Blogs van Tessa

Soms is het er ineens. Dat vage gevoel van leegte. Je wordt wakker, pakt je telefoon, scrollt gedachteloos langs andermans perfecte leven, en probeert jezelf bij elkaar te rapen voor wéér een dag vol verwachtingen — vaak niet eens van jouzelf. En dan… die stilte. Geen verdriet. Geen paniek. Maar iets tussen de regels. Een zacht, slepend gevoel dat het leven zoals het nu is, je niet echt voedt. Alsof je ziel ergens stilletjes het huis heeft verlaten, terwijl je lichaam nog ste

Lena had het jarenlang geprobeerd. Zich klein gemaakt, haar toon verzacht, haar woorden gewikt en gewogen. Ze wilde hem niet tot last zijn. Ze wilde hem helpen, dragen, begrijpen. Altijd afgestemd op wat híj nodig had. Altijd cirkelend om zijn gevoeligheden, zijn tempo, zijn ruimte. Tot ze zichzelf kwijt was. Op een dag gebeurde het. Niet in stilte. Niet in een rustig gesprek aan de keukentafel. Nee. Het brak eruit. Een oerkracht. “Ik ben gevoelig! Ik heb een harde stem! En i

Heel af en toe voel ik me een beetje… bleh . Misschien herken je dat wel. Zo’n moment waarop je even je bedding kwijt bent. Waarop alles wat normaal vanzelf stroomt, stil lijkt te vallen. Onlangs had ik zo’n dag. Er zat niets dramatisch achter, het was er gewoon. Een soort stil leegtegevoel. Ik merkte dat ik me – juist door de enorme hype die er nu rondom spiritualiteit gaande is – wat terugtrok van de massa. Soms is stilte goed. Even geen inspiratiebommen, geen podcasts, gee

Het blijft moeilijk uit te leggen wat ik precies doe. Ik focus me op mensen, op hun verhalen, hun struggles, hun kracht – en dan gebeurt er iets. Informatie, adviezen, inzichten – het stroomt vanzelf. Alsof ik even mag intunen op een diepere laag, een veld van weten. Soms als ik mijzelf overstijg voel ik een honger in mensen. Het lijkt niet voor niets dat er een hele beweging lijkt te zijn opgestaan. Het is alsof de hele wereld, of in ieder geval een groot deel, op zoek is n

Vandaag hing er een spin aan mijn beeldscherm. Niet een grote, harige, je-doet-de-lampen-aan-en-slaat-hem-met-een-krant spin. Nee, een piepklein exemplaar. Zo klein dat ik hem eigenlijk niet eng kon vinden, al ben ik normaal gesproken geen fan van wezens met acht poten die webben weven boven hoofden van nietsvermoedende mensen. Spinnen horen in mijn beleving thuis in tropische oerwouden, verlaten schuurtjes, of ergens in het hoekje van mijn tuin – niet aan mijn beeldscherm. N

Ken je dat gevoel? Dat alles om je heen zo snel gaat, dat het bijna eng is? Dat je in een flits van de ene dag naar de andere lijkt te schieten – maandag, vrijdag, zondag – en voordat je het weet, is het alweer maandag. De weken, maanden, jaren... ze glippen door je vingers als zand dat je niet kunt vasthouden. Vakanties die ver weg leken, zijn er plotseling, en als je even knippert, zijn ze alweer voorbij. Herinneringen die gisteren nog zo levendig voelden, beginnen te verva

Enige tijd geleden, tijdens een workshop, sprak ik met een deelneemster over vergeving. Ze zei: “Misschien moet ze gewoon vergeven. Dat zou de oplossing zijn.” We hadden maar kort de tijd, en ik voelde dat er veel meer te zeggen viel. Haar opmerking bleef bij me. En de afgelopen weken kwam dit thema opnieuw op mijn pad. Laat ik het maar meteen zeggen: ik ben niet tegen vergeving. Maar ik kijk er wel anders naar. Vergeven wordt vaak gezien als iets groots, iets edels. Alsof je

Op een oude krachtplek, ergens tussen stenen en stilte, stond ik een tijdlang te voelen. De plek ademde geschiedenis. Je kon het bijna horen – een zachte trilling in de lucht, alsof duizenden jaren hun energie nog steeds fluisterden. Ik wilde een foto maken. Maar ik kon het geheel niet goed in beeld krijgen. Mijn blik viel op een prachtige boom. Zijn takken reikten omhoog, stevig en uitnodigend. “Mag ik op je klimmen?” vroeg ik zacht, terwijl ik mijn hand op zijn stam legde.