Heb je dat ook wel eens? Je ziet een goede vriend of een dierbaar familielid na een lange tijd weer terug. Hoewel de liefde er is, voelt het de eerste tien minuten ongemakkelijk. Er is een soort 'wen-tijd' nodig. Dat is niet gek. Verbinding is namelijk veel meer dan de woorden die we uitwisselen; onze energieën moeten zich weer op elkaar afstemmen. In mijn praktijk gebruik ik vaak de metafoor van de Emotionele Bankrekening . Om een relatie gezond en diep te houden, moet er re

Soms komt een cliënt met een heel specifieke, praktische vraag naar mijn praktijk, terwijl de werkelijke sleutel tot de oplossing ergens heel anders ligt. Onlangs zat er een succesvolle onderneemster tegenover me. Ze runt een internationale onderneming en stond op het punt een grote stap te zetten: het bouwen van een nieuwe loods in Portugal. Haar vraag aan mij was simpel: "Is dit het juiste moment en de juiste investering?" Terwijl ze sprak, begon ik in te voelen op haar sit

Afgelopen week gebeurde er iets wat voor velen misschien klinkt als een scène uit een film, maar wat in mijn leven simpelweg 'onderdeel van de dag' is. Het was midden in de nacht. Half slaapdronken liep ik naar de wc. Terwijl ik langs de kamer van mijn dochtertje liep, wierp ik een blik naar binnen. In de hoek zag ik een jongetje spelen. In mijn slaperige logica dacht ik: "Hè, wat gek, is Jack nu al wakker?" Ik liep door, nog niet helemaal scherp. Toen ik terugliep en nog ee

Soms schuurt een vriendschap. Wanneer je iemand ontmoet, ontstaat er vaak iets bijzonders. Het lijkt een beetje op het begin van een nieuwe liefde. Je ziet elkaar, spreekt elkaar en voelt ergens meteen: bij deze persoon voel ik me thuis. Je herkent iets in elkaar. Je lacht om dezelfde dingen. Het voelt vertrouwd. Maar net als in een liefdesrelatie raak je in een vriendschap ook in elkaar. Meestal vult een vriendschap je aan. Soms opent ze onverwachte diepten. Het houden van e

Ze waren al weken onderweg. Van open dag naar open dag. Van opleider naar opleider. In de auto, aan de keukentafel, tijdens het eten: het gesprek kwam steeds weer terug op dezelfde vraag. Welke opleiding moet hij kiezen? Zijn moeder had haar best gedaan om overzicht te creëren. Ze had folders verzameld, lijstjes gemaakt en websites bekeken. Samen hadden ze scholen bezocht, met docenten gesproken en studenten vragen gesteld. Toch werd het er niet duidelijker op. Hij wist het g

Soms heb ik het gevoel dat ik mijzelf in zestien stukjes moet verdelen. Moeder zijn van een groot gezin is prachtig. Maar het is ook een leven vol beweging. Het ene moment zit ik in de auto onderweg naar school. Dan weer naar een sporttraining. Dan weer naar een ouderavond. Rapporten. Gesprekken. Agenda’s. Verhuizen. Verbouwen. Werk dat doorgaat. Kinderen die iets nodig hebben. Soms voelt het alsof ik van het ene kind naar het andere rijd. Alsof mijn aandacht steeds opnieuw m

Janneke zit tegenover me. Ze vertelt over haar jeugd. Over haar moeder. Over hoe het thuis was. Terwijl ze praat, wordt langzaam zichtbaar wat er vroeger gebeurde. Niet als een groot drama. Niet als iets dat iedereen meteen zou herkennen. Maar als een subtiele verschuiving in de rollen. Haar moeder hield van haar. Dat was duidelijk. Ze was betrokken. Ze was aanwezig. Ze deed haar best. En toch was er iets wat ontbrak. Stabiliteit. De stemming van haar moeder kon wisselen. Som

Soms komen mensen bij mij met een vraag die eigenlijk veel groter is dan de vraag zelf. Het lijkt te gaan over een keuze. Over een probleem. Over een volgende stap. Maar wanneer we iets langer kijken, blijkt er vaak iets anders onder te liggen. Een verlangen. Of een twijfel. Of een beweging die ergens diep van binnen al gaande is, maar waar nog geen woorden voor zijn. Onlangs sprak ik met een stel dat midden in een IVF-traject zat. Een traject dat al lange tijd duurde. Met ho