Verbindingen tussen mensen (en mijn kijk daarop)

Soms vraag ik me af hoe andere mensen naar de wereld kijken. Of zij ook verbindingen zien tussen mensen. Of zij ook voelen hoe relaties bewegen, veranderen, sterker worden of juist langzaam uitdoven.

Wanneer ik naar mensen kijk zie ik vaak verbindingen tussen hen. Niet met mijn ogen zoals je een stoel of een boom ziet, maar op een andere manier. Alsof er lijnen lopen tussen mensen waarlangs informatie stroomt. Die lijnen vertellen vaak iets over de aard van de verbinding.

Tussen collega’s zie ik bijvoorbeeld vaak een hoofd-tot-hoofdverbinding. Een verbinding gebaseerd op denken, kennis, interesses of dezelfde intellectuele passie. Ze begrijpen elkaar vanuit hun manier van kijken. Vanuit ideeën. Vanuit uitwisseling in het hoofd.

Bij vrienden zie ik vaker verbindingen vanuit het hart. Zachter. Warmer. Meer stromend. Alsof daar niet alleen informatie wordt gedeeld, maar ook gevoel.

Wat ik bijzonder vind, is dat verbinding voor mij nooit alleen iets psychologisch is geweest. Ik ervaar het ook energetisch. Ons energielichaam is net zo werkelijk als ons fysieke lichaam.

Dat begint volgens mij al direct bij de geboorte.

Wanneer een baby geboren wordt, zie ik vaak een energetische uitreiking ontstaan naar de moeder toe. Het kindje opent zich en zoekt “tastend” contact. Heel puur. Heel instinctief. Vaak komt die beweging vanuit het hartgebied. Een soort energetische uitstulping die zich uitreikt naar de moeder.

Wanneer die uitreiking wordt bevestigd, gebeurt er iets bijzonders. Dan ontstaat er ook vanuit de moeder een energetische beweging (vanuit het hart) terug naar het kind. Alsof twee energievelden elkaar aanraken en er een verbinding ontstaat waarlangs energie wordt uitgewisseld.

In eerste instantie stroomt er vooral (energetische) voeding van moeder naar kind. Dus niet alleen fysieke voeding, maar ook veiligheid, rust, liefde en bevestiging. Later komt er ook informatie terug van het kind naar de moeder via de verbidning die ze gemaakt hebben. Dat verklaart waarom moeders soms ineens “weten” dat er iets aan de hand is met hun kind.

Ik heb dat zelf zo vaak ervaren. Dat ik ineens een beeld voor me zag. Een plotseling gevoel kreeg. En later bleek dat een van mijn kinderen precies op dat moment gevallen was, verdrietig was of iets had meegemaakt. Alsof er via die verbinding informatie werd doorgegeven zonder woorden.

Ik geloof dat die eerste energetische hechting ontzettend belangrijk is. Niet alleen omdat een kind liefde nodig heeft, maar ook omdat het kind daar leert hoe verbinding werkt. De uitreiking van het kind wil bevestigd worden. Door aanraking. Aandacht. Liefde. Aanwezigheid.

Het gaat niet alleen om energie-uitwisseling, maar ook om het ontwikkelen van een vaardigheid: het vermogen om je emotioneel te verbinden met andere mensen. Om aan te voelen. Om te hechten. Om nabijheid te verdragen.

En die uitreiking blijven we ons hele leven maken.

De hartverbinding is vaak de eerste en meest natuurlijke verbinding die we zoeken. Maar wanneer die moeilijk of onveilig voelt, gaan mensen soms op andere manieren verbinding maken. Via het hoofd. Via seksualiteit. Via zorg dragen. Via controle. Via humor. Via presteren.

Ik zie dat iedere laag van een mens in staat is om verbinding te maken. En de plek waar die verbinding ontstaat vertelt vaak veel over de kwaliteit van het contact.

