Voelen is misschien wel de meest vergeten menselijke kwaliteit

Soms vragen mensen mij waarom ik zoveel bezig ben met voelen. Waarom ik blogs schrijf, video's maak, een event organiseer, een methode ontwikkel en nu zelfs een wetenschappelijk onderzoek wil starten. Het antwoord is eigenlijk heel eenvoudig. Ik geloof dat voelen één van de meest onderschatte menselijke kwaliteiten is die we bezitten.

Dat klinkt misschien bijzonder uit de mond van iemand die werkt als medium, toch gaat mijn missie over mensen helpen om weer te leren vertrouwen op hun eigen gevoel.

Mijn hele leven ben ik al iemand die voelt. Wanneer ik een ruimte binnenkom, voel ik hoe de sfeer is. Ik voel soms lichamelijke klachten van anderen in mijn eigen lichaam en tijdens mijn werk stem ik me af op mensen, op hun omgeving en soms ook op mensen die overleden zijn. Voor mij is dat nooit iets geweest wat ik wilde bewijzen. Het is eenvoudigweg hoe ik de wereld ervaar.

Juist daardoor ben ik me steeds meer gaan afvragen waarom voelen zo'n kleine plaats heeft gekregen in onze maatschappij. Op school leren we analyseren, rekenen, redeneren en onderzoeken. Dat is ontzettend belangrijk. Maar bijna niemand leert hoe je kunt luisteren naar wat je lichaam je vertelt. Terwijl we dat eigenlijk allemaal voortdurend doen.

Wanneer je een huis binnenloopt, voel je vaak direct of je er prettig vindt. Wanneer je iemand ontmoet, voel je soms meteen vertrouwen of juist terughoudendheid. Wanneer je een baan hebt die eigenlijk niet bij je past, merk je dat vaak eerder aan je energie dan aan je agenda. Ons lichaam geeft voortdurend informatie. Alleen hebben we geleerd die informatie minder serieus te nemen dan alles wat we kunnen beredeneren.

Misschien is dat wel de reden waarom zoveel mensen zijn gaan twijfelen aan zichzelf. Niet omdat hun gevoel verdwenen is, maar omdat ze hebben geleerd dat het minder belangrijk is dan de mening van iemand anders.

Ik zie dat regelmatig terug in mijn praktijk. Mensen voelen dat een relatie hen leeg trekt, maar blijven omdat alles op papier zo logisch lijkt. Anderen voelen dat een baan niet meer bij hen past, maar zetten zichzelf ertoe aan om nog even door te gaan voor het geld of veiligheid. We zijn ontzettend goed geworden in het negeren van onze eigen signalen.

Juist daarom ontwikkelde ik Place It. Niet omdat ik mensen wil vertellen welke keuze ze moeten maken, maar omdat ik geloof dat het antwoord vaak al aanwezig is. Place It helpt mensen om hun aandacht weer naar binnen te brengen. Niet naar wat anderen vinden, maar naar wat hun eigen lichaam vertelt. Inmiddels heb ik veel mensen met de methode zien werken. Wat mij daarin steeds opnieuw raakt, is dat mensen achteraf vaak zeggen: "Eigenlijk wist ik het al."

Dat is precies waar het mij om gaat. Ik wil niet dat mensen afhankelijk worden van mij. Integendeel. Uiteindelijk ben jij zelf het beste medium in jouw eigen leven. Mijn grootste wens is dat mensen steeds minder mijn bevestiging nodig hebben en steeds meer hun eigen gevoel durven vertrouwen.

Misschien is dat ook de reden waarom ik nooit echt commercieel ben geweest. Natuurlijk leef ik van mijn praktijk, maar mijn blogs, lezingen, video's en inzichten heb ik altijd gedeeld omdat ik voelde dat ze gedeeld moesten worden. Niet omdat daar een verdienmodel achter zat. Toen iemand mij laatst vroeg wat eigenlijk het verdienmodel van Place It was, moest ik eigenlijk lachen. Ik had daar -voor die vraag- oprecht nog niet over nagedacht. Niet omdat het onbelangrijk is, maar omdat mijn aandacht altijd ergens anders lag. Ik wilde mensen inspireren. Ik wilde bewustzijn vergroten. Ik wilde laten zien dat voelen een plek verdient naast denken. Het leek me erg leuk wanneer iedereen Place It zou gaan toepassen. dat zag ik voor me. Niet wat het mij zou opleveren!

Mijn verlangen is niet nieuw. Jaren geleden schreef ik al blogs over bewustwording, gaf ik lezingen en schreef ik een boek over de kracht van voelen. Ik heb readings mogen geven voor grote zalen, maar net zo lief zat ik met een kleine groep mensen waarin iedereen persoonlijke aandacht kreeg. Voor mij ging het nooit om de grootte van het podium. Het ging altijd om de vraag of iemand naar huis ging met een nieuw inzicht.

De laatste tijd merk ik dat ik mijn boodschap graag breder wil delen. Omdat ik geloof dat de tijd rijp is om gevoel serieuzer te nemen. In dat proces heeft Dyantha Brooks mij enorm geïnspireerd. Met haar toestemming deel ik dit verhaal. Dyantha en ik hebben gesprekken gevoerd en zij stelde zelf voor om samen video's op te nemen waarin zij vertelt wat onze gesprekken voor haar hebben betekend. Dat ontroerde mij omdat zij vindt dat de inzichten meer mensen mogen bereiken. Het voelde liefdevol en motiverend. Daarnaast denkt zij met mij mee over mijn social media en helpt zij mij om mijn inzichten zichtbaar te maken. Daar ben ik haar ontzettend dankbaar voor.

Want uiteindelijk is dat mijn grootste wens. Niet dat mensen mijn waarheid overnemen, maar dat zij de moed vinden om hun eigen waarheid te voelen. Wanneer we leren luisteren naar wat er van binnen leeft, worden we minder afhankelijk van de mening van anderen. Dan ontstaat er ruimte om keuzes te maken die echt bij ons passen.

Misschien is dat wel de grootste kracht van voelen. Niet dat het je vertelt wat je moet doen, maar dat het je steeds een stukje dichter bij jezelf brengt.