Blogs van Tessa

Ik zei het eerder al in een andere blog: Sommige dingen kun je gewoon niet in een format gieten. Niet in lijstjes. Niet in methodes die je snel uitlegt bij het koffiezetapparaat. Dat geldt ook voor systemisch werk. Voor representanten. Voor wat er werkelijk gebeurt in het veld. Want wat ik daar zie, gaat verder dan woorden. Ik zie hoe representanten hun kanaal openen. Of juist sluiten. Hoe sterk het hoofd zich ermee bemoeit. Of hoe zuiver iemand de energie door zich heen laat

Stel je voor: je begint net als stagiair in een organisatie. Vol goede moed, enthousiasme, frisse blik. En je ziet van alles gebeuren. Dingen die anders kunnen, efficiënter, misschien zelfs beter. Je deelt je ideeën met de directeur. Goedbedoeld geef je hem jouw mening en adviezen. Maar wat je krijgt is… ongemak. Of weerstand. Of gewoonweg: niets. Waarom? Omdat je niet op je plek staat, maar binnen het systeem. Ieder systeem, of het nu een familie of een organisatie is, heef

Soms weet je dat het anders mag. Dat het anders móét. Je voelt het in je lijf, in de stiltes tussen gesprekken door, in de momenten waarop je jezelf hoort zeggen: “Het gaat wel.”  Terwijl diep vanbinnen iets anders roept. Zo kwam Saskia op de Zielsmissie-dag. Niet met de bedoeling om haar hele leven om te gooien. Ze wilde alleen wat helderheid. Begrijpen waar haar kracht lag. Welke keuzes echt bij haar pasten. Of het leven dat ze leidde nog wel klopte met wie ze diep vanbinne

Er is een verschil in voelen. Dat wist ik al als kind, al kon ik er toen nog geen woorden aan geven. Mijn gevoelsbeleving is diep en intens. Soms zo intens dat ik mezelf er niet altijd serieus in nam. Want niet iedereen voelt hetzelfde. Niet iedereen ervaart de wereld op diezelfde subtiele, energetische manier. Als helderziende zie ik energetische verbindingen tussen mensen. Niet alleen zie ik ze, ik voel ze ook. Het is alsof ik naar een fijnmazig spinnenweb kijk, dat alles e

De laatste tijd ben ik me weer zo bewust van de subtiele energetische bewegingen die we allemaal kunnen voelen — als we er tenminste even bij stilstaan. Energie is iets wat we dagelijks ervaren, ook al hebben we er niet altijd woorden voor. Onlangs zat ik met een vriendin in gesprek over een aantal onderwerpen die, voor mijn hoofd, best interessant leken. Maar terwijl mijn hoofd luisterde, voelde ik in mijn lichaam iets heel anders. Mijn energiesysteem trok zich langzaam teru

De laatste dagen voelt de energie boven me wat onrustig. Het is drukkig, alsof er een constante ruis in de lucht hangt die mijn systeem niet kan negeren. Ik merk dat ik me dat automatisch terugtrek in mezelf. Minder buiten de wereld, meer naar binnen. En ik ben niet de enige. Veel gevoelige mensen vertellen me dat ze zich angstiger voelen. Dat ze piekeren. Meer zorgen maken. Somberder zijn dan anders. Terwijl de lente nog maar net achter ons ligt en de zomer in volle bloei is

Er zijn van die momenten waarop de wereld eindelijk stilvalt. Wanneer de lichten doven, de drukte verstomt, de kinderen slapen en de energie van de dag langzaam wegebt. Voor mij is dat meestal ’s avonds. Soms diep in de nacht. Niet omdat ik dan nog van alles wil doen — integendeel. Maar omdat het dan eindelijk rustig genoeg is om weer thuis te komen. In mijzelf. Overdag ben ik in beweging. Mensen, vragen, emoties, gesprekken, indrukken. Ze dwarrelen om me heen, als stuifmeel

Soms zie ik het letterlijk. Met mijn helderziende ogen. Hoe iemand een kanaal is van energie. Hoe het openstaat, stroomt, pulseert — of juist dichtknijpt, verkleurt, vertraagt. En ik zie ook waardoor dat komt. Wanneer iemand zich overgeeft aan wat er is, opent dat kanaal zich. Wanneer er vertrouwen is, ontspanning, mildheid — dan stroomt de energie helder en ruim. Maar zodra er een oordeel binnensluipt, of twijfel, of onzekerheid, vernauwt het kanaal zich. Dan krijgt de energ