Sommige vriendschappen hebben veel kleine verbindingen. Veel raakvlakken. Gedeelde humor, interesses, gevoel, diepgang en veiligheid. Andere relaties hebben misschien maar één verbinding, maar dan wel een hele sterke. Dat zie je soms bij liefdesrelaties. Twee mensen die op weinig gebieden op elkaar lijken en toch diep verbonden zijn.

Mijn manier van waarnemen helpt me enorm in mijn werk. In opstellingen neem ik vaak energetische blokkades waar in een systemisch veld. Deze kunnen grote uitwerking hebben op hoe je je voelt. Een systemisch veld is bijna net zoals een aura maar dan een aura van een hele familie. In een dergelijk aura kunnen zich zaken huizen die er niet horen die spanning veroorzaken of blokkades die een of meerdere leden van deze familie en van dit systemische (aura) veld beïnvloeden.  Soms voelt een verbinding zwaar of stagnerend. Soms lijkt er energie weg te lekken. Samen met collega’s zoek ik dan naar manieren om die blokkades los te maken en stroming terug te brengen in het systeem.

Daar ben ik dankbaar voor.

Tegelijkertijd is mijn gevoeligheid soms ook ingewikkeld. Vooral in persoonlijke relaties.

Omdat ik verbindingen zo sterk kan voelen, haal ik soms informatie uit een contact die niet van mij is. Ik voel soms iets bij iemand voordat diegene zichzelf daar bewust van is. En vanuit betrokkenheid wil ik daar dan iets mee doen. Helpen. Benoemen. Aanraken.

Alleen werkt dat niet altijd zo fijn als ik denk.

Soms zie ik iets eerder dan de ander het zelf kan zien. En als ik daar dan licht op schijn, voelt dat voor de ander misschien alsof ik met een bouwlamp op iemands rimpels ga staan schijnen. Niemand wordt daar echt ontspannen van.

Over het algemeen kan ik die dingen er laten zijn zonder er iets mee te doen. Echter soms kan ik mijzelf niet bedwingen. Dit is wanneer het in mij persoonlijk iets triggert. in de uitwisseling bijvoorbeeld.

In mijn werk is het anders. Daar komen mensen juist omdat ze willen horen wat ik zie of voel. Daar is toestemming. Daar is de bedding veilig. Maar in vriendschappen ben ik niet de therapeut of begeleider. Daar ben ik gewoon een vriendin.

En soms vergeet ik dat.

Je kunt het misschien vergelijken met iemand die een vlek op zijn wang heeft. Ik zie die vlek meteen en wil helpen door te zeggen: “Er zit iets op je wang.” Misschien wil ik zelfs al een beetje poetsen. Maar wat als die ander die vlek nog helemaal niet ziet? Of nog niet klaar is om hem te zien?

Dan wordt het verwarrend wanneer ik blijf aandringen.

“Kijk nou, daar zit echt een vlek.”

Hoe goedbedoeld ook, het blijft een vorm van ongevraagd bemoeien.

Misschien is dat één van de lessen die ik zelf mag leren. Dat liefde niet altijd betekent dat je moet benoemen wat je ziet. Soms is liefde ook vertrouwen hebben in het proces van de ander. Vertrouwen dat iemand zelf zal zien wat gezien moet worden, precies op het moment dat hij of zij daar klaar voor is.

En misschien is echte verbinding niet alleen voelen wat er bij de ander speelt, maar ook kunnen verdragen dat iets nog even verborgen blijft. Het blijft soms afwegen, want soms lijkt het zinvol om iets de pas af te snijden voordat het zeer gaat doen.

Dus dank jullie wel, lieve vriendinnen.

Voor jullie geduld. Voor jullie zachtheid. Voor het verdragen van mijn soms iets te enthousiaste pogingen om jullie te laten zien wat ik zie.

Ik zal proberen iets vaker gewoon naast jullie te zitten in plaats van met een bouwlamp in mijn handen voor jullie neus te staan. En als iets mij raakt dan kan ik zelf leren, ook daarvoor mijn oprechte dank.