De driehoek

Hij zat hier omdat hij geen uitweg zag. Al maanden bevond hij zich opnieuw in dezelfde beweging: aangetrokken worden tot een andere vrouw terwijl hij in zijn relatie bleef, niet uit liefde, maar uit veiligheid. Marieke was zijn affaire.

Zij raakte iets in hem wat al lang niet meer aangeraakt werd: verlangen, scherpte, het gevoel weer man te zijn. Zijn partner bood iets anders. Rust. Zorg. Een leven dat klopte aan de buitenkant en waarin hij wist wat er van hem verwacht werd.

Wat hij zelf nog als twijfel benoemde, liet zich in het gesprek al snel zien als een patroon. Naar Marieke was hij onduidelijk. Soms dichtbij, soms afwezig. Hij liet ruimte, maar durfde haar niet werkelijk binnen te laten. Zij voelde dat feilloos aan. Ze wilde hem wel, maar niet ten koste van zichzelf. Geen zorgrol, geen wachten, geen man die nog ergens anders stond. Ze had zichzelf beloofd dat ze dat niet meer zou doen. Als hij vrij was, was zij dat ook. Zo niet, dan koos ze voor zichzelf.

Bij zijn partner lag het anders. Daar was geen grote aantrekkingskracht, geen vuur dat hem vooruit trok, maar wel een diepe verwevenheid. Een gedeeld leven, een huis, vaste ritmes, iemand die hem droeg op momenten dat hij het zelf niet kon. Hij bleef, niet omdat hij haar vurig verlangde, maar omdat hij bang was om alles wat ze samen hadden opgebouwd kwijt te raken. Wat hij liefde noemde, bleek bij nader voelen vooral verbondenheid en loyaliteit te zijn, vermengd met angst om te verliezen.

Langzaam werd zichtbaar dat hij niet werkelijk tussen twee vrouwen stond, maar tussen twee krachten. Veiligheid aan de ene kant, verlangen aan de andere. En hijzelf ertussenin, steeds opnieuw hopend dat de spanning vanzelf zou verdwijnen als hij maar lang genoeg wachtte. Alsof het leven hem vroeg om een keuze die hij niet durfde te maken.

Het keerpunt kwam niet doordat hij een besluit nam, maar doordat het patroon benoemd werd. Dit was geen toeval. Geen eenmalige verwarring. Dit was een driehoek die hij al zijn hele leven kende. In relaties, in werk, in keuzes. Steeds opnieuw belandde hij in situaties waarin hij niet echt kon kiezen, omdat elke keuze voelde als verraad aan de ander.

In een opstelling werd dat zichtbaar, zonder woorden, zonder analyse. Toen hij zijn plek innam en de posities werden neergezet, zag hij het ineens voor zich.

De driehoek waarin hij nu stond, leek sprekend op een veel oudere driehoek. Als kind had hij tussen zijn ouders gestaan, emotioneel naar binnen getrokken in een dynamiek die niet van hem was. Hij had geleerd om te verbinden, te sussen, te blijven. Niet te kiezen, maar te balanceren. Zijn plek was ertussenin geworden.

Wat hij nu met zijn partner en Marieke beleefde, was geen herhaling uit onvermogen, ook niet omdat hij een "sukkel" was zoals hij zichzelf noemde, maar een poging van het systeem om iets zichtbaar te maken wat destijds niet gezien kon worden. De driehoek wilde niet opgelost worden door een snelle keuze, maar erkend worden als een oud patroon. Niet hij was verkeerd, maar hij stond op een plek die niet van hem was.

Toen hij dat zag, veranderde er iets. Niet meteen in zijn leven, maar in zijn lichaam. De verwarring zakte. De mist trok op. Voor het eerst voelde hij dat hij daadwerkelijk een keuze zou kúnnen maken, niet vanuit angst of loyaliteit, maar vanuit zichzelf. Niet om iemand te redden, niet om iets vast te houden, maar om zijn eigen plek in te nemen.

De affaire en zijn partner bleken geen eindpunt, maar een ingang. Ze hadden blootgelegd wat gezien wilde worden. Pas toen dat zichtbaar was, kon de driehoek loslaten. Niet omdat hij wist wat hij moest doen, maar omdat hij eindelijk begreep waarom hij steeds hier -in een driehoek- uitkwam.

En soms is dat precies waar beweging begint.