Mama

Op de sterfdag van de moeder van een lieve vriendin dacht ik aan haar, aan hun band, en ook aan mijn eigen moeder. Het raakte me hoe liefde nooit verdwijnt, maar van vorm verandert. Hoe een moeder, zelfs wanneer zij fysiek niet meer bij ons is, blijft voortleven in iedere ademhaling, iedere keuze, iedere zachte gedachte. Vanuit die verbondenheid — met haar verdriet en met mijn eigen herinneringen — schreef ik dit gedicht. Een eerbetoon aan alle moeders die ons hebben gevormd, en aan de onuitwisbare liefde die zij achterlaten.

Mama

Ik mis dat je me kent,

dat je altijd bij me bent.

Ik mis je warmte en je lach,

dat ik altijd bij je mag.

Dat je me zonder een woord te zeggen

kon doorgronden met één blik.

Ik voelde me altijd

gedragen,

gezien,

gehoord.

Je was een baken.

Zelfs nu je licht is gedoofd,

ben je mijn kompas,

mijn innerlijke geweten.

Je wijst me

altijd

de weg.

Zelfs als de wereld je bezette,

als je zorgen had,

voelde ik mij jouw dochter,

je grootste schat.

Toen jij het leven los moest laten,

verdween er iets van jou

naar binnen, diep in mij.

Als een inslag van een meteoriet,

die een krater sloeg—

een krater met een omtrek zo groot

dat ik nog steeds rondloop

in de leegte

die hij sloeg.

Ik zoek je

binnen in mij.

Mama,

daar ben je.

Ik weet het,

ik ken je.

Je laat me nooit alleen,

je gaat nooit echt bij me weg.

Ik weet dat je op mij wacht,

tot het mijn tijd is

en we samen verder kunnen gaan.

Mama, voor altijd

sta ik in jouw licht.

Dank je wel

voor alles—

voor jouw liefde,

voor jouw kracht,

jouw wijsheid en steun,

voor je menselijkheid

waar ik van leren mocht.

Ik leerde mijn vrouw-zijn van jou.

Je hebt me zoveel gegeven.

Ik voel mij klein

in jouw aangezicht.

Ik zou je alles willen geven

wat ik gekregen heb,

maar ik weet dat het niet zo werkt.

Ik ben de kleine,

jij mijn moeder.

Jouw liefde stroomt,

net als water,

naar beneden.

Het enige wat ik doen kan,

is doorgeven wat ik gekregen heb—

in de hoop dat ik jouw liefde

onsterfelijk maak.