Op de sterfdag van de moeder van een lieve vriendin dacht ik aan haar, aan hun band, en ook aan mijn eigen moeder. Het raakte me hoe liefde nooit verdwijnt, maar van vorm verandert. Hoe een moeder, zelfs wanneer zij fysiek niet meer bij ons is, blijft voortleven in iedere ademhaling, iedere keuze, iedere zachte gedachte. Vanuit die verbondenheid — met haar verdriet en met mijn eigen herinneringen — schreef ik dit gedicht. Een eerbetoon aan alle moeders die ons hebben gevormd,

Elke dag krijgen we een nieuwe kans. Een nieuwe ochtend, een nieuw begin, een nieuw moment om te kiezen voor onszelf en ons leven een andere richting te geven. En toch lijkt het soms alsof we vastzitten in patronen die ouder zijn dan onze gedachten. Patronen die niet alleen in ons hoofd leven, maar in ons hart, in ons lichaam, in de geschiedenis van ons familiesysteem. Alsof de wil om te veranderen er wél is, maar het lichaam en het hart nog niet durven. Maria kende dat gevoe

Tika voelde zich al haar hele leven een beetje anders. Niet beter, niet slechter — gewoon… anders. Alsof ze nét naast de wereld leefde, alsof ze overal doorheen keek maar nergens echt in stond. Op haar werk zat ze tussen mensen die lachten, mopperden, druk waren, plannen maakten. En toch voelde ze zich er niet thuis. Alsof ze via glazen muren leefde: ze zag de wereld wel, maar hoorde hem niet zoals anderen. In vriendschappen voelde ze hetzelfde. Ze was warm, zorgzaam, betrokk