Blogs van Tessa

Ken je dat gevoel? Dat alles om je heen zo snel gaat, dat het bijna eng is? Dat je in een flits van de ene dag naar de andere lijkt te schieten – maandag, vrijdag, zondag – en voordat je het weet, is het alweer maandag. De weken, maanden, jaren... ze glippen door je vingers als zand dat je niet kunt vasthouden. Vakanties die ver weg leken, zijn er plotseling, en als je even knippert, zijn ze alweer voorbij. Herinneringen die gisteren nog zo levendig voelden, beginnen te verva

Enige tijd geleden, tijdens een workshop, sprak ik met een deelneemster over vergeving. Ze zei: “Misschien moet ze gewoon vergeven. Dat zou de oplossing zijn.” We hadden maar kort de tijd, en ik voelde dat er veel meer te zeggen viel. Haar opmerking bleef bij me. En de afgelopen weken kwam dit thema opnieuw op mijn pad. Laat ik het maar meteen zeggen: ik ben niet tegen vergeving. Maar ik kijk er wel anders naar. Vergeven wordt vaak gezien als iets groots, iets edels. Alsof je

Op een oude krachtplek, ergens tussen stenen en stilte, stond ik een tijdlang te voelen. De plek ademde geschiedenis. Je kon het bijna horen – een zachte trilling in de lucht, alsof duizenden jaren hun energie nog steeds fluisterden. Ik wilde een foto maken. Maar ik kon het geheel niet goed in beeld krijgen. Mijn blik viel op een prachtige boom. Zijn takken reikten omhoog, stevig en uitnodigend. “Mag ik op je klimmen?” vroeg ik zacht, terwijl ik mijn hand op zijn stam legde.

Felicia keek me aan, haar ogen vol moed en kwetsbaarheid tegelijk. "Ik wil mijn gezin opstellen," zei ze. "Nu de scheiding definitief is… wil ik alles doen wat ik kan om mijn dochter te blijven voelen. Maar het is moeilijk. Soms voel ik me ver weg, zelfs van mezelf." Ze vertelde me over Emma, haar dochtertje van zes. Een gevoelig, oplettend meisje. "Ze voelt alles," zei Felicia. "En ik… ik wil er voor haar zijn. Maar ik weet ook van mezelf dat ik een hechtingsprobleem heb. Ik

Ik leer mijn kinderen praten met de natuur. Niet met woorden, maar met iets dat veel ouder is dan taal: voelen. In een wereld waarin denken vaak de hoofdrol speelt, wil ik ze laten ervaren dat ons lichaam een wonderlijk instrument is. Geen machine, maar een fijngevoelig kompas dat precies weet wat goed voor ons is – als we tenminste durven luisteren. Vaak herkennen we ons lichaam pas wanneer het ‘lastig’ wordt. Bij pijn, ongemak, vermoeidheid. Dan wordt het iets wat opgelost

Tim had al twee keer eerder meegedaan aan een opstelling. En iedere keer gebeurde er iets. Een kleine verschuiving. Een diepe ademhaling. Een moment van stilte waarin iets ouds loskwam. Maar deze keer wilde hij eigenlijk niet komen. "Ik voel zoveel weerstand," zei hij aan de telefoon. "Ik wil niet. Ik weet niet eens waarom." Ik glimlachte, zacht. Want in opstellingen weet ik: weerstand is een richtingaanwijzer. Een signaal dat het veld zich klaarmaakt. "Juist dat," zei ik teg

De afgelopen weken waren enerverend voor mij. Hoe was het voor jou? De energie nodigde uit tot verdieping. Tot thuiskomen in jezelf. Niet in een abstract gevoel van ‘hogere sferen’, maar juist in het concrete, het rauwe, het aardse. In de eenvoud van het hier en nu. Alles draaide om het luisteren naar mijn lichaam, mijn innerlijke bewegingen. Om te voelen wat waar is voor mij. Wat stroomt – en wat juist schuurt. Die subtiele fluistering van binnen: een stem die vertelt of iet

Ze kwam terug, haar ogen licht en open. "Na het Inspiratie event van laatst wist ik het zeker," zei Kathy. "Die opstelling… die heeft echt iets veranderd in mijn leven." Ze had het gevoeld in haar lijf, haar adem, haar manier van kijken. Alsof er iets was losgekomen wat al heel lang vastzat. "En nu wil ik nóg iets aankijken," zei ze. "De relatie met mijn dochter. Het lijkt alsof er iets tussen ons staat. Ik weet dat ze van me houdt, maar ik voel haar niet echt. Alsof ze… ver