De Onzichtbare Scherven:

Ze zat tegenover me, haar vingers onrustig friemelend aan de zoom van haar jasje. Op het eerste gezicht was er niets aan de hand—een succesvolle vrouw, moeder, iemand die de touwtjes strak in handen leek te hebben. Maar in haar ogen zag ik de vermoeidheid van iemand die al heel lang een zware last draagt zonder deze ooit neer te leggen.

"Ik begrijp het niet, Tessa," zei ze zacht. "Ik heb alles op orde, maar bij elke stap die ik zet, voelt het alsof ik door stroop loop. Alsof ik constant op mijn hoede moet zijn voor iets wat ik niet kan zien."

Terwijl we praten, wordt het beeld helder. Het is het klassieke verhaal van de 'geparkeerde scherven'. Wanneer we in ons leven iets meemaken dat te groot, te pijnlijk of te overweldigend is om op dat moment te verwerken, is ons brein geniaal in zijn overlevingsdrang. Het pakt de figuurlijke veger en blik, veegt de scherven van die kapotte ervaring bij elkaar en zet ze in een donker hoekje van de kamer. "Hier kijken we nu even niet naar," besluit het systeem. "We moeten door."

Maar scherven verdwijnen niet omdat je ze in de kast zet. Sterker nog, elke keer als er later iets gebeurt wat ook maar een klein beetje pijn doet, denkt ons brein: 'Gooi die scherven daar maar bij, daar ligt toch al glas.'

In de praktijk noemen we dit clustering. Je draagt niet één verdriet mee, maar een hele stapel die onbewust met elkaar verbonden is. En die stapel bepaalt hoe jij vandaag naar je werk kijkt, hoe je reageert op je partner en hoeveel ruimte je voelt om echt te genieten.

Pas toen we in de sessie letterlijk op de plek van die 'geparkeerde scherven' gingen staan, gebeurde er iets. Haar schouders zakten. De frons verdween. Door de scherven niet langer te negeren, maar ze te erkennen als onderdeel van haar geschiedenis, hoefde ze de kastdeur niet meer met man en macht dicht te houden.

Héling is vaak niets anders dan de moed hebben om de bezem weer op te pakken en de scherven alsnog stuk voor stuk te bekijken. Pas dan ontstaat er weer ruimte om echt vrij te bewegen.

De 'Verstopping' van het Systeem

"Soms stapelen de scherven zich zo hoog op dat er dus een soort energetische verstopping ontstaat. Je kunt het vergelijken met een afvoer die langzaam dichtslibt; het stroomt niet meer. Veel mensen die bij mij komen, ervaren een diepe somberheid of een gevoel van 'vlakheid'. Ze denken dat ze depressief zijn, maar vaak is het iets anders: ze gebruiken onbewust al hun kracht om die enorme berg gevoels-scherven te onderdrukken.

Stel je voor dat je de hele dag met je rug tegen een deur aanleunt om te voorkomen dat alles wat erachter ligt naar buiten valt. Dat is topsport. Geen wonder dat je je dan somber en uitgeput voelt; er blijft simpelweg geen energie over voor plezier of creativiteit.

Als een dergelijke stapel te groot wordt om te verteren, gaat het lichaam protesteren. Wat je mentaal probeert weg te drukken, komt er fysiek vaak weer uit. Die onverklaarbare rugpijn, die eeuwige knoop in je maag of die constante spanning in je nek? Dat is vaak je systeem dat zegt: 'Ik kan deze lading niet meer alleen dragen.' De stapel is te groot geworden om nog langer te parkeren.

Dit is waar methodieken zoals EMDR (Eye Movement Desensitization and Reprocessing) zo krachtig zijn. Zie het als een manier om die grote berg scherven gericht aan te pakken. We gaan niet eindeloos praten over de berg, maar we gaan de emotionele lading ervan afhalen.

Door aan de slag te gaan met de meest 'geladen' scherf, zie je vaak dat de hele stapel begint te slinken. Soms ruimen we de stapel in zijn geheel op, en soms verkleinen we hem zover dat je lichaam het weer zelf kan dragen en verwerken.

Zodra die 'verstopping' is opgeheven en je niet meer die constante druk hoeft uit te oefenen om de boel te onderdrukken, komt er ineens weer levensenergie vrij. Het lichaam kan weer verder, de ademhaling wordt dieper, en de somberheid maakt plaats voor ruimte."

3 tips voor jouw eigen 'scherven'

Herken je dat gevoel van onverklaarbare zwaarte of een 'knooppunt' waar je steeds tegenaan loopt? Hier zijn drie manieren om daar naar te kijken:

1. Stop met het labelen van 'oud zeer': We zeggen vaak tegen onszelf: "Dat is zo lang geleden, daar moet ik nu wel overheen zijn." Je brein kent geen tijd. Een hoopje scherven van tien jaar geleden is voor je zenuwstelsel nog net zo scherp als het glas van gisteren. Geef jezelf toestemming om het alsnog te voelen.

2. Zoek de 'Grootste Scherf' op: Soms voelt alles zwaar. Probeer niet alles tegelijk op te lossen. Vraag jezelf: Welke situatie in mijn leven heeft op dit moment de meeste emotionele lading? Als je die ene scherf aanpakt en een plek geeft, zie je vaak dat de rest van de stapel ook direct minder dreigend wordt.

3. Luister naar de 'Lekkage' van je lichaam: Je hoofd kan zeggen dat het goed gaat, maar wat zegt je lijf? Let op die kleine signalen: een brok in je keel, onrustige handen, of het gevoel dat je je adem inhoudt. Je lichaam 'lekt' de waarheid over de scherven die nog opgeruimd willen worden.

   
   

Mijn gedachte voor jou: Soms is 'stilstaan' bij wat er nog ligt de enige manier om weer echt vaart te kunnen maken. Je hoeft het niet alleen te doen, en je hoeft niet alles in één keer op te ruimen. Begin met het openen van de kastdeur.