Stiekem naar Tessa

Ik heb jarenlang geprobeerd normaal te zijn

Over helderziendheid, de angst voor afwijzing en de moed om jezelf te laten zien.

Er was een tijd dat mensen mij stiekem bezochten. Ze kwamen naar mijn praktijk, waren nieuwsgierig naar wat ik deed en vertrokken soms met bijzondere inzichten. Maar aan anderen vertellen dat ze bij een helderziende waren geweest? Nee, liever niet. Ik vond dat eigenlijk heel normaal. Ik was immers een beetje apart.

Vriendinnen zeiden weleens: "Misschien willen ze je gewoon voor zichzelf houden." Dat vond ik een lieve gedachte, maar ergens wist ik wel beter. Mensen willen niet uitgelachen worden, niet raar gevonden worden en vooral niet afgewezen worden. En weet je wat het bijzondere is? Ik wilde dat zelf ook niet.

De afgelopen jaren voelde ik een enorme drive om naar buiten te treden. Om mensen te inspireren hun gevoel serieus te nemen en te laten zien dat intuïtie niet iets zweverigs hoeft te zijn, maar iets wat we allemaal in ons dragen. Ik wilde mensen aanmoedigen om te vertrouwen op wat ze voelen, ook wanneer hun verstand daar nog geen verklaring voor heeft.

Inmiddels begrijp ik dat daar ook een heel persoonlijke drijfveer achter zat. Ik was namelijk zelf op een steeds dieper niveau aan het leren om mijn gevoel serieus te nemen. Als je al jarenlang als helderziende werkt en ook op televisie hebt laten zien wat je kunt, is het niet zozeer dat je jezelf niet serieus neemt. Maar diep vanbinnen zat ook een verlangen om geaccepteerd te worden.

Mijn achtergrond had mij geleerd dat 'normaal' zijn gelijkstond aan acceptatie. Normale kleding, normaal taalgebruik, nuchterheid. Mijn opvoeding en levenservaringen hebben mij daarin gevormd. Ik had geleerd om wat ik zag en ervoer te vertalen naar iets wat een ander logisch, acceptabel of normaal zou vinden.

Als kind leerde ik van mijn vader dat sommige dingen beter niet hardop gezegd konden worden. Mijn vader was een lieve man, nuchter ook, en hij moest weinig hebben van alles wat met helderziendheid en onverklaarbare verschijnselen te maken had. Ik denk dat hij mij vooral wilde beschermen. Want wie anders is, loopt het risico buiten de groep te vallen. En wie buiten de groep valt, kan worden afgewezen. Dat wilde hij mij besparen.

Alleen had die bescherming ook een keerzijde. Er ontstond een stemmetje in mijn hoofd dat zich regelmatig met mijn werk bemoeide. Doe maar gewoon. Vertel dit nou niet. Straks vinden ze je gek. En dat stemmetje is er soms nog steeds. Zelfs nu, op mijn leeftijd. 😊

Het grappige is dat mijn werk mij nog iedere dag fascineert. Ik ben nieuwsgierig naar wat er gebeurt wanneer ik mij afstem op een ander mens, naar de indrukken die ik ontvang, de beelden die verschijnen en de gevoelens die ik soms letterlijk in mijn eigen lichaam ervaar.

Ik zie het niet zozeer als iets wat ik doe, maar als iets wat door mij heen werkt. Dat houdt me bescheiden en zorgt er ook voor dat ik op mijn plek blijf. Wat ik redelijk tot goed kan, is mijn eigen gedachten en persoonlijkheid even opzijzetten, mijn lichaam en geest beschikbaar stellen en waarnemen wat zich aandient.

Soms voelt het alsof ik even in de energie van iemand anders stap en daarna stap ik er weer uit. Ik noem mezelf daarom weleens gekscherend een energetische prostituee. Niet omdat ik mezelf daarmee wil kleineren, maar omdat ik mezelf als het ware beschikbaar stel voor iets wat niet van mij is.

Een liever woord is dat ik een kanaal ben. Een kanaal voor mensen, dieren, overledenen en wezens uit andere dimensies.

