De kracht van voelen

Mijn hele leven ben ik al een voeler. Ik voel wanneer ik een ruimte binnenkom hoe de sfeer is. Ik voel soms lichamelijke klachten van anderen in mijn eigen lichaam. Ik maak via mijn voelen contact met levenden en overledenen. Voor mij is dat nooit iets bijzonders geweest. Het was er gewoon. Pas later ontdekte ik dat veel mensen hun gevoel nauwelijks meer vertrouwen of zelfs geleerd hebben het volledig te negeren.

Misschien is dat ook niet zo vreemd. We groeien op in een wereld waarin denken centraal staat. Op school leren we rekenen, analyseren, redeneren en bewijzen. Dat is belangrijk en waardevol. Maar ons gevoel krijgt nauwelijks een plek. Terwijl juist dat gevoel ons iedere dag richting geeft. Je voelt of iemand betrouwbaar is. Je voelt of een huis prettig aanvoelt. Je voelt of een keuze klopt, nog voordat je hoofd alle argumenten heeft bedacht. Toch zeggen we vaak tegen elkaar: "Stel je niet aan", "Je bent te gevoelig" of "Zet je er maar overheen." Ik vraag me steeds vaker af of we daarmee niet één van onze belangrijkste menselijke kwaliteiten onderschatten.

Een ervaring in Spanje maakte dat voor mij opnieuw heel duidelijk. Ik was bij de Mar Menor, een prachtige binnenzee, omdat mijn zus overwoog om naar die omgeving te emigreren. Terwijl ik daar stond, voelde ik een zwaarte in mijn buik. Ik werd er verdrietig van en voelde iets levenloos. Dat vond ik vreemd, want alles om mij heen zag er prachtig uit. Op informatieborden werd gesproken over zeepaardjes en een bijzonder natuurgebied. Ik vroeg me af of mijn gevoel misschien gekleurd werd doordat ik mijn zus liever in Nederland wilde houden. Daarom probeerde ik mijn eigen emoties los te laten en alleen de plek te voelen. het bleef "fout" voelen. Ik kon mijzelf er niet toe zetten in de zee te springen. Alles leek verkeerd.

Later bleek dat de waterkwaliteit ernstig was aangetast. Door pesticiden was een groot deel van het leven verdwenen. Daarnaast was er jarenlang intensief gebouwd tussen de binnenzee en de Middellandse Zee, waardoor het natuurlijke evenwicht verder onder druk was komen te staan. Dat was een verdrietige ontdekking, maar tegelijkertijd bevestigde het opnieuw iets wat ik al langer ervaar: soms vertelt gevoel iets wat je verstand nog niet weet.

Door de jaren heen heb ik veel van dit soort ervaringen gehad. Ik heb mensen geholpen die twijfelden over een huis door de energie van een plek te voelen. Tijdens channelingen voelde ik meteorietenregens op locaties waar later daadwerkelijk meldingen van verschenen. Ook de Daily Flow is uiteindelijk ontstaan vanuit jarenlang observeren, voelen en onderzoeken hoe zonneactiviteit, de maan, de aarde en de mens elkaar lijken te beïnvloeden.

Wat mij boeit, is niet of mensen precies voelen wat ik voel, maar of we samen kunnen onderzoeken welke rol gevoel speelt in ons leven.

Daarom ontwikkelde ik Place It. Niet omdat ik mensen wil vertellen welke keuze ze moeten maken, maar omdat ik merkte dat veel mensen het antwoord eigenlijk al in zich dragen. Alleen is het hoofd vaak harder gaan praten dan het lichaam. Place It helpt mensen om weer even stil te worden en te luisteren naar wat hun lichaam al weet. Inmiddels heb ik deze methode bij veel mensen mogen toepassen. Bijna allemaal zeggen ze achteraf hetzelfde. Niet dat ík hun keuze heb gemaakt, maar dat ze hun eigen keuze eindelijk durfden te vertrouwen. Het leuke is dat ik de methode heb toegepast bij mensen die rationeel zijn. Die juist normaal hun analytische vermogens gebruikten in het maken van hun keuzes.

Een mooi voorbeeld over voelen hoorde ik van een mentor op een middelbare school. Toen ik hem vertelde over Place It zei hij direct: "Ik zeg mijn leerlingen altijd dat ze naar een school moeten gaan om te voelen hoe het daar is." Ik glimlachte, omdat hij precies verwoordde wat ik al jaren probeer uit te leggen. We gebruiken ons gevoel eigenlijk voortdurend. Alleen noemen we het vaak geen gevoel meer. We noemen het sfeer, intuïtie, onderbuikgevoel of klik. Vervolgens vertrouwen we het toch weer minder dan een lijstje met voor- en nadelen.

Ook buiten mijn werk zie ik hoe waardevol gevoel kan zijn. Onlangs sprak ik een moeder waarvan haar zoontje dag en nacht huilde. Ze zei tegen mij: "Ik heb het gevoel dat hij niet tegen zijn voeding kan, maar de dokter vindt daar geen aanleiding voor." Ik bevestigde haar gevoel. Hierop kochten zij lactosevrije voeding. Binnen korte tijd werd hun zoontje rustig. Natuurlijk zegt één voorbeeld niets over alle situaties. Maar het laat wel zien dat gevoel soms een waardevolle aanwijzing kan zijn. Niet in plaats van deskundigheid, maar naast deskundigheid.

Juist daarom zou ik zo graag willen dat gevoel meer onderzocht wordt. Om serieus te onderzoeken welke informatie mensen uit hun lichaam halen en hoe die informatie kan bijdragen aan gezondheid, welzijn en het maken van keuzes. Voor mij staan wetenschap en gevoel niet tegenover elkaar. Integendeel. Ik denk dat ze elkaar juist kunnen aanvullen.

Om die reden start na de zomer, als we voldoende deelnemers vinden, een wetenschappelijk onderzoek naar Place It onder jongeren. Daarnaast ben ik in gesprek met een universiteit over een vervolgonderzoek onder volwassenen. Ik hoop van harte dat zoveel mogelijk mensen mee willen doen. Niet omdat ik mijn methode wil bewijzen, maar omdat ik geloof dat dit onderzoek kan bijdragen aan een groter gesprek. Een gesprek over de waarde van voelen. Misschien ontdekken we samen iets dat veel groter is dan Place It alleen.

Op 1 november organiseer ik daarom ook een inspiratie dag over De Kracht van Voelen. Een dag waarop we samen onderzoeken hoe je voelen kunt inzetten in je leven! Gevoel is een veel belangrijkere informatiebron dan we ons jarenlang hebben gerealiseerd.

Daarnaast start ik de Place It Challenge. De komende tijd ga ik al mijn belangrijke keuzes, zowel privé als zakelijk, onderzoeken met behulp van Place It. Het bijzondere is dat de methode blind werkt. Tijdens het voelen weet ik niet op welke keuze ik sta. Mijn hoofd kan de uitkomst dus niet sturen. En juist daarom heb ik besloten dat ik de uitkomst ook daadwerkelijk ga volgen. Dat maakt het spannend, want ik weet net als jij niet wat eruit zal komen.

Ik nodig je uit om deze reis met mij te volgen. Misschien via mijn blogs, misschien via mijn social media of misschien door zelf eens een Place It te ervaren. Ik hoop vooral dat mensen hun eigen gevoel weer leren vertrouwen.

Want voelen is niet iets wat we moeten leren. Het is iets wat we ons weer mogen herinneren.