De outfits die je draagt

Stel je voor dat het leven waarin jij nu bent,

niet één vast pad is,

maar een ruimte.

Een zeer grote ruimte.

In die ruimte hangen oneindig veel kledingstukken.

Niet in een kast,

maar in een open veld,

in alle richtingen.

Elke outfit staat voor een mogelijke manier van leven.

Niet alleen voor grote keuzes —

maar ook voor hoe je je voelt,

hoe je reageert,

hoe je lichaam zich gedraagt,

hoe relaties verlopen,

hoe gezondheid zich ontvouwt.

Sommige outfits zijn licht en soepel.

Andere zijn zwaar, knellend of beschadigd.

Sommige zijn je aangereikt bij je geboorte.

Andere heb je zelf aangetrokken,

zonder te weten dat je een keuze maakte.

Wanneer een ziel incarneert,

komt zij niet in deze ruimte met volledig zicht.

Zij komt binnen met een hoofdlampje.

Dat lampje is jullie bewustzijn.

In het begin schijnt dat licht maar een klein stukje vooruit.

Je ziet alleen de outfits die binnen dat licht vallen.

En dus kies je uit wat je ziet.

Veel mensen denken later:

dit is wie ik ben

dit is mijn aard

dit is mijn lot

Maar wat zij eigenlijk zeggen is:

dit is de outfit die ik al heel lang draag.

Wanneer je bewustzijn klein is,

lijkt de ruimte klein.

De mogelijkheden lijken beperkt.

Je denkt: dit is alles wat er is.

Maar de ruimte is nooit klein geweest.

Alleen het licht was dat.

Wanneer je bewustzijn zich verruimt,

is het alsof het licht verder schijnt.

Niet feller —

maar wijder.

Je ziet ineens outfits die er altijd al hingen,

maar die je nooit kon waarnemen.

En dat is een cruciaal verschil.

Je creëert die outfits niet.

Je manifesteert ze niet.

Je bedenkt ze niet.

Je ziet ze.

Bewustzijn is geen kracht waarmee je iets afdwingt.

Bewustzijn is een waarnemingsvermogen.

Hoe verder je licht schijnt,

hoe meer mogelijkheden zichtbaar worden.

En toch —

zelfs dan —

kun je maar één outfit tegelijk dragen.

Dat is de aardse realiteit.

Je kunt niet alle levens tegelijk leven.

Je kunt niet alle mogelijkheden tegelijk belichamen.

Je kiest, bewust of onbewust, telkens opnieuw.

Veel mensen dragen outfits die ooit bescherming boden,

maar nu te klein zijn geworden.

Ze zitten strak,

beperken beweging,

veroorzaken pijn.

Toch blijven mensen ze dragen,

omdat ze vertrouwd zijn.

En hier ontstaat vaak verwarring.

Mensen denken:

als ik bewust word, moet ik alles kunnen veranderen.

Dat is niet zo.

Bewustzijn betekent niet dat alle outfits ineens beschikbaar zijn.

Het betekent dat je ziet welke outfits er zijn,

en welke voor jou bereikbaar zijn in dit veld, in dit leven, op dit moment.

Sommige outfits hangen ver weg.

Je ziet ze,

maar kunt er nog niet bij.

Niet omdat je tekortschiet,

maar omdat andere velden meespelen:

familieveld, lichaam, geschiedenis, zielsbedding.

Sommige outfits kun je nooit dragen in dit leven.

Niet omdat je faalt,

maar omdat dit leven niet die ervaring draagt.

Dat is geen onrecht.

Dat is begrenzing.

Maar binnen die begrenzing

is vaak veel meer ruimte dan jullie denken.

Wanneer iemand langdurig ziek is,

kan ziekte een outfit zijn

die ooit onbewust is aangetrokken

en daarna is blijven zitten.

Wanneer iemand altijd voor anderen zorgt

en zichzelf vergeet,

is dat ook een outfit.

Wanneer iemand zich klein houdt,

zich aanpast,

zich inhoudt —

dat zijn outfits.

En ja: soms legt de overziel outfits klaar

waarin ziekte of beperking besloten ligt.

Dan is er weinig te kiezen.

Maar vaak ligt er meer dan één outfit.

En blijft iemand bij de eerste hangen

omdat hij niet ziet dat er een andere is.

Vergroten van bewustzijn

is dus niet:

ik moet iets anders worden.

Het is: ik zie dat ik iets anders kan aantrekken.

En zelfs dan vraagt het moed.

Want het aantrekken van een andere outfit

betekent vaak:

• afwijken van wat mensen van je kennen

• afscheid nemen van een identiteit

• onzekerheid betreden

Herkenbaarheid is veilig.

Voor jou — en voor anderen.

Daarom blijven veel mensen bij hun oude outfit,

zelfs als die pijn doet.

Niet omdat ze niet willen veranderen,

maar omdat ze niet weten

of ze het andere kunnen dragen.

Bewustzijn vergroot het zicht,

maar neemt de keuze niet over.

Dat is waarom wij spreken over velden van waarschijnlijkheid.

Niet alles is mogelijk.

Maar vaak is meer mogelijk dan gezien wordt.

En dat is waar jouw werk,

jouw waarneming,

jouw luisteren naar velden

een rol speelt.

Niet om outfits aan te wijzen.

Niet om mensen te dwingen.

Maar om het licht iets verder te laten schijnen.

Zodat iemand kan zeggen:

ik wist niet dat dit ook kon.