Mijn hele leven ben ik al een voeler. Ik voel wanneer ik een ruimte binnenkom hoe de sfeer is. Ik voel soms lichamelijke klachten van anderen in mijn eigen lichaam. Ik maak via mijn voelen contact met levenden en overledenen. Voor mij is dat nooit iets bijzonders geweest. Het was er gewoon. Pas later ontdekte ik dat veel mensen hun gevoel nauwelijks meer vertrouwen of zelfs geleerd hebben het volledig te negeren. Misschien is dat ook niet zo vreemd. We groeien op in een werel

Iedereen heeft er een. Dat stemmetje dat op de meest onhandige momenten in je oor begint te fluisteren. "Je kunt het niet," zegt hij dan. Of: "Wat als het misgaat? Straks gebeurt er iets vreselijks en word je helemaal gek." We zijn zo gewend om te denken dat deze gedachten de absolute waarheid zijn. Maar wat als het in werkelijkheid gewoon een angstige aap is die, op een nogal lawaaierige manier, probeert om jou te beschermen? Laatst zat er een cliënt in mijn praktijk die vas

Lange tijd dacht ik dat een goed mens zijn betekende dat je rekening hield met anderen. Dat je behulpzaam was, begrip had voor de gevoelens van de mensen om je heen en bereid was iets van jezelf op te offeren als dat een ander hielp. Dat klinkt mooi en voor een deel is het dat ook. Totdat je ontdekt dat je jezelf onderweg bent kwijtgeraakt. Ik heb jarenlang dingen gedaan waar ik eigenlijk geen zin in had. Ik zei ja terwijl ik nee voelde. Ik luisterde naar wat anderen nodig ha