In mijn praktijk kwam moeder Karin met haar dochtertje Lies. Lies was vier jaar en liep letterlijk op haar tenen. Terwijl Karin en ik spraken, speelde Lies zachtjes in een hoek van de ruimte. Ze maakte geen lawaai, vroeg niets, eiste niets. Ze was  er, maar leek tegelijk een beetje afwezig. Alsof ze elk moment weer moest verdwijnen. Wat me opviel, was haar houding. Niet alleen fysiek — het op haar tenen lopen — maar energetisch. Ze stond niet stevig op de grond. Niet omdat ha

Stel je voor dat het leven waarin jij nu bent, niet één vast pad is, maar een ruimte. Een zeer grote ruimte. In die ruimte hangen oneindig veel kledingstukken. Niet in een kast, maar in een open veld, in alle richtingen. Elke outfit staat voor een mogelijke manier van leven. Niet alleen voor grote keuzes — maar ook voor hoe je je voelt, hoe je reageert, hoe je lichaam zich gedraagt, hoe relaties verlopen, hoe gezondheid zich ontvouwt. Sommige outfits zijn licht en soepel. And

Soms voelt het leven alsof je net iets te hard tegen de rand van jezelf aanloopt. Niet omdat je iets fout doet, maar omdat je ergens langs schuurt wat gezien wil worden. Dat schuren kan ongemakkelijk zijn. Het kan voelen als twijfel, vermoeidheid, een lichte onrust of een vraag die maar blijft terugkomen zonder meteen een antwoord te geven. Ik merk dat veel mensen denken dat dit soort momenten ‘opgelost’ moeten worden. Alsof het leven een puzzel is die je zo snel mogelijk wee