Overledenen zoeken contact

Het is stil in de praktijk als de avond valt. Soms, op van die momenten dat de hectiek van de dag naar de achtergrond verdwijnt, dwalen mijn gedachten af naar de onzichtbare lijnen van het leven. Afgelopen week veranderde er iets in mij. Ik was in gesprek met een bijzonder stel, en tijdens onze uitwisseling voelde ik het weer zo helder: de diepe, bijna tastbare fascinatie die we als mensen hebben voor die andere wereld. De wereld van de overledenen. We willen zo graag weten of ze er nog zijn, of ze met ons meekijken, of de liefde de grens van de dood overstijgt.

Toen ik me op hen concentreerde, opende het kanaal zich dat ik zo lang bewust op een kier had gezet. Beelden flitsten voorbij, indrukken stroomden binnen en boodschappen lieten zich horen. Het blijft het mooiste en meest wonderlijke aspect van mijn werk: het doorkrijgen van informatie die ik simpelweg niet kan weten.

Nu moet ik eerlijk zeggen: het letterlijk doorkrijgen van namen is nooit mijn grootste talent geweest. Het hiernamaals spreekt vaak in de taal van het gevoel, niet in paspoortgegevens.

Maar diezelfde week zag ik bij mijn schoondochter ineens haar opa staan, met zijn vrouw aan zijn zijde. Er trilde een naam door in mijn bewustzijn. "Fientje... of Mientje," hoorde ik mezelf zeggen. Mijn schoondochter keek me vragend aan; zij wist het zelf eigenlijk ook niet. Maar wat vond ik het fijn toen ze haar moeder later op de dag belde en het verlossende antwoord kreeg: haar oma werd door haar geliefden inderdaad altijd 'Mientje' genoemd.

Stom dat ik die link niet eerder legde, dacht ik met een glimlach. Het zijn die kleine, flinterdunne bewijzen die de brug tussen hier en daar slaan.

En toch is dit specifieke werk—het pure mediumschap—iets wat ik de afgelopen jaren bewust heb losgelaten. Uit bescherming voor mijn dochter en mijn gezin. Het maken van contact met de overkant bleef namelijk nooit onopgemerkt in ons huis. Steeds wanneer ik een reading deed, merkten we dat meteen aan een van de kinderen. Het had effect op haar, met als gevolg onrustige, slapeloze nachten. Als moeder trek je dan een grens. Het gezin gaat voor alles.

Maar er was nog een tweede reden waarom ik dit werk on hold zette: de enorme druk. De verwachtingen van mensen die snakken naar een teken van hun overleden dierbare kunnen torenhoog zijn. Het maakte me onzeker. Ik wilde zo ontzettend graag die diepe verlangens stillen, dat het werk steeds zwaarder begon te wegen. Want mediumschap is geen wiskunde. Het is niet zoals rekenen, waar één en één altijd twee is. Bij iedere reading is het alsof je opnieuw examen doet. De onzekerheid is de vaste metgezel van bijna elk medium: Wat zie ik nou precies? Klopt het wel? Wat betekent dit beeld? Soms krijg je pure gevoelsindrukken door die zich simpelweg niet laten vertalen in aards bewijs.

Omdat ik zo zorgvuldig mogelijk wilde zijn, vroeg ik geen informatie vooraf—alleen een foto van de overledene. En gaandeweg ontdekte ik mijn eigen gebruiksaanwijzing: ik presteer het beste als er een groot emotioneel belang bij zit. Een plotseling sterven, een tragisch ongeval, of een sterfgeval waarbij grote vragen rondom de doodsoorzaak spelen. Wanneer er sprake is van een noodzaak, van gestagneerde rouw die vast zit, dán komt er een golvend gevoel over me heen. Dan wordt de uitwisseling helder. Omdat uitwisseling voor mij ten diepste gaat over die pure, emotionele connectie.

Ik stel eigenlijk geen vragen voor mezelf, hoewel ik in mijn leven al veel dierbaren heb verloren. Ik sta er simpelweg niet bij stil. Totdat vorige week ineens mijn overleden vriend Peter van der Hurk bij me kwam.

Eerst rook ik het. Die overduidelijke, vertrouwde geur van zijn shag. En ineens hoorde ik hem, luid en duidelijk, met dringende informatie. Ik was verrast, intens blij en verdrietig tegelijk. Toen de connectie verbrak, bleef ik achter met een diepe, golvende dankbaarheid. Dankbaarheid voor wie hij was, en voor het feit dat ik dit kan.

Het voelde alsof alle puzzelstukjes van de afgelopen week samenvielen. Het bijzondere gesprek met het stel, de verschijning van Mientje bij mijn schoondochter, en tot slot Peter, die zo krachtig de kamer binnenstapte. Alsof er van de andere kant zachtjes tegen me werd gefluisterd: Zou je niet toch...?

Het universum duwt me zachtjes terug op mijn plek. En dus overweeg ik nu, met een bonzend hart, om mijn mediumschap weer op te pakken. Op mijn voorwaarden, met de juiste bescherming voor mijn gezin, maar met de deuren weer open voor de stroom van de onderstroom.

Spannend. Maar heel bijzonder.