Ik zie niet wat jij wil dat ik zie

"Tessa, ik wil graag een keer naar je toe komen. En dan wil ik eigenlijk dat je zegt wie je bij mij ziet. Het liefst ook met informatie die mij en mijn vriendin overtuigt dat wat je zegt echt is."

Ze keek me verwachtingsvol aan.

Ik begrijp die vraag. Sterker nog, ik begrijp hem ontzettend goed.

Want als iemand beweert informatie te kunnen ontvangen die niet direct zichtbaar is, dan wil je graag weten of dat klopt. Je wilt zekerheid. Je wilt bewijs. Je wilt voelen dat je niet voor de gek gehouden wordt. Dat iemand geen slimme vragen stelt, geen lichaamstaal leest en geen algemeen verhaal vertelt dat op iedereen van toepassing kan zijn.

Ik denk dat vrijwel iedereen die voor het eerst een paragnost bezoekt ergens die wens heeft.

Toch voelde ik op dat moment een kleine steek in mijn buik.

Niet omdat ik haar vraag vervelend vond. Integendeel. Ik vond hem heel begrijpelijk. Die steek ontstond omdat ik wist dat ik haar waarschijnlijk niet het antwoord zou geven dat ze verwachtte.

Ik wist namelijk ook dat dit niet de manier is waarop ik het liefst werk.

De afgelopen jaren ben ik steeds meer gaan ontdekken hoe mijn intuïtie voor mij werkt. Natuurlijk krijg ik soms heel concrete informatie. Soms zie ik een situatie uit iemands verleden. Soms krijg ik een naam door, een beeld of een detail waarvan iemand direct weet waar het over gaat. Er zijn momenten waarop ik zelf verbaasd ben over hoe specifiek iets binnenkomt.

Maar er zijn ook momenten waarop de informatie veel subtieler is.

Dan voel ik bijvoorbeeld een bepaalde energie rondom iemand. Ik krijg het gevoel dat er een vrouw aanwezig is. Ik vermoed dat het een tante is. Of ik voel verdriet, dankbaarheid of trots. Soms weet ik precies waar het over gaat. Soms ontvouwt die informatie zich pas terwijl we verder praten.

Dat is eerlijk gezegd niet altijd makkelijk.

Want verwachtingen zijn ingewikkelde dingen.

Wanneer iemand tegenover mij komt zitten, wil diegene vaak weten of ik écht iets zie. En ergens begrijp ik dat. Alleen werkt intuïtieve waarneming niet als een televisie die ik aanzet waarna er automatisch een volledig programma verschijnt.

Hoe graag ik soms ook een bepaald antwoord zou willen geven, ik wil niet vertellen wat ik niet waarneem. Ook wil ik niet iets vertellen waar mensen last van zouden kunnen ervaren. Dus bepaalde dingen hou ik voor mijzelf.

Als iemand dolgraag wil horen dat er een nieuwe liefde aankomt en ik zie dat niet, dan ga ik dat niet verzinnen.

Als iemand hoopt dat ik precies kan vertellen welke overleden dierbare aanwezig is en ik krijg alleen een gevoel van liefde, dankbaarheid en verbondenheid door, dan is dat wat ik zal delen.

Soms is de informatie ongelooflijk concreet. Dan kan ik iets benoemen waarvan iemand direct weet dat het klopt. En soms blijft het bij een gevoel, een beeld of een indruk. Ik herinner me een vrouw die tegenover me zat nadat ze haar man had verloren. Ze wilde zo graag weten of hij er nog was. Terwijl ik me op hem afstemde, voelde ik vooral een enorme golf van dankbaarheid. Ik zag hoe ze zijn hand had vastgehouden. En hem had verteld dat hij kon gaan. Ik moest er zelf bijna van huilen zo intens voelde ik zijn emotie. Het eerste wat ik uitsprak was: "Hij wil je bedanken."

Ze keek me verbaasd aan.

Ik voelde opnieuw die dankbaarheid. Alsof het het belangrijkste was dat hij wilde zeggen.

Pas later in het gesprek vertelde ze dat ze maandenlang vrijwel dag en nacht voor hem had gezorgd. Ze had zijn hand vastgehouden toen hij zijn laatste adem uitblies. Ze had tegen hem gezegd dat hij mocht gaan.

Toen ze dat vertelde, begon ze te huilen. Juist omdat het zo eenvoudig was. Hij wilde haar bedanken.

Dat was wat ik voelde.

Ik wist op dat moment niet welke bloemen er bij de uitvaart hadden gestaan. Ik wist niet welke muziek er was gespeeld. Al hoorde ik wel een nummer in mijn hoofd die achteraf gespeeld was op de begrafenis.

De liefde en dankbaarheid die tussen hen bestond, waren voor mij voelbaar. En soms denk ik dat we daar iets belangrijks over het hoofd zien. Mensen zoeken vaak naar bewijs. Ze hopen op dat ene detail dat niemand kan weten. Die naam. Die datum. Dat verborgen voorwerp in een lade. En begrijp me niet verkeerd: zulke dingen gebeuren soms gelukkig ook!

