Blogs van Tessa

Soms hoor ik tijdens een sessie een stem. Geen stem zoals jij of ik spreken, maar een zachte, gedragen klank die zich vormt in mijn hoofd en mijn mond beweegt voordat ik er zelf woorden aan geef. Het voelt alsof ik in twee werelden tegelijk ben: hier, met mijn cliënt, en daar – in een ruimte waar stemmen samenkomen om door mij heen iets te vertellen. De eerste keren vond ik dat spannend. Lastig zelfs. Hoe kan ik iets doorgeven dat ik niet kan bewijzen? Hoe kan ik woorden spre

Stel je voor: het is een stille ochtend en je loopt door het bos. Het zonlicht valt in gouden stralen door de bladeren, vogels zingen, je voelt de aarde onder je voeten. En dan… ineens… struikel je. Een scherpe pijn schiet door je voet. Je strompelt het bos door, vind je weg weer terug naar je auto. Je kruipt achter het stuur, en rijdt – tanden op elkaar – naar de eerste hulp. De arts kijkt je aan met een frons. “Je middenvoetsbeen én je teen zijn gebroken.” Er volgt gips, ve

We dragen allemaal ons steentje bij, ieder op onze eigen manier. Toch heb ik mijn hele leven lang een sterke drive gevoeld om het altijd beter te doen. Vooral als medium dacht ik vaak dat ik tekort schoot. Ik vond mezelf niet goed genoeg. Ik wilde méér details zien, méér doorgeven aan nabestaanden. Mijn indrukken waren vaak niet alleen feitelijk, maar ook emotioneel. Ik maakte eerst de emotionele connectie en daarna kwamen de beelden of woorden die ik mocht ontvangen. Soms ho

Afgelopen week voelde ik mij intens blij en dankbaar dat ik dit werk mag doen. Dat ik elke dag opnieuw mensen mag ontmoeten, begeleiden en een stukje met hen mag meelopen op hun levenspad. Ik keek terug op de vele sessies die ik de afgelopen jaren heb mogen doen. Het vertrouwen dat mensen in mij stelden, raakt me nog steeds. En tegelijk zie ik ook mijn eigen ontwikkeling: hoe mijn vertrouwen steeds verder is gegroeid dat we elkaar altijd op het juiste moment en op de juiste p

Mariska kwam bij me voor een paranormaal consult. Haar vraag leek eenvoudig: "Moet ik voor Henk kiezen of voor Sjors?" Ze had eerder een relatie gehad met Henk, nu was ze met Sjors. Beide mannen hadden eigenschappen die ze aantrekkelijk vond… en eigenschappen waar ze moeite mee had. Ze legde foto’s op tafel en vroeg me: "Kun jij vertellen wie wie is, en met wie ik verder moet?" En hoewel ik veel kan waarnemen, is er één ding dat ik niet voor iemand doe: die keuze maken. Ik le

De afgelopen weken had ik méér vrije dagen dan in de afgelopen vijfentwintig jaar! Dagen waarin er niets hoefde, behalve volgen wat de natuur me influisterde. Het ritme van de dag werd mijn gids. Ik liep tussen de dieren, keek hoe het licht zich langzaam over de velden uitstrekte en voelde hoe stilte en eenvoud zich als balsem in mijn systeem nestelden. En midden in die eenvoud gebeurde er iets groots: mijn innerlijke weten, dat diepe voelen dat me altijd al heeft begeleid, w

Vertrekken is zelden makkelijk. Of het nu om een liefdesrelatie gaat, een baan of zelfs je familie. Loslaten doet pijn. Niet alleen om wat er was, maar vaak nog meer om wat er niet was. We rouwen. Om de verbinding die verbroken wordt. Om het beeld dat we moesten loslaten. Om de hoop, de inspanning, het verlangen. We vergeten vaak dat rouw een natuurlijk onderdeel is van ieder afscheid. Niet alleen bij overlijden, maar ook na een scheiding of het verlaten van een werkomgeving.

Ken je dat gevoel? "Schuld" Mij bekruipt het wel eens zomaar onverwachts. alsof je wordt gegrepen en spanning wordt op je geleden. het voelt letterlijk alsof je ingeperkt wordt. bewegen is moeilijk en je verkrampt! Herken je dit? Ik had een paar extra dagen vrij genomen. Heerlijk, zou je denken. Maar in plaats van alleen maar te genieten, voelde ik me schuldig. Schuldig naar de mensen die ik laat wachten – terwijl ik al een enorme wachtlijst heb. (Schuld zegt dan: Asociale Sl