Kijkjes in de toekomst

Vandaag zag ik Wilma in mijn praktijk. Te midden van onze EMDR-sessie, waarin zij pijnlijke gebeurtenissen verwerkte rondom een vreselijke verkrachting die zij had moeten meemaken, opende zich ineens een toekomstbeeld.

Terwijl Wilma huilde en haar ogen heen en weer bewogen, keek ik naar haar en stelde ik de vragen die haar hielpen door het proces heen te bewegen. Ik bleef met haar in verbinding en merkte dat die verbinding steeds groter werd.

Soms gebeurt er tijdens zo'n sessie iets bijzonders. Alsof er een deur opengaat naar iets wat nog niet zichtbaar is, maar wel al bestaat. Vaak ontstaan ze spontaan. Vaak juist wanneer ik volledig aanwezig ben bij iemand. Wanneer ik niet zoek, niet probeer te zien en niet bezig ben met de toekomst. Dan verschijnt er soms ineens een beeld, een gevoel of een indruk die zich als vanzelf aandient.

Terwijl Wilma huilde zag ik achter haar een beeld ontstaan. Ik zag haar als moeder. Ze had een dochter gekregen. Ik zag hoe liefdevol ze naar haar keek. Hoe beschermend ze was. Hoe ze haar dochter vasthield en koesterde. Ik voelde haar kracht. De vanzelfsprekende kracht van een moeder die haar kind wil beschermen tegen pijn en verdriet.

Ik moest bijna glimlachen.

Ik voelde hoop.

Sinds ik moeder ben ken ik die diepe impuls om je kinderen te willen beschermen tegen alles wat hen pijn kan doen. Je ontdekt een kracht in jezelf die je daarvoor misschien niet kende. Een leeuwin die opstaat wanneer het nodig is. Diezelfde kracht zag ik bij Wilma.

Op dat moment keek ik niet meer naar de vrouw die tegenover mij zat met haar verdriet, haar angst en haar herinneringen. Ik zag de vrouw die zij aan het worden was. Een vrouw met kracht. Een vrouw met liefde. Een vrouw die haar leven niet zou laten bepalen door wat haar was overkomen.

Ik wist dat het goed zou komen.

Herinneringen blijven, de lading zou verdwijnen. Sommige gebeurtenissen blijven onderdeel van je verhaal. Wel omdat ik voelde dat zij haar vertrouwen zou terugvinden. Dat haar boosheid zou verzachten. Dat er weer ruimte zou ontstaan voor verbinding, voor liefde en voor het leven zelf.

De EMDR-sessie verliep prachtig. Laag voor laag liet ze los wat ze jarenlang had meegedragen. Misschien herken je dat wel. Dat er periodes zijn waarin je denkt dat je altijd zult blijven voelen wat je nu voelt. Dat verdriet, angst of wantrouwen nooit meer weggaan. Toch zie ik keer op keer dat mensen sterker zijn dan ze zelf denken. Achter de pijn zit vaak al een nieuwe versie van iemand te wachten. Een versie die nog niet helemaal zichtbaar is, maar wel onderweg.

Soms krijg ik tijdens mijn werk van die kleine kijkjes in de toekomst. Geen voorspellingen die vaststaan, maar beelden die laten zien welke richting iemand op beweegt wanneer hij of zij blijft helen.

Dat zijn de momenten waarop ik weer voel waarom ik dit werk doe.

Dan zie ik niet alleen de pijn waarmee iemand binnenkomt.

Dan zie ik ook het leven dat nog voor hem of haar ligt.