Het leven schuurt

Soms voelt het leven alsof je net iets te hard tegen de rand van jezelf aanloopt. Niet omdat je iets fout doet, maar omdat je ergens langs schuurt wat gezien wil worden. Dat schuren kan ongemakkelijk zijn. Het kan voelen als twijfel, vermoeidheid, een lichte onrust of een vraag die maar blijft terugkomen zonder meteen een antwoord te geven.

Ik merk dat veel mensen denken dat dit soort momenten ‘opgelost’ moeten worden. Alsof het leven een puzzel is die je zo snel mogelijk weer netjes in elkaar moet leggen. Maar wat als dat schuren geen probleem is — maar een ingang?

Wat als het leven je niet tegenwerkt, maar zachtjes vraagt:

Kun je hier even blijven?

Het veld beweegt, ook als jij stil lijkt te staan

Alles wat leeft, beweegt in velden. Dat klinkt misschien abstract, maar in het dagelijks leven herken je het direct. Een ruimte kan prettig of benauwend aanvoelen. Een gesprek kan je opladen of juist leegtrekken. Een ontmoeting kan iets in je openen zonder dat je precies weet waarom.

Je bént zo’n veld.

En je beweegt voortdurend in andere velden.

Wanneer er iets schuurt, is dat vaak geen teken dat je ‘verkeerd’ zit, maar dat er een verschuiving gaande is. Alsof het grotere geheel waarin jij beweegt — jouw leven, jouw relaties, jouw ritme — een andere ordening zoekt.

Dat voelt niet altijd fijn.

Maar het is wel levend.

Niet alles hoeft meteen helder te zijn

We zijn geneigd om helderheid te willen voordat we verdergaan.

Maar het leven werkt vaak andersom.

Eerst is er het gevoel.

Dan de beweging.

En pas later het begrijpen.

Zoals lopen in de mist. Je ziet niet de hele weg, maar wel steeds een paar meter vooruit. En dat is genoeg. De mist is geen fout in het systeem — het ís het systeem, op dat moment.

Ik zie vaak dat mensen zichzelf veroordelen omdat ze het ‘nog niet weten’. Omdat ze twijfelen. Omdat ze ergens tussenin zitten. Terwijl dat tussenin-gebied vaak precies de plek is waar iets nieuws kan ontstaan.

Zachtheid is geen stilstand

Er wordt vaak gedacht dat kracht betekent: doorgaan, oplossen, besluiten.

Maar er is ook een andere vorm van kracht.

Een stille kracht.

De kracht om niet meteen in te grijpen.

De kracht om te voelen zonder te fixen.

De kracht om aanwezig te blijven bij iets wat nog geen vorm heeft.

Zachtheid is daarin geen zwakte.

Het is afstemming.

Zoals water dat niet duwt, maar wel alles vormt wat het onderweg tegenkomt.

Wat als je niets hoeft te repareren?

Wat als je dit moment niet hoeft te verbeteren?

Wat als je alleen maar hoeft te luisteren?

Niet met je hoofd,

maar met je lichaam.

Je lichaam weet vaak allang waar je hoofd nog over nadenkt. Het spant aan, trekt samen, ontspant of ademt dieper — allemaal kleine signalen die je niet hoeft te verklaren, alleen maar te volgen.

Soms is dat genoeg:

Ik voel dit.

Ik hoef er niets mee.

Ik ben hier.

En wonderlijk genoeg begint er dan iets te verschuiven. Niet omdat jij het duwt, maar omdat je ruimte maakt.

Het leven vraagt geen haast

Er zit een natuurlijke intelligentie in beweging.

In pauze.

In wachten.

Net zoals een zaadje niet sneller groeit als je eraan trekt, groeit een mens ook niet sneller door druk. Sommige processen hebben tijd nodig. Niet omdat jij traag bent, maar omdat ze diep zijn.

En die diepte verdient respect.

Dus als het vandaag wat schuurt:

misschien is het geen obstakel,

maar een opening.

Misschien vraagt het leven je niet om harder te lopen,

maar om zachter te luisteren.

En misschien — heel misschien —

ben je precies op de juiste plek,

ook als het zo niet voelt.