. "Ik weet niet of dit werkt voor zoiets als dit,"  zei ze zacht. "Maar ik wil het proberen." Al maanden leefde ze met een brandende pijn in haar longen. Restklachten na een pittig ziekbed, gediagnosticeerd als ‘longcovid’ — maar wat ze voelde, paste niet bij het bekende beeld. De artsen konden haar niet verder helpen. "Je zult ermee moeten leren leve

Kevin kwam bij me. Hij oogde rustig, beheerst bijna, maar onder de oppervlakte woedde iets wat hem uitputte. "Ik weet dat het gek klinkt,"  begon hij, "Ik wil mijn dieren opstellen. Mijn honden zijn al twee jaar in een voortdurende strijd verwikkeld. En ik trek het niet meer." Twee honden. Twee kamers. Twee werelden, gescheiden door muren in huis en stil verdriet in het hart. Kevin wilde voor beide honden goed zorgen. Hij hield van ze allebei. Maar het conflict tussen hen gro

Hij zat voor me, zijn schouders iets voorovergebogen, een diepe frons op zijn gezicht. Een man verscheurd tussen twee werelden. Zijn geboorteland riep hem. Zijn thuis, de plek waar hij was opgegroeid, waar de zon anders scheen, waar zijn wortels diep in de aarde verankerd waren. Maar hier, in dit land, was zijn gezin. Zijn vrouw, zijn kinderen. Zijn leven. "Ik voel me leeg,"  zei hij zacht. "Ik weet niet meer waar ik thuishoor." Hij had het geprobeerd. Hij had zijn hart gevol

Systemisch werk gaat over iets wat ons allemaal raakt, of we dat nu bewust doorhebben of niet. Het is eigenlijk heel eenvoudig én tegelijk diepgaand. Je leeft namelijk nooit los van je omgeving — je bent altijd onderdeel van een groter geheel: een systeem. Je eerste en belangrijkste systeem is het gezin waarin je geboren bent. Je ouders, grootouders, en alle voorouders daarvoor vormen samen jouw systeem van herkomst. Of je daar nu contact mee hebt of niet, of je het fijn vond