Ik heb momenten meegemaakt waarop ik informatie doorgaf waarvan ik onmogelijk kon weten dat die klopte. Maar uiteindelijk draait mijn werk daar voor mij niet om. Mijn werk gaat over betekenis. Over inzicht. Over bewustwording. Over voelen.

Ik ben gewend om veel verantwoordelijkheid te dragen in mijn werk. De woorden die ik spreek kunnen iets met mensen doen en daar ben ik mij heel bewust van. Ik werk soms met mensen die ernstig ziek zijn, met ouders van een terminaal ziek kind, met nabestaanden van iemand die vermoord is en met families van mensen die vermist zijn.

In zulke situaties kan één zin hoop geven. Een zin kan ook angst oproepen. Of iemand een bepaalde richting op sturen. Dat maakt mijn werk prachtig en tegelijkertijd kwetsbaar. Wanneer ik iets doorkrijg, is mijn eerste vraag daarom niet: kan ik bewijzen dat dit klopt?

Mijn eerste vraag is meestal: wat heeft iemand hieraan?

Moet ik dit uitspreken?

Hoe zeg ik het?

En wat laat ik achter wanneer ik het heb gezegd?

Want het feit dat ik iets waarneem, betekent niet dat ik het leven van een ander moet overnemen. Dat onderscheid vind ik ontzettend belangrijk. Wanneer mensen bang zijn, verdriet hebben of wanhopig op zoek zijn naar een antwoord, ontstaat vaak een verlangen naar zekerheid. Komt het goed? Word ik beter? Komt hij terug? Moet ik blijven of weggaan?

Op zulke momenten willen we het liefst iemand tegenover ons hebben die precies vertelt wat we moeten doen.

Alsof het leven een afslag is waarop één bord staat dat de juiste richting aanwijst.  Mijn ervaring is dat het leven vaak iets ingewikkelder én mooier is dan dat.

Ik geloof dat voelen informatie geeft. Soms geeft het richting. Soms laat het zien waar iets stroomt of juist vastloopt. Soms maakt het zichtbaar wat je diep vanbinnen eigenlijk al wist.

Maar informatie is geen opdracht. Jij blijft degene die jouw leven leeft. Jij bent degene die de keuzes maakt. Jij bent degene die ervaart wat er op jouw pad komt.

Ik sluit mijn ogen om jou beter te zien. Mensen denken vaak dat ik hun gezicht lees. Dat ik aan kleine bewegingen zie of ik goed zit. Daarom moet ik altijd een beetje glimlachen, omdat de mensen die met mij gewerkt hebben weten dat ik juist heel vaak mijn ogen sluit.

Niet om mysterieus te doen. Juist om minder afgeleid te worden.

Wanneer mijn ogen dicht zijn, verdwijnen jouw blikken, je kleding, je lichaamstaal en de neiging van mijn eigen brein om patronen te zoeken. Het voelt alsof de buitenwereld zachter wordt, waardoor de informatie van binnen helderder hoorbaar wordt. Ik krijg dan beelden, gevoelens, woorden of soms ineens een heel sterk weten.

Die waarnemingen zijn intuïtief.

En intuïtie laat zich niet commanderen.

Ik vergelijk intuïtie vaak met een kompas. Een kompas vertelt je waar het noorden ligt. Het vertelt je alleen niet welke bomen je onderweg tegenkomt, waar de modder ligt of waar je straks besluit even te gaan zitten omdat je moe bent.

Zo ervaar ik mijn werk ook.

Soms voel ik dat een bepaalde keuze rust geeft. Soms voel ik weerstand bij een baan, een relatie of een verhuizing. Die informatie deel ik. Vervolgens blijft de keuze van jou.

Ik heb mensen meegemaakt die tegen hun gevoel in tóch trouwden. Ik heb mensen gezien die een baan aannamen waarvan ze diep vanbinnen al voelden dat hij niet bij hen paste. En ik heb ook mensen ontmoet die precies deden wat hun intuïtie zei en daar later ongelooflijk gelukkig mee werden.

Geen van die verhalen maakt intuïtie goed of fout.

Ze laten zien dat een mens altijd vrij blijft.

Ik probeer alleen zo goed mogelijk te luisteren naar wat er vanbinnen gebeurt. Soms komt daar iets heel concreets uit. Soms iets zachts. Soms iets wat pas weken, maanden of zelfs jaren later op zijn plek valt. En soms blijft er vooral een gevoel over. Een gevoel van liefde.

Van verbinding. Van herkenning. Van richting. Dat is de plek waar ik het liefst werk. Niet vanuit het idee "ik zie, ik zie wat jij niet ziet". Maar vanuit een ontmoeting tussen twee mensen. Een gesprek waarin intuïtie mee mag spreken. Waarin we samen onderzoeken wat zichtbaar wil worden. En waarin jij uiteindelijk eigenaar blijft van jouw eigen leven. Want voelen geeft informatie.

Wat jij vervolgens met die informatie doet, blijft altijd van jou