Waarom boosheid je beste vriend kan zijn

Ze kwam binnen met een vraag. Hoe kon ze voelen wat goed voor haar was. Fieke leek wat ik noem: een "hoofd op pootjes". Althans, zo presenteerde ze zichzelf. Fieke vertelde me dat ze moeite had met voelen. Maar terwijl ik me op haar afstemde, voelde ik precies het tegenovergestelde: Fieke was geen 'niet-voeler', ze was juist een extreem goede voeler.

Alleen had ze dat vroeger, als kind, hardhandig afgeleerd. Als kind deed het simpelweg te veel pijn om alles zo intens te voelen. Dus deed ze wat veel slimme kinderen doen: ze parkeerde haar gevoel, sloot de deur en wandelde rationeel verder door het leven. Veilig in haar hoofd, ver weg van de pijn.

Maar er was een keerzijde. Omdat ze de pijn buiten de deur hield, hoorde ze haar innerlijke kompas ook niet meer. Met als resultaat? Mensen liepen voortdurend over haar grenzen heen.

Fieke praatte zachtjes, haar hele verschijning was teder. Toen ik haar vroeg of ze wel eens boos werd, keek ze me bijna verbaasd aan. "Niet echt," zei ze. "Ik vind mensen wel eens irritant, maar ik probeer ze altijd te begrijpen..."

Ik besloot haar een beetje te choqueren. Ik vertelde haar dat ík heel boos kan worden. Gecontroleerd, in het moment, maar loeihard als het nodig is. Want waarom zouden we de emotie boosheid hebben gekregen als het niet de bedoeling was om deze te gebruiken? Boosheid is niets anders dan een energie die je helpt met afbakenen. Het is de bodyguard van je ziel.

Ik gaf haar een voorbeeld: "Stel je voor, een dief wil je tasje afpakken. Luistert die dief als je zachtjes fluistert: 'Nee, niet doen...'? Of luistert hij naar mij?" En op dat moment verhief ik mijn stem, vol kracht: "NEE! HÈ! BLIJF AF! ROT OP, DIEF!"

Fieke schoot in de lach door mijn onverwachte 'stand-up comedy', maar het kwartje viel direct. Ze begreep dat haar zachtheid haar bescherming in de weg stond.

We deden een paar krachtige Place It!-oefeningen waarbij ik Fieke uitnodigde om te gaan staan en haar eigen ruimte letterlijk te claimen. Ik liet haar voelen waar haar grens lag en hoe het voelt in je lijf als je die grens bewaakt met die gezonde 'bodyguard-energie'.

Toen Fieke mijn praktijk verliet, was ze niet meer hetzelfde, geen "hoofd op pootjes" meer. Ze liep rechterop, er speelde een glimlach om haar lippen en haar blik zei: "Kom maar op." Dat is voor mij de definitie van transformatie: iets in jezelf ontmoeten waarvan je niet eens wist dat je het in huis had.

Jouw grenzen voelen: 3 tips van Fieke en mij

Wil jij ook vaker op je strepen staan zonder je zachtheid te verliezen?

1. Herken de 'verstijving': Grenzen overgaan voelt vaak eerst als een kleine verstrakking in je lijf. Een stop in je ademhaling of een knoop in je maag. Dat is je systeem dat zegt: "Ho, dit klopt niet." Leer naar dat eerste signaal te luisteren voordat het een schreeuw moet worden.

2. Boosheid is brandstof: Zie boosheid niet als iets 'lelijks', maar als pure energie. Je hoeft niet te gaan tieren, maar je kunt die kracht wel gebruiken om je rug recht te houden en duidelijk "tot hier en niet verder" te communiceren.

3. Begrijpen is niet hetzelfde als accepteren: Je kunt de ander heel goed begrijpen (waarom diegene doet wat hij doet), maar dat betekent niet dat je het gedrag hoeft te accepteren binnen jouw cirkel. Jouw ruimte is van jou.

   
   

Ben je ook benieuwd hoe jij jouw grenzen weer kunt gaan voelen en bewaken? Sluit dan gerust aan bij de Transformatie Workshop op 5 september. Daarin leer je dit, ontmoet je jouw eigen innerlijke bodyguard en ontdek je nog zoveel meer over de kracht van jouw positie.

Kom je ook? Ik ontmoet je graag!