Bij die laatste woorden gaat overigens mijn niet-normaal-alarm alweer af. Grappig hoe dat werkt! Maar ja, eerlijk is eerlijk, voor mij bestaan 'ze' dus wel, ook al begrijp ik zelf niet altijd hoe ze werken. Wanneer ik werk met wezens van een andere natuur dan de menselijke, is dat moeilijk in nuchtere woorden te vatten.

Eigenlijk kun je het nog het beste vergelijken met een radio. Een radio kan zenders op verschillende golflengtes ontvangen en zo ervaar ik mijn eigen waarnemingen ook. Een mens, een dier, een overledene of een ander bewustzijn: ze hebben voor mijn gevoel allemaal een andere golflengte. Uiteindelijk zijn we allemaal informatie.

Ik weet het, het klinkt nogal bijzonder en misschien is het dat ook. Maar voor mij is het inmiddels een vertrouwde manier van werken. Het fascineert me juist hoeveel er nog is wat ik niet begrijp.

In mijn praktijk heb ik door de jaren heen een mooie balans gevonden. Ik kan mijn waarnemingen meestal in gewone, nuchtere mensentaal overbrengen. Ik hoef er geen ingewikkelde spirituele woorden aan te geven en dat werkt prettig. Voor mijn cliënten, maar ook voor mezelf.

Toch vraag ik me steeds vaker af of ik daarmee soms niet ook een deel van mezelf verborgen houd. Want er gebeuren in mijn werk dingen die ik nauwelijks deel. Niet omdat ik me ervoor schaam. Nou ja, misschien toch een beetje. Maar vooral omdat ik weet hoe snel mensen ergens een oordeel over kunnen hebben.

En ik heb in mijn leven inmiddels vaak genoeg ervaren hoe pijnlijk afwijzing kan zijn. Dus werd ik heel handig in het laten zien van de versie van mezelf die anderen waarschijnlijk het gemakkelijkst konden begrijpen. De keurige versie, de nuchtere versie, de versie die niet te veel vragen oproept.

Maar dat normale gedeelte van mezelf is óók wie ik ben. Ik stond laatst nog heerlijk met twee benen in de vijver vissen te vangen. Met verkleumde, modderige vingers, een hoodie tegen de kou en grote laarzen aan mijn voeten. Dan ben ik helemaal in mijn element! Ook dat ben ik.

Nu het einde van 2026 nadert, merk ik dat er iets in mij verandert. De afgelopen jaren wilde ik naar buiten. Mensen bereiken, inspireren, evenementen organiseren en laten ervaren hoe bijzonder hun eigen intuïtie kan zijn.

Nu voel ik juist de behoefte om naar binnen te keren. Om weer af te stemmen op mezelf en mijn intuïtieve kant, en van daaruit te ontdekken wat mijn volgende stap mag zijn.

Ik stem af op het meisje dat ik vroeger was, dat de pijnlijke schouders van haar moeder masseerde en verbaasd was wanneer de pijn verdween. Op de jonge vrouw die leerde dat anders zijn niet altijd veilig voelde. En op de vrouw die ik vandaag ben, die nog steeds verwonderd is over haar werk en soms nog steeds even moet nadenken voordat ze vertelt wat ze werkelijk heeft ervaren.

Ik merk dat ik steeds minder behoefte heb om mezelf uit te leggen. Niet iedereen hoeft te begrijpen wat ik doe, niet iedereen hoeft erin te geloven en niet iedereen hoeft mij bijzonder te vinden.

Herken je iets in mijn verhaal? Ik weet inmiddels dat anders zijn prima is en helemaal geen afwijzing hoeft te betekenen. Sterker nog, ik krijg er steeds meer lol in om gewoon lekker mezelf te zijn!

Misschien herken je dit niet vanuit helderziendheid, maar misschien herken je het wel vanuit iets anders. Een gevoel dat je niet durfde uit te spreken, een keuze die je niet maakte omdat anderen er iets van zouden vinden of een kant van jezelf die je liever verborgen hield.

Liefs,

Tessa

P.S. Ik ben benieuwd: is er een kant van jezelf die je vroeger liever verborgen hield, maar die je tegenwoordig steeds meer durft te laten